บทที่ 79: อาเล็กของหลินเยี่ยนอาละวาดทวงเงินในงานศพ

“อันนี้พวกเราเจอตอนที่กำลังทำความสะอาดร่างกายสวมเสื้อผ้าให้ผู้เสียชีวิตน่ะค่ะ”

นี่เป็นบัตรเงินฝากรุ่นเก่า ดูแวบเดียวก็รู้ว่าเป็นของเมื่อหลายปีก่อน ตอนนี้ธนาคารเลิกออกบัตรแบบนี้ไปนานแล้ว

ด้านหลังบัตรธนาคารใบนี้ ยังมีตัวอักษรเขียนไว้จางๆ ไม่กี่คำว่า สินเดิมของหลินเยี่ยน

หลินเยี่ยนพอเห็นคำไม่กี่คำนี้ น้ำตาก็พลันไหลทะลักออกมาทันที นางร้องไห้โฮออกมาเสียงดัง

นี่คือสินเดิมที่พ่อของนางทำงานหนักมาทั้งชีวิตเก็บสะสมไว้ให้นาง

“เยี่ยนจื่อ”

หลินเทาตบไหล่หลินเยี่ยนเบาๆ เป็นการปลอบใจ บอกให้นางเก็บของสิ่งนั้นไว้

แล้วจึงถามพนักงาน: “เตรียมพร้อมหมดแล้วใช่ไหมครับ พิธีอำลานั่นน่ะ”

“เตรียมพร้อมหมดแล้วค่ะ แล้วพวกคุณคนมากันครบแล้วรึยังคะ?”

“น่าจะครบแล้วล่ะครับ”

หลินเทากวาดตามองหลินฉางฟาแวบหนึ่ง คนในหมู่บ้านไม่มา ก็คงจะมีแค่ไม่กี่คนนี้แล้ว

“น่าจะยังมีคนอีกนะ ไอ้หลินเสี่ยวกั๋วนั่นไม่ได้บอกว่าจะมาเหรอ” หลินฉางฟาพูด

หลินเทาถึงเพิ่งจะนึกออก

หลินเยี่ยนมองออกไปนอกประตูฌาปนสถาน ไม่เห็นเงาใคร

“พวกเขาคงจะไม่มาแล้วล่ะมั้งคะ”

หลินเฉียงพูดขึ้นในตอนนั้น

ถึงแม้ว่าหลินเสี่ยวกั๋วกับเฒ่าหลินจะเป็นพี่น้องแท้ๆ กัน แต่เมื่อสิบกว่าปีก่อนก็เคยทะเลาะกันอย่างรุนแรง หลังจากที่สองพี่น้องลงไม้ลงมือกันไปครั้งหนึ่ง เขาก็ไม่เคยกลับมาอีกเลย ถ้าหากจะไม่มา ก็ถือเป็นเรื่องปกติ

“เขาเคยรับปากฉันว่าจะมา รออีกหน่อยเถอะค่ะ”

หลินเทามองดูเวลา

เวลาผ่านไปทีละนาที ทีละวินาที

ผ่านไปเกือบครึ่งชั่วโมง ก็ยังไม่เห็นเงาของหลินเสี่ยวกั๋ว

“เอาเถอะน่า ไม่ต้องรอแล้ว”

หลินเทาเพิ่งจะพูดจบประโยค

หลินเสี่ยวกั๋วก็มาถึงพอดี คนที่มาพร้อมกับหลินเสี่ยวกั๋วด้วยก็คือภรรยาของเขา หลี่อวี้เหมย

ทั้งสองคนไม่ค่อยสนิทกับหลินเยี่ยนเท่าไหร่ ไม่ได้เจอกันมาสิบกว่าปีแล้ว อีกทั้งพวกเขาก็ยังมีอคติกับหลินเยี่ยนอยู่ด้วย หลินเยี่ยนเดินเข้าไปทักทายก่อน พวกเขาก็ทำท่าทางเมินเฉยไม่สนใจ

กลับไปตีสนิทพูดคุยกับหลินฉางฟาอย่างออกรสออกชาติ

“ผู้ใหญ่บ้าน ไม่ได้เจอกันนานเลยนะครับ”

“เถ้าแก่หลิน ไม่ได้เจอกันตั้งหลายปี คุณยังดูเหมือนเดิมเลยนะ”

“โธ่ แก่แล้วครับ”

“ก็แก่กันหมดแล้วล่ะน่า”

เมื่อเห็นว่าทั้งสองคนคุยกันไม่หยุด

หลินเทาก็ไม่เกรงใจ พูดกับพนักงานโดยตรง: “คนมาครบแล้ว เริ่มได้เลยครับ”

หลินเสี่ยวกั๋วชะงักไป

“ไอ้อาเทานี่โตขึ้นแล้ว อารมณ์ร้อนไม่เบาเลยนะ ตอนเด็กๆ ฉันยัง...”

หลินเสี่ยวกั๋วหัวเราะแห้งๆ แก้เก้อ หลินเทาไม่ไว้หน้าเขาเลยแม้แต่น้อย พูดแทรกคำพูดของเขาโดยตรง เรียกหลินเยี่ยน: “เยี่ยนจื่อ พวกเราไปกันเถอะ”

ก่อนพิธีอำลา ทางฌาปนสถานได้จัดให้คนที่มาร่วมงานเข้าไปเคารพศพของเฒ่าหลินก่อน

หลินเยี่ยน หลินเทา หลินเจี้ยนหมินกับจ้าวซี่ชิว และหลินฉางฟา เดินเข้าไปทีละคน

หลินเยี่ยนร้องไห้ไม่หยุด หลินเทาคอยเช็ดน้ำตาให้ตลอดเวลา

สุดท้ายก็ถึงตาของหลินเสี่ยวกั๋วกับหลี่อวี้เหมย

แต่ทั้งสองคนกลับยืนนิ่งไม่ขยับ

“เป็นอะไรไปเหรอคะ?” พนักงานสอบถาม

“ฉันไม่เข้าไปดีกว่า ฉันขี้กลัวน่ะ” หลี่อวี้เหมยกล่าว

“อาเสี่ยวกั๋วครับ?”

หลินเทามองไปทางหลินเสี่ยวกั๋ว วันนี้ที่หลินเสี่ยวกั๋วยอมมา หลินเทาก็ยังคงให้ความเคารพเขา เรียกเขาว่าอาหนึ่งคำ

หลินเสี่ยวกั๋วชะงักไปเล็กน้อย

ลังเลอยู่ครึ่งค่อนวัน

“จะให้เข้าไปดูก็ได้ แต่ว่าก่อนหน้านั้น ฉันมีเรื่องต้องคุยกับเยี่ยนจื่อก่อน เรื่องเงินชดเชยเวนคืนหมู่บ้านตระกูลหลินนั่นน่ะ ฉันได้ยินว่าบ้านเก่าของบ้านพวกเราได้เงินชดเชยมาสามแสนหยวน ถึงแม้ว่าฉันจะไม่ได้กลับมาสิบกว่าปีแล้ว แต่บ้านเก่านั่นก็มีส่วนของฉันอยู่ด้วยเหมือนกัน เงินชดเชยสามแสนหยวนก้อนนี้น่ะ...”

พอพูดถึงตรงนี้ หลินเสี่ยวกั๋วก็หันไปจับจ้องที่หลินเยี่ยน

“เยี่ยนจื่อ เงินก้อนนี้แกจะเอาไปคนเดียวไม่ได้นะ”

“ใช่ๆๆ พวกเราต้องได้หนึ่งแสนห้าหมื่น” หลี่อวี้เหมยขูดรีดอย่างหน้าเลือด

ทุกคนต่างก็ยืนงงเป็นไก่ตาแตก

ในช่วงเวลาแบบนี้ หลินเสี่ยวกั๋วกับหลี่อวี้เหมยกลับกล้าเอ่ยปากทวงเงิน

หลินฉางฟาเองก็ทนดูต่อไปไม่ไหวแล้ว

“เสี่ยวกั๋ว พวกแกนี่... รอให้จัดงานศพพี่ชายแกเสร็จก่อนแล้วค่อยว่ากันไม่ได้รึไง”

“อย่าๆๆ พูดกันต่อหน้าพี่ชายฉันให้เรียบร้อยไปเลยนี่แหละดีแล้ว”

หลินเสี่ยวกั๋วเดินไปถึงเบื้องหน้าร่างของเฒ่าหลิน ชี้ไปที่ร่างไร้วิญญาณของเฒ่าหลินแล้วพูดว่า: “ตอนนี้ก็พูดเรื่องนี้ให้มันชัดเจนไปเลย!”

“อาคะ เงินชดเชยเวนคืนก้อนนั้น พ่อหนูเอาไปใช้เป็นค่ารักษาจนหมดแล้วค่ะ” หลินเยี่ยนพูดอย่างจนปัญญา

หลินเสี่ยวกั๋วพอได้ยินคำนี้ ก็ยืนนิ่งอึ้งไปทันที

หลี่อวี้เหมยถึงกับกระโดดโหยงขึ้นมา

“เรื่องนั้นพวกฉันไม่สน เงินสามแสนนี่มีส่วนของพวกเราอยู่ครึ่งหนึ่ง แกเอาไปใช้เป็นค่ารักษาแล้ว ตอนนี้แกก็ต้องคืนให้พวกเรา”

“หลี่อวี้เหมย เธออย่ามาอาละวาดได้แล้วน่า”

หลินฉางฟาเอ่ยปากดุขึ้นเสียงหนึ่ง บอกให้พนักงานดำเนินพิธีอำลาต่อไปตามปกติ เสียงดนตรีโศกเศร้าดังขึ้นในห้องโถง

หลี่อวี้เหมยเห็นดังนั้นก็ร้อนใจ พุ่งเข้าไปทันที ดึงร่างของเฒ่าหลินออกมาอย่างบ้าคลั่ง โยนลงบนพื้น

“วันนี้ถ้าแกไม่ให้เงินพวกฉัน ก็อย่าหวังว่าจะได้อยู่อย่างสงบสุข!”

การกระทำครั้งนี้ของหลี่อวี้เหมย ทำเอาหลินฉางฟาถึงกับตกตะลึงไปเลยทีเดียว

หลินเยี่ยนเห็นร่างของเฒ่าหลินถูกดึงออกมา ก็รีบเข้าไปปกป้องไว้ น้ำตาไหลทะลักออกมาไม่หยุด

“หลี่อวี้เหมย เธอนี่มันจะเกินไปหน่อยแล้วนะ ผู้ตายถือเป็นใหญ่ เธอกล้าทำเรื่องแบบนี้ออกมาได้ยังไง!” หลินเจี้ยนหมินอดไม่ได้ที่จะเอ่ยปากด่าทอ

หลี่อวี้เหมยทำหน้าดูแคลน

“หลินเจี้ยนหมิน แกก็อย่ามายืนพูดสบายๆ ไม่เจ็บปวดสิ เรื่องนี้ถ้าเปลี่ยนเป็นแก แกก็ทำเหมือนกันนั่นแหละ ยังไงซะวันนี้ฉันก็ต้องเอาเงินส่วนที่ฉันควรจะได้คืนมาให้ได้”

เมื่อเห็นว่าหลี่อวี้เหมยพูดจาไม่มีเหตุผล

หลินเจี้ยนหมินก็หันไปมองทางหลินเสี่ยวกั๋ว

“เสี่ยวกั๋ว นี่มันพี่ชายแกนะ”

“พี่ชายฉันเหรอ?” หลินเสี่ยวกั๋วแสยะยิ้ม มองไปที่ร่างของเฒ่าหลินบนพื้น: “ถ้าเป็นพี่ชายฉันจริง ก็คงไม่ฮุบเงินสามแสนนี่ไว้คนเดียว ไม่เหลือไว้ให้ฉันเลยสักหยวนหรอก”

“แล้วใครใช้ให้แกไม่กลับมาตั้งสิบกว่าปีล่ะ” หลินเจี้ยนหมินพูดอย่างฉุนเฉียว

“ฉันไม่ได้กลับมาสิบกว่าปีก็จริง แต่ฉันก็ยังไม่ตายนะ” หลินเสี่ยวกั๋วโกรธยิ่งกว่าหลินเจี้ยนหมินเสียอีก

“ญาติผู้เสียชีวิตคะ... พิธีอำลาของพวกเราจะดำเนินต่อไปรึเปล่าคะ?” พนักงานเอ่ยถามขึ้นในตอนนั้น

“ดำเนินต่อๆ! ทำต่อไปเถอะครับ”

หลินฉางฟาพูด

จากนั้นพนักงานสองคนก็กำลังจะเข้าไปยกเอาร่างของเฒ่าหลินกลับไปวางไว้ที่เดิม ก็ถูกหลี่อวี้เหมยขวางไว้

“วันนี้ถ้าไม่ให้เงินฉัน ก็อย่าหวังว่าจะได้เอาเข้าโลง!”

“เธอทำแบบนี้จะต้องโดนกรรมตามสนองแน่!” หลินเจี้ยนหมินพูดอย่างเกรี้ยวกราด

“โดนกรรมตามสนองก็โดนสิ ฉันไม่กลัว... เอาเงินมาให้ฉัน แล้วฉันจะไป” หลี่อวี้เหมยทำหน้าไม่ใส่ใจ

สถานการณ์พลันตกอยู่ในภาวะชะงักงัน

“ให้ค่ะ หนูให้”

ตอนนั้นหลินเยี่ยนก็ร้องไห้พลางหยิบบัตรธนาคารใบนั้นออกมา

“เยี่ยนจื่อ นี่มันสินเดิมที่พ่อเธอทิ้งไว้ให้เธอนะ” หลินเทาชักจะทนดูต่อไปไม่ไหวแล้ว

หลี่อวี้เหมยคว้าบัตรธนาคารไปทันที

“ในนี้มีเงินเท่าไหร่? มีหนึ่งแสนห้าหมื่นรึเปล่า? ถ้าน้อยกว่านี้นะ ต่อให้ฝังพ่อแกไปแล้ว ฉันก็จะขุดเขาขึ้นมา!”

หลี่อวี้เหมยข่มขู่

หลินเยี่ยนร้องไห้พลางพูด: “หนูก็ไม่รู้เหมือนกันค่ะ นี่ก็เพิ่งจะค้นเจอจากบนตัวพ่อหนูเมื่อกี้นี้เอง”

หลี่อวี้เหมยถามรหัสผ่าน แล้วก็เรียกหลินเสี่ยวกั๋ว: “คุณไปธนาคารเช็คดูสิ ฉันจะรออยู่ที่นี่แหละ”

หลี่อวี้เหมยยื่นบัตรธนาคารให้หลินเสี่ยวกั๋ว จากนั้นก็ทรุดตัวลงนั่งข้างๆ ร่างของเฒ่าหลินทันที มือข้างหนึ่งยังคงจับแขนของเฒ่าหลินไว้ ไม่ยอมให้ใครยกร่างเฒ่าหลินเข้าไป

“เมื่อกี้บอกให้เข้าไปเคารพศพ เธอก็บอกว่าตัวเองขี้กลัว กลัวแทบตาย ตอนนี้ทำไมถึงไม่กลัวเลยสักนิดล่ะ” หลินเทาพูดเยาะเย้ย

หลี่อวี้เหมยได้ยินดังนั้น ก็ขมวดคิ้วมุ่น สีหน้าไม่พอใจอย่างยิ่ง

“เฮ้... ไอ้เด็กเหม็นสาบ แกมันศักดิ์ฐานะอะไร มาพูดกับฉันแบบนี้ ไม่รู้จักโตต่ำสูงเลยนะ”

“เธอก็สมควรแล้วเหรอ แค่เรื่องที่เธอทำในวันนี้ ก็ไม่สมควรที่จะเป็นผู้ใหญ่แล้ว”

หลินเทากำลังจะโต้เถียงกับหลี่อวี้เหมยต่ออีกสองสามประโยค ก็ถูกจ้าวซี่ชิวห้ามไว้ จ้าวซี่ชิวรีบร้อนดึงตัวหลินเทา บอกให้หลินเทาอย่าพูดอะไรอีก ถ้าหากทะเลาะกันใหญ่โตขึ้นมาจริงๆ มันก็ดูไม่ดีทั้งสองฝ่าย