บทที่ 80: เห็นแก่เงิน ไม่เห็นแก่คน

แต่หลี่อวี้เหมยกลับทำหน้าไม่ใส่ใจ

“ใครจะไปอยากเป็นผู้หลักผู้ใหญ่กันนักหนา”

หลี่อวี้เหมยกอดอกไว้แน่น รอฟังข่าวจากหลินเสี่ยวกั๋ว

ครู่ต่อมา หลินเสี่ยวกั๋วก็กลับมาถึง

“เป็นยังไงบ้าง? มีเงินรึเปล่า?” หลี่อวี้เหมยรีบถามทันที

หลินเสี่ยวกั๋วพยักหน้า

มุมปากของหลี่อวี้เหมยพลันปรากฏรอยยิ้มขึ้นมาแวบหนึ่ง นางลุกขึ้นยืน ไม่ขัดขวางพนักงานที่จะนำร่างของเฒ่าหลินบรรจุลงโลงอีกต่อไป

หลินเทาฉวยโอกาสนี้รีบส่งสัญญาณให้พนักงานทันที

แต่เมื่อครู่หลินเยี่ยนกลัวว่าหลี่อวี้เหมยจะทำอะไรไม่เคารพต่อร่างของเฒ่าหลิน นางจึงคอยปกป้องอยู่ตลอดเวลา ตอนนี้ก็ยังคงอยู่หน้าร่างไร้วิญญาณของเฒ่าหลิน

“เยี่ยนจื่อ?”

ตอนนี้หลินเยี่ยนดูเหมือนจะสติไม่อยู่กับเนื้อกับตัว

หลินเทาร้องเรียก นางถึงเพิ่งจะรู้สึกตัว

“อ๋อ...”

หลินเยี่ยนชะงักไป ลุกขึ้นยืน ปล่อยให้พนักงานนำร่างบรรจุลงโลง

ตอนนั้นหลินเสี่ยวกั๋วก็พูดกับหลินเยี่ยน: “เยี่ยนจื่อ ไม่ใช่ว่าอาใจร้ายนะ จะโทษก็ต้องโทษพ่อแกเอง ที่ไม่เคยเห็นอาน้องชายคนนี้อยู่ในสายตาเลยสักนิด บัตรธนาคารใบนี้น่ะมีเงินอยู่สองแสน อาเองก็ไม่ใช่คนโลภมากอะไร อาแค่เอาส่วนที่อาควรจะได้ไป หนึ่งแสนห้าหมื่น ส่วนที่เหลือนี้อาก็ให้แก”

“โย่... นี่บอกว่าไม่มีเงินนะเนี่ย มีเงินเก็บตั้งสองแสนแน่ะ” หลี่อวี้เหมยแค่นเสียงเย็นชา

หลินเยี่ยนไม่ได้พูดอะไร

หลินเสี่ยวกั๋วส่งบัตรธนาคารคืนให้หลินเยี่ยน

“หนึ่งแสนห้าหมื่นอาโอนมาเรียบร้อยแล้ว ส่วนที่เหลือนี้ก็ให้แก”

พูดจบ หลินเสี่ยวกั๋วก็มองไปทางหลี่อวี้เหมย: “เอาเถอะน่า พวกเรากลับกันเถอะ”

หลังจากหลินเสี่ยวกั๋วกับหลี่อวี้เหมยสองคนเดินออกจากฌาปนสถานไปแล้ว

พิธีอำลาศพของเฒ่าหลินก็ดำเนินต่อไป

โดยมีหลินฉางฟาในฐานะผู้ใหญ่บ้านเป็นผู้กล่าวคำอาลัย เล่าถึงชีวิตของเฒ่าหลินโดยสังเขป

“เอาล่ะ”

หลังจากกล่าวจบ

หลินฉางฟาเก็บต้นฉบับ ยิ้มร่าเริง

“นี่เป็นครั้งแรกเลยนะที่ฉันได้มากล่าวคำอาลัยในงานแบบนี้ เมื่อก่อนมีแต่ไปกล่าวเปิดประชุม”

“อาฉางฟาคะ ขอบคุณนะคะ”

หลินเยี่ยนก้มศีรษะลงเล็กน้อย

หลินฉางฟานึกถึงเรื่องราวเมื่อครู่ขึ้นมา ก็ถอนหายใจเฮือกหนึ่ง

“เยี่ยนจื่อ... อาของแกคนนี้น่ะ ไม่นับญาติก็ช่างมันเถอะ ต่อไปแกก็ตั้งใจพยายามให้มากๆ หาเงินให้ได้เยอะๆ ให้ได้ดิบได้ดี ทำให้พวกเขาเสียใจไปเลย”

หลินเยี่ยนหัวเราะอย่างขมขื่น

นางเรียนไม่จบแม้กระทั่งมัธยมต้นด้วยซ้ำ ไม่มีปัญญาความสามารถอะไร จะไปได้ดิบได้ดีอะไรได้?

“เอาเถอะน่า”

หลินฉางฟายกมือขึ้นมา ดูเวลา: “ฉันยังมีธุระอีกหน่อย ขอตัวกลับก่อนนะ”

“เดี๋ยวผมไปส่งครับ”

หลินเทาเดินตามหลินฉางฟาออกมานอกฌาปนสถาน

ที่หน้าประตู หลินฉางฟาเหลือบมองหลินเทาแวบหนึ่ง กล่าวว่า: “อาเทา มีเรื่องดีๆ เรื่องหนึ่ง อยากฟังไหม?”

หลินเทาอึ้งไป

หลินฉางฟาคนนี้จะมีเรื่องดีอะไรมาหาเขากัน

“อาฉางฟาครับ เรื่องดีอะไรเหรอครับ?”

“ก็หมู่บ้านตระกูลหลินเวนคืนไม่ใช่เหรอ ทีมงานรื้อถอนเขาขาดคนอยู่น่ะ ฉันรู้ว่าแกไม่มีงานทำ ก็เลยจะหาตำแหน่งงานให้แกสักหน่อย ทีมงานรื้อถอนนี่คนตั้งเยอะแยะอยากจะเข้าไปทำก็ยังไม่มีโอกาสเลยนะ”

สาเหตุหลักก็เพราะครั้งที่แล้วที่หลินเทาให้เงินหลินฉางฟา ให้ไปอย่างง่ายดายมาก

จุดนี้ทำให้หลินฉางฟามีความประทับใจที่ดีต่อหลินเทาอย่างมาก ถึงได้คิดจะมอบตำแหน่งงานดีๆ นี้ให้หลินเทา

“ฉันจะบอกแกให้นะ ทีมงานรื้อถอนนี่ผลประโยชน์เยอะแยะเลยนะ ถ้าทำดีๆ ปีหนึ่งหาเงินได้เป็นสิบกว่าหมื่นเลยนะ แกไปทำงานโรงงานข้างนอกจะหาได้เยอะขนาดนี้เหรอ?”

หลินฉางฟายิ้ม

หลินเทาก็ยิ้มอย่างใจเย็นเช่นกัน

“ได้ครับ... อาฉางฟาครับ ผมขอคิดดูก่อนนะครับ”

“ตอนนี้ผมกำลังหาเมียอยู่ไม่ใช่เหรอครับ? ไม่แน่ว่าพอหาได้แล้ว ฝ่ายนั้นอาจจะอยากให้ผมตามไปด้วยกันไปอยู่ต่างเมืองก็ได้ครับ”

หลินเทาหาข้ออ้าง

หลินฉางฟาคิดดูก็เห็นว่าเป็นเช่นนั้นเหมือนกัน พยักหน้า

“ได้ งั้นฉันรอข่าวจากแกนะ ตำแหน่งนี้ฉันจะเก็บไว้ให้แก”

หลินฉางฟาพูดจบก็จากไป

หลินเทายืนมองส่งหลินฉางฟาจากไป นึกถึงหลินเฉียงขึ้นมา หลินเฉียงตอนนี้กำลังหางานอยู่ไม่ใช่เหรอ เอางานในทีมงานรื้อถอนนี่ให้หลินเฉียงทำก็ดีไม่ใช่หรือไง?

“อาเทา!”

ตอนนั้นจ้าวซี่ชิวก็เดินออกมาพอดี

“ทำอะไรอยู่หา ตั้งนานสองนาน”

“อ๋อ... คุยกับอาฉางฟาสองสามประโยคน่ะครับ”

“จะไปคุยอะไรกับเขานักหนา ก็ชอบเอาแต่คุยโวโอ้อวด” จ้าวซี่ชิวไม่มีความประทับใจที่ดีต่อหลินฉางฟาเลยแม้แต่น้อย

จริงๆ แล้ว คนทั้งหมู่บ้านตระกูลหลินก็ไม่มีใครมีความประทับใจที่ดีต่อหลินฉางฟาเท่าไหร่หรอก

“เอาเถอะน่า รีบเข้าไปข้างในเถอะ ตอนนี้ลุงหลินของแกเขาก็ส่งไปเผาแล้ว เดี๋ยวจะมีรถของฌาปนสถานพาพวกเราไปส่งที่หมู่บ้านตระกูลหลินเพื่อทำพิธีฝัง”

จ้าวซี่ชิวกล่าว

หลินเทาพยักหน้า เดินตามจ้าวซี่ชิวเข้าไปข้างในด้วยกัน

ตอนนั้นหลินเยี่ยนก็กำลังร้องไห้สะอึกสะอื้นอีกครั้ง

ไม่มีใครเข้าไปปลอบนางแล้ว

เพราะทุกคนต่างก็รู้ดีว่า นี่คือสิ่งที่นางจะต้องเผชิญหน้าในชีวิตนี้

ไม่สิ อาจจะเป็นสิ่งที่ทุกคนจะต้องเผชิญหน้าก็ได้

เวลาผ่านไปประมาณหนึ่งชั่วโมงกว่า

หลินเทากับหลินเยี่ยนก็นั่งรถของฌาปนสถานไปยังหมู่บ้านตระกูลหลิน หลินเยี่ยนอุ้มโกศอัฐิของเฒ่าหลิน นำอัฐิไปฝังไว้ที่สุสานบรรพบุรุษบนภูเขาของหมู่บ้านตระกูลหลิน อยู่ใกล้ๆ กันกับปู่ย่าของหลินเยี่ยน

หลังจากเสร็จสิ้นพิธีการทั้งหมดแล้ว

หลินเทาก็พาหลินเยี่ยนกลับไปยังเทียนสุ่ย อพาร์ตเมนต์

พอโดนหลินเสี่ยวกั๋วอาละวาดไปรอบหนึ่ง ประกอบกับเป็นวันส่งศพของเฒ่าหลิน หลินเยี่ยนก็ทั้งเหนื่อยทั้งเพลียใจอย่างยิ่งแล้ว พอกลับมาถึงเทียนสุ่ย อพาร์ตเมนต์ ทั้งร่างก็ราวกับกองโคลน ไร้ซึ่งชีวิตชีวาโดยสิ้นเชิง

จ้าวซี่ชิวบอกให้หลินเยี่ยนเข้าไปพักผ่อนในห้อง

นางเดินออกมา ปิดประตูลงเบาๆ

“เป็นยังไงบ้าง?” หลินเทาถามอย่างเป็นห่วง

“หลับแล้ว”

จ้าวซี่ชิวพูดเบาๆ

หลินเทาถึงได้ค่อยวางใจ ถอนหายใจอย่างโล่งอก

“แม่ครับ ปีใหม่ปีนี้ก็ให้เยี่ยนจื่อฉลองอยู่ที่บ้านเราเถอะครับ”

“เรื่องนั้นไม่มีปัญหาอยู่แล้ว เดิมทีแม่ก็ตั้งใจไว้แบบนั้นเหมือนกัน” จ้าวซี่ชิวกล่าว

หลินเทายิ้ม ชะงักไปครู่หนึ่ง หันกลับไปมองดูห้องของหลินเฉียง

“แล้วเจ้าเฉียงล่ะครับ?”

“เพิ่งกลับมาก็เข้าห้องไปเลย สงสัยจะปลอบลูกอยู่ล่ะมั้ง” จ้าวซี่ชิวกล่าว

“เดี๋ยวผมไปหาเขา”

หลินเทาเดินไปเคาะประตู

ตอนนั้นหลินเฉียงกำลังคุยเรื่องงานอยู่กับจ้าวเสวี่ย เงินชดเชยเวนคืนก้อนนั้นของพวกเขาถูกจ้าวซานยืมไปแล้ว ตอนนี้ไม่มีเงินเหลือเลยสักหยวน จ้าวเสวี่ยคิดอยากจะไปขอเงินจากหลินเจี้ยนหมินกับจ้าวซี่ชิวอีกหน่อย

จ้าวเสวี่ยเพิ่งจะพูดความคิดนี้ออกมา หลินเทาก็มาเคาะประตูพอดี ทำเอานางตกใจไปเลยทีเดียว

“เฉียง แกออกมาหน่อยสิ ฉันมีเรื่องจะคุยด้วย”

หลินเฉียงเปิดประตูออกมา

“พี่ครับ มีเรื่องอะไรเหรอครับ?”

หลินเทามองไปทางจ้าวเสวี่ยที่อยู่ด้านหลังหลินเฉียงแวบหนึ่ง

คิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วก็พูดตรงๆ: “หมู่บ้านตระกูลหลินพวกเราเวนคืนไม่ใช่เหรอ ทีมงานรื้อถอนนั่นเขาขาดคนอยู่ แกจะไปทำไหม?”

“หา? ทีมงานรื้อถอนเหรอครับ? นั่นมันที่ที่ดีเลยนะ!”

ทีมงานรื้อถอนมีผลประโยชน์เยอะ เป็นที่รู้กันโดยทั่วไป

พอหลินเทาพูดขึ้นมา หลินเฉียงก็รู้ทันที

“พี่ครับ ที่นั่นน่ะต้องมีเส้นสายถึงจะเข้าไปได้นะครับ”

“ตกลงแกจะไปไม่ไปล่ะ?” หลินเทาถาม

“ไปสิครับๆ ไปแน่นอนอยู่แล้ว นี่มันหาเงินได้ดีกว่าที่ผมทำงานอยู่ที่ร้าน 4S นั่นเสียอีก” หลินเฉียงรีบพูดทันที

หลินเทาได้ยินดังนั้น

ก็ไม่ได้พูดอะไร

“พรุ่งนี้แกก็ไปที่หมู่บ้านตระกูลหลินโดยตรงเลย ไปหาอาฉางฟาคนนั้น ให้เขาจัดการให้”

“หลินฉางฟาเหรอครับ?”

พอพูดถึงคนคนนี้ หลินเฉียงก็รู้สึกผิดหวังอยู่บ้าง

“พี่ครับ คงไม่ใช่ว่าเขาเป็นคนบอกพี่หรอกนะว่าทีมงานรื้อถอนขาดคนน่ะ คำพูดของเขาพี่ก็เชื่อด้วยเหรอครับ? ถ้ามีเรื่องดีๆ แบบนี้จริง เขาไม่รีบเอาญาติโกโหติกาของตัวเองเข้าไปทำหมดแล้วเหรอครับ จะเหลือมาถึงคนนอกอย่างพวกเราได้ยังไง”

หลินเทาคิดในใจ ญาติโกโหติกาพวกนั้นก็ไม่มีใครให้ผลประโยชน์เขาเหมือนกันนี่นา

หลินฉางฟาคนนี้น่ะ เป็นพวกเห็นแก่เงิน ไม่เห็นแก่คน

ญาติๆ ของเขา ก็ไม่มีใครมีความประทับใจที่ดีต่อเขาสักเท่าไหร่หรอก

ดังนั้นครั้งนี้หลินเทาถึงได้เชื่อคำพูดของหลินฉางฟา