บทที่ 81: คนละระดับชั้น

“แกไม่เชื่อ... แกก็ลองไปดูสิ ไม่ได้เสียเนื้อหนังอะไรสักหน่อย”

“ครับ”

หลินเฉียงพยักหน้า หลินเทาหันหลังกลับขึ้นไปชั้นบน หลินเฉียงเดินเข้าห้องไปอย่างได้ใจ ยิ้มให้จ้าวเสวี่ย: “เมียจ๋า ฉันมีงานทำแล้วนะ”

จ้าวเสวี่ยทำหน้าดูแคลน

“ก็ไม่ใช่งานการที่น่าภูมิใจอะไรสักหน่อย พูดให้ดูดีก็คือทีมงานรื้อถอน พูดให้ไม่ดีก็คืองานใช้แรงงานนั่นแหละ จะมาดีใจอะไรกันนักหนา”

“ถึงจะพูดแบบนั้นก็เถอะ แต่มันผลประโยชน์เยอะ เงินเดือนสูงนะ ฉันได้ยินคนเขาพูดกันว่า ทำงานในทีมงานรื้อถอนนี่ปีหนึ่งหาเงินได้เป็นสิบกว่าหมื่นเลยนะ” หลินเฉียงกล่าว

จ้าวเสวี่ยได้ยินดังนั้น ก็ขมวดคิ้วเล็กน้อย นางยังชะโงกหน้าไปดูนอกประตูก่อนว่ามีใครอยู่รึเปล่า แล้วถึงได้พูดว่า: “ปีหนึ่งหาเงินได้เป็นสิบกว่าหมื่น พี่ชายแกเองทำไมไม่ไปทำล่ะ ให้แกไป?”

“ก็พี่ชายฉันดีกับฉันไง” หลินเฉียงตอบกลับ

จ้าวเสวี่ยทำท่าไม่ใส่ใจ

“พี่ชายฉันก็ดีกับฉันเหมือนกัน แม่ฉันก็ดีกับฉันเหมือนกัน สุดท้ายก็ยังคิดจะขายฉันให้คนรวยอยู่ดี”

คำพูดประโยคนี้ของจ้าวเสวี่ย

ทำเอาหลินเฉียงถึงกับพูดอะไรไม่ออกไปชั่วขณะ

“ไม่มีอะไรจะพูดแล้วสินะ”

จ้าวเสวี่ยแสยะยิ้มเล็กน้อย

“ฉันจะบอกแกให้นะ บนโลกใบนี้ คนที่ไม่หวังดีกับแกมากที่สุด ก็อาจจะเป็นญาติสนิทของแกเองนั่นแหละ แน่นอนว่าไม่รวมฉันนะ ถ้าแกดีขึ้น มันก็ดีกับฉันด้วย อย่างน้อยฉันก็ไม่ต้องกังวลว่าจะไม่มีเงินใช้ ไหนจะค่าใช้จ่ายของลูกอีก”

“โธ่ เสวี่ย พี่ชายฉันไม่เหมือนกันหรอกน่า”

“พอเลยๆ ฉันไม่เถียงกับแกแล้ว” จ้าวเสวี่ยหันไปเล่นกับลูกแทน

หลินเฉียงตกอยู่ในภวังค์ความคิดตามลำพัง

...

ทางด้านนี้

หลินเทากำลังจะเตรียมตัวนอน ก็ได้รับข้อความจากเซี่ยฮวน: พรุ่งนี้ว่างไหม? มาเจอกันหน่อยสิ ที่เก่าที่เดิมนะ มีเรื่องดีๆ

หลินเทาคิดอยู่ครู่หนึ่ง

ตอบกลับไปคำหนึ่งว่า ‘ได้’

จากนั้นเขาก็หลับไป เพราะตอนกลางวันยุ่งมาทั้งวัน ตอนนี้ร่างกายผ่อนคลายลงอย่างเต็มที่ ก็เข้าสู่ห้วงนิทราไปในทันที

ในความฝัน หลินเทาฝันว่าตัวเองกำลังวิ่งอยู่บนทุ่งหญ้าอันกว้างใหญ่สุดลูกหูลูกตา ด้านหลังมีคนคอยวิ่งไล่ตามเขาอยู่ตลอดเวลา เขาวิ่งสุดชีวิต สุดท้ายจู่ๆ ก็ก้าวเท้าพลาด เขาทั้งร่างก็ร่วงหล่นลงไปเรื่อยๆ

สุดท้าย เขาก็ตื่นขึ้นมา

ลืมตาขึ้น ก็เห็นใบหน้าของจ้าวซี่ชิว

“แม่ครับ...?”

“ฝันเหรอ?” จ้าวซี่ชิวยิ้มแล้วถาม

หลินเทาพยักหน้า นึกถึงเรื่องที่นัดไว้กับเซี่ยฮวนขึ้นมา

“กี่โมงแล้วครับ?”

“เก้าโมงกว่าแล้วล่ะมั้ง” จ้าวซี่ชิวบอก

“โอ๊ยตายแล้ว”

หลินเทากระโดดลงจากเตียงทันที

“แม่ครับ ทำไมแม่ไม่ปลุกผมเร็วกว่านี้ ผมมีธุระนะครับ”

หลินเทารีบสวมเสื้อผ้าให้เรียบร้อย จากนั้นก็รีบร้อนล้างหน้าล้างตา แล้วก็ออกไปข้างนอก

จ้าวซี่ชิวเดินตามหลังมาถามหลินเทาว่าจะทานอาหารเช้ารึเปล่า หลินเทาก็ไม่ได้ยินเลยแม้แต่น้อย

“ไอ้ลูกคนนี้นี่ มีธุระอะไรถึงได้รีบร้อนขนาดนี้นะ”

จ้าวซี่ชิวบ่นพึมพำ สีหน้าเต็มไปด้วยความไม่เข้าใจ

หลินเทาลงมาชั้นล่าง เดินออกจากชุมชนไป เรียกแท็กซี่คันหนึ่งโดยตรง

“พี่คนขับครับ ไปที่เก่าที่เดิมครับ”

ที่เก่าที่เดิม เป็นชื่อสถานที่ของสวนสาธารณะแห่งหนึ่ง

คนอำเภอฉีสุ่ยทุกคนต่างก็รู้ดี

“ได้เลยครับ”

คนขับรถสตาร์ทเครื่อง มุ่งหน้าไปยังที่เก่าที่เดิม

“พ่อหนุ่ม ไปที่เก่าที่เดิมนี่ไปดูตัวล่ะสิ” คนขับรถคนนี้เป็นคนช่างพูด พอขึ้นรถมาก็ชวนหลินเทาคุยทันที

หลินเทาไม่อยากจะอธิบาย ก็เลยพยักหน้ายอมรับไป

ที่เก่าที่เดิมแห่งนี้ เดิมทีก็เป็นสถานที่ศักดิ์สิทธิ์ในการดูตัวที่มีชื่อเสียงของอำเภอฉีสุ่ยอยู่แล้ว คู่รักที่เพิ่งจะรู้จักกันหลายคู่ต่างก็จะไปพบเจอกันเดทกันที่นั่น

ต่อให้อธิบายไป ก็ไม่มีใครเชื่อหรอก

“พ่อหนุ่มทำงานอะไรเหรอ?”

“ผม... ผมทำงานขันน็อตในโรงงานครับ”

“โย่ เงื่อนไขแบบนี้คงจะไม่ได้เรื่องแล้วล่ะ ทำงานขันน็อตในโรงงานเดือนหนึ่งก็ได้แค่ไม่กี่พันหยวน เดี๋ยวนี้ผู้หญิงเขาก็เรียกร้องสูงกันทั้งนั้นนะ ครั้งที่แล้วผมรับผู้ชายคนหนึ่งมา เขาก็ไปดูตัวเหมือนกัน ได้ยินว่าเป็นผู้บริหารอะไรสักอย่างในบริษัทจดทะเบียน ปีหนึ่งรายได้สองสามแสนหยวนแน่ะ สุดท้ายก็ยังไม่สำเร็จเลย ผู้หญิงฝ่ายนั้นหาว่าเขาเงินเดือนน้อยเกินไป นี่มันคนละระดับชั้นกัน”

คนขับรถกล่าว

หลินเทาฟังไป ยิ้มๆ ไม่พูดอะไร ได้แต่ฟังคนขับรถพูดไป ไม่ส่งเสียงตอบรับอะไรเลย

ในไม่ช้า ก็มาถึงที่เก่าที่เดิม

เซี่ยฮวนบังเอิญอยู่ที่ทางเข้าสวนสาธารณะพอดี พอเห็นหลินเทาลงมาจากรถแท็กซี่ ก็รีบเดินเข้ามาหาทันที

คนขับรถคนนั้นพอเห็นเซี่ยฮวนถึงกับยืนนิ่งอึ้งไป เซี่ยฮวนหน้าตาสวยมาก การแต่งกายก็ทันสมัยสุดๆ ราวกับดาราเลยทีเดียว

คนขับรถถึงกับตาค้างไปเลย

สิ่งที่ทำให้คนขับรถตาค้างยิ่งกว่าเดิมก็คือท่าทีของเซี่ยฮวนที่มีต่อหลินเทา พอหลินเทาลงจากรถ เซี่ยฮวนก็เป็นฝ่ายเข้าไปคุยกับหลินเทาก่อนทันที

เรื่องนี้ทำให้คนขับรถต้องมองหลินเทาใหม่

เดิมทีเขายังคิดว่าหลินเทาเป็นแค่คนขันน็อตในโรงงาน ดูตัวยังไงก็ไม่มีทางสำเร็จ ต่อให้สำเร็จ ผู้หญิงฝ่ายนั้นหน้าตาเงื่อนไขต่างๆ ก็คงจะแย่มากๆ

แต่ว่า คิดไม่ถึงเลยว่า...

“พี่คนขับครับ นี่เงินครับ”

“นี่... นี่แฟนเธอเหรอ?” คนขับรถมองไปทางเซี่ยฮวน ถามขึ้น

หลินเทากำลังจะอธิบาย

เซี่ยฮวนกลับยิ้มแล้วพยักหน้าให้คนขับรถ

ใบหน้าของคนขับรถพลันเต็มไปด้วยความอิจฉาที่มีต่อหลินเทาทันที

“เธอทำอะไรของเธอน่ะ?” พอคนขับรถไปแล้ว หลินเทาก็ถามเซี่ยฮวน

“เป็นอะไรไปล่ะ? เป็นแฟนฉัน แล้วนายเสียเปรียบรึไง?” เซี่ยฮวนจงใจพูดหยอกล้อขึ้นมา

หลินเทาไม่คุ้นเคยกับการล้อเล่นแบบนี้

เขาได้แต่ยิ้มแต่ไม่พูดอะไร

เซี่ยฮวนเห็นดังนั้น: “เอาเถอะน่า ล้อเล่นน่ะ วันนี้นัดนายออกมา ก็อยากจะมาบอกเรื่องดีๆ เรื่องหนึ่ง ครั้งที่แล้วนายไม่ได้ให้ฉันมาห้าแสน ให้ฉันไปลงทุนเหรอ ฉันเอาไปลงทุนกับหนังเรื่องหนึ่ง หนังออกมาแล้ว ชื่อ วัยเยาว์ไร้เสียดาย เหมือนว่าจะดัดแปลงมาจากนิยายที่ดังมากเรื่องหนึ่ง นายคงเคยได้ยินมาบ้างใช่ไหม”

หลินเทาชะงักไปเล็กน้อย

“เธอว่าอะไรนะ? หนังเรื่องนั้นชื่อ วัยเยาว์ไร้เสียดาย เหรอ”

“ใช่สิ นายเคยได้ยินมาเหรอ”

“เกินกว่าเคยได้ยินอีก... ฉันเห็นโฆษณาหนังเรื่องนี้ในข่าวทีวีด้วยซ้ำ ยังไม่เข้าฉายเลยนี่นา”

หลินเทาคิดในใจ ก่อนหน้านี้ที่เขากับหลินเยี่ยนไปดูที่ลานกว้าง หนังเรื่องนั้นที่ยังไม่ทันเข้าฉายก็ดังเปรี้ยงปร้างแล้ว ที่แท้เป็นหนังที่ตัวเองลงทุนไปหรอกเหรอ

“ใกล้จะฉายรอบพิเศษแล้วล่ะ”

เซี่ยฮวนยิ้ม

ยื่นตั๋วหนังใบหนึ่งให้หลินเทา

“นี่เป็นตั๋วรอบพิเศษ ฉันไปขอมาจากโปรดิวเซอร์คนนั้นน่ะ”

หลินเทายิ้มๆ: “นี่คงไม่ใช่เรื่องดีๆ ที่เธอพูดถึงหรอกนะ... ฉันก็นึกว่าเงินลงทุนห้าแสนของฉันน่ะ ทำกำไรก้อนโตซะแล้ว”

“งั้นฉันจะแอบบอกข่าวให้นายอีกเรื่องก็แล้วกัน หนังเรื่องนี้ถ้าหากดังเปรี้ยงปร้างขึ้นมานะ มีรายได้ถึงร้อยล้าน หรือแม้กระทั่งพันล้านหยวน เงินลงทุนห้าแสนของนาย จะได้ส่วนแบ่งไม่น้อยเลยนะ” เซี่ยฮวนพูดอย่างตื่นเต้น

“แล้วถ้ามันไม่ดังล่ะ?”

เซี่ยฮวนไม่ได้พูดอะไร

เงียบไปครู่หนึ่ง

“ถ้าไม่ดัง ก็ถือว่าลงทุนล้มเหลวไปสิ แต่ว่าฉันได้ดูตัวอย่างหนังแล้วนะ มันดีมากๆ เลย ฉันเชื่อว่าหนังเรื่องนี้ต้องดังเปรี้ยงปร้างแน่นอน ไม่เชื่อนายก็ไปดูรอบพิเศษก็รู้แล้ว”

“ได้”

หลินเทาพยักหน้า เก็บตั๋วหนังไว้ แล้วก็คุยกับเซี่ยฮวนต่ออีกครู่หนึ่ง จากนั้นก็เตรียมกลับบ้าน

เซี่ยฮวนยืนมองส่งหลินเทาขึ้นรถแท็กซี่ ถึงได้ขึ้นรถตัวเอง เดิมทีนางคิดจะขับรถไปส่งหลินเทาที่บ้าน แต่หลินเทาไม่ยอม ยังพูดติดตลกว่ากลัวจะโดนคนอื่นเข้าใจผิดว่าเป็นพวกเกาะผู้หญิงกิน ก็เลยไม่ได้ให้นางไปส่ง

นางขึ้นรถ หยิบตั๋วหนังใบหนึ่งออกมา

ตั๋วหนังใบนี้เป็นตั๋วคู่กับใบที่นางให้หลินเทาไปเมื่อครู่ ที่นั่งติดกัน

เรื่องนี้นางไม่ได้บอกหลินเทา นางอยากจะเซอร์ไพรส์หลินเทา

ในขณะที่เซี่ยฮวนกำลังตั้งตารอที่จะได้ดูหนังพร้อมกับหลินเทาอยู่นั้นเอง

เกาฟู่ลี่แห่งหงซาน แคปปิตอล ก็โทรศัพท์เข้ามาอีกครั้ง