บทที่ 78: ความซื่อสัตย์เป็นเพียงเพราะราคาของการทรยศยังต่ำเกินไป

“โธ่แม่คะ... แม่เลิกโทรมาได้แล้วน่า ยังไงหนูก็ไม่มีทางหย่ากับเจ้าเฉียงหรอกค่ะ”

“เสวี่ย เรื่องบางอย่างแกยังมองไม่ออก แกมันซื่อเกินไป ฉันถามแกหน่อยสิ วันนี้ที่แกกลับไป ครอบครัวพ่อผัวแม่ผัวแกน่ะ ปฏิบัติต่อแกดีมากเลยใช่ไหม พูดอะไรก็เชื่อฟังหมดเลยใช่ไหม?” เสิ่นหลันฟางถาม

จ้าวเสวี่ยชะงักไปเล็กน้อย

“แม่ถามเรื่องนี้ทำไมคะ พวกเขาก็เหมือนจะใช่ค่ะ แม้กระทั่งพ่อสามีที่ปกติไม่ค่อยชอบหน้าหนูเท่าไหร่ ก็ยังเปลี่ยนไปเป็นคนละคนเลย”

“นั่นน่ะสิ รู้ไหมว่าทำไมพวกเขาถึงเป็นแบบนั้น? พวกเขาก็กลัวว่าแกจะหย่ากับเจ้าเฉียงน่ะสิ ถ้าแกหย่ากับเจ้าเฉียงไป พวกเขานั่นแหละที่เสียหาย แกยังสาวยังสวย หาคนใหม่ได้สบายๆ แต่เจ้าเฉียงน่ะ ไม่มีทางหาเมียแบบแกได้อีกแล้ว เพราะงั้นสิ่งที่ฉันอยากจะพูดก็คือ แกมีต้นทุนขนาดนี้ ทำไมถึงไม่หาคนที่ดีกว่านี้ล่ะ?”

คำพูดชุดนี้ของเสิ่นหลันฟาง

ทำให้จ้าวเสวี่ยตกอยู่ในภวังค์ความคิด

เดิมทีนางอยากจะพูดอะไรต่อ แต่คิดไม่ถึงว่าตอนนั้นหลินเฉียงจะเดินเข้ามาพอดี

“แม่คะ... หนูไม่คุยกับแม่แล้วนะ หนูวางสายก่อนนะคะ”

จ้าวเสวี่ยกดวางสาย มองไปทางหลินเฉียงอย่างกระอักกระอ่วนเล็กน้อย

“แม่ฉันโทรมาน่ะ เขาก็เป็นแม่ฉัน ฉันจะไม่รับก็คงไม่ได้”

ยังไม่ทันที่หลินเฉียงจะได้เอ่ยปาก จ้าวเสวี่ยก็รีบพูดขึ้นมาก่อน

หลินเฉียงย้ม ไม่ใส่ใจ: “ฉันก็ไม่ได้ว่าอะไรสักหน่อย”

“ฉันก็แค่กลัวแกคิดมากน่ะสิ”

จ้าวเสวี่ยแอบเหลือบมองหลินเฉียงแวบหนึ่ง

หลินเฉียงยื่นชามบะหมี่ไข่มะเขือเทศที่ตักเสร็จแล้วส่งให้จ้าวเสวี่ย

“เอาเถอะน่า ฉันไม่ได้คิดมากหรอก เธอกินบะหมี่เถอะ”

จ้าวเสวี่ยพยักหน้า ก้มหน้าก้มตากิน

หลินเฉียงเดินไปเล่นกับลูกทั้งสองคน

ในตอนนั้นเอง ก็มีเสียงเคาะประตูดังขึ้น

จ้าวเสวี่ยเผลอมองดูเวลาโดยไม่รู้ตัว

“ดึกป่านนี้แล้ว แม่แกมาหาพวกเรามีธุระอะไร? คงไม่ใช่ว่าจะมาอบรมสั่งสอนทางความคิดให้ฉันอีกหรอกนะ”

“ไม่น่าจะใช่หรอกมั้ง”

หลินเฉียงเต็มไปด้วยความสงสัย เดินไปเปิดประตู แต่กลับพบว่าเป็นหลินเทา

“พี่ครับ?”

“เฉียง จะมาบอกเรื่องหนึ่ง พรุ่งนี้พิธีอำลาศพของลุงหลิน จัดตอนเก้าโมงเช้านะ แกอย่าลืมล่ะ” หลินเทาบอก

“ฉัน...”

หลินเฉียงหันกลับไปมองจ้าวเสวี่ยแวบหนึ่ง

จ้าวเสวี่ยมีท่าทีไม่ค่อยเต็มใจจะไปนัก

“พี่คะ พวกเราก็ไม่ใช่ญาติสนิทอะไรกับเขา ไม่ไปได้ไหมคะ?”

จ้าวเสวี่ยไม่อยากไปเพราะรู้สึกว่าเป็นเรื่องอัปมงคล

“เธอไม่ไปก็ได้ แต่เจ้าเฉียงต้องไป ตอนเด็กๆ ลุงหลินดีกับเจ้าเฉียงมากนะ นี่เป็นการเดินทางครั้งสุดท้ายแล้ว ถ้าเจ้าเฉียงไม่ไป มันก็ไร้ซึ่งมโนธรรมเกินไปแล้ว” หลินเทากล่าว

จ้าวเสวี่ยไม่ได้พูดอะไร

หลินเฉียงพยักหน้า

“ได้ครับพี่ ผมไป”

“เอาล่ะ งั้นก็ตามนี้นะ”

หลินเทาเหลือบมองจ้าวเสวี่ยแวบหนึ่ง ไม่ได้สนใจว่านางจะพอใจหรือไม่พอใจ หันหลังกลับขึ้นไปยังห้องของตัวเองที่ชั้นบน

ตอนที่กำลังเดินขึ้นบันได เขาก็เห็นว่าในห้องของหลินเยี่ยนยังคงเปิดไฟอยู่

เขาถอนหายใจเฮือกหนึ่ง

กลับไปเอนตัวลงนอนบนเตียง ดวงจันทร์สุกสว่าง ดวงดาวเบาบาง เป็นสัญลักษณ์ว่าพรุ่งนี้จะเป็นวันที่อากาศดี

...

วันต่อมา

หลินเทาตื่นนอนแต่เช้าตรู่ เขาไปปลุกหลินเฉียงก่อน

ตอนนั้นหลินเยี่ยนก็ตื่นขึ้นมาแล้วเช่นกัน

“พี่เทาคะ เฉียง”

หลินเยี่ยนดวงตาบวมเป่ง ดูไม่มีเรี่ยวแรงเลยสักนิด

หลินเทาชะงักไปเล็กน้อย

“เยี่ยนจื่อ เธอไม่ได้นอนทั้งคืนเลยเหรอ”

หลินเยี่ยนพยักหน้า

หลินเทาทำหน้าจนปัญญา กล่าวว่า: “เอาเถอะน่า เธรีบไปล้างหน้าล้างตาก่อนเถอะ เดี๋ยวทานอาหารเช้าเสร็จพวกเราก็จะไปฌาปนสถานกันแล้ว เฉียง แกก็เหมือนกัน... ยังไง? เมียแกไม่ไปเหรอ?”

“นาง...” หลินเฉียงอ้ำๆ อึ้งๆ

“เอาเถอะน่า ไม่ไปก็ช่างมัน”

หลินเทาจัดการสั่งการทั้งสองคนเสร็จ ตัวเองก็ไปล้างหน้าล้างตา

ตอนนั้นจ้าวซี่ชิวกับหลินเจี้ยนหมินสองคนก็ตื่นขึ้นมาแล้วเช่นกัน

“อาเทา แม่คุยกับพ่อแกเรียบร้อยแล้ว พวกเราจะไปด้วยกันทั้งหมดเลย”

เดิมทีเมื่อก่อนตกลงกันไว้ว่าให้ไปแค่คนเดียวก็พอ

หลินเทาหันกลับมา ในปากยังมีฟองยาสีฟันอยู่ พยักหน้าอย่างคลุมเครือ

“ครับ”

“เอ้อ กี่โมงนะ?” จ้าวซี่ชิวนึกขึ้นได้ เอ่ยถาม

หลินเทากลั้วปากบ้วนน้ำทิ้ง ตอบกลับว่า: “เก้าโมงครับ”

จ้าวซี่ชิวได้ยินดังนั้น

“โอ๊ยตายแล้ว งั้นก็ใกล้แล้วสิ งั้นพวกเราต้องรีบหน่อยแล้ว”

หลินเทาล้างหน้าล้างตาเสร็จเรียบร้อยแล้ว เห็นหลินเฉียงยังไม่เสร็จ

มีเพียงหลินเยี่ยนที่ยืนรออยู่ที่หน้าประตูใหญ่

“เดี๋ยวผมไปเรียกเจ้าเฉียงเอง”

หลินเทาเดินไปเคาะประตู

ข้างในมีเสียงรีบร้อนของหลินเฉียงดังออกมา: “มาแล้วๆๆๆ”

หลินเฉียงเปิดประตูออกมา หลินเทามองเห็นจ้าวเสวี่ยกำลังถือไดร์เป่าผม ยืนเป่าผมอยู่หน้ากระจก

หลินเฉียงยิ้ม อธิบายว่า: “เสวี่ยบอกว่าคันหัวน่ะ ผมก็เลยสระผมให้”

หลินเทาชะงักไปเล็กน้อย

“เอาเถอะน่า รีบๆ หน่อยก็แล้วกัน”

“ฉันเสร็จแล้ว”

หลินเฉียงยิ้ม หันกลับไปพูดกับจ้าวเสวี่ย: “เสวี่ย ฉันไปก่อนนะ เดี๋ยวรอฉันกลับมาแล้วจะทำของกินให้”

พูดจบ ก็เดินตามหลินเทาออกประตูไป

หลินเทาเอื้อมมือไปปิดประตูให้ มองไปทางหลินเฉียงแล้วกล่าวว่า: “เฉียง ฉันไม่ใช่ว่าแกดีกับเมียแกไม่ได้นะ ฉันแค่รู้สึกว่าแกทำเกินไปหน่อยแล้ว”

“เฮ้อ”

หลินเฉียงถอนหายใจเฮือกหนึ่ง

“ครั้งนี้เสวี่ยไม่ฟังคำพูดแม่นาง ไม่ยอมหย่ากับฉัน ฉันซาบซึ้งใจนางมาก”

หลินเทาได้ยินดังนั้น

ก็รู้สึกงุนงงไปเล็กน้อย

จ้าวเสวี่ยไม่ยอมหย่ากับหลินเฉียง นี่มันก็เป็นเรื่องที่นางควรจะทำอยู่แล้วไม่ใช่เหรอ ทำไมถึงกลายเป็นเรื่องที่ต้องมาซาบซึ้งสำนึกบุญคุณกันไปได้ล่ะ?

นี่มันก็เกินไปหน่อยแล้วนะ

อีกอย่าง ที่จ้าวเสวี่ยไม่เชื่อคำพูดของแม่นาง เสิ่นหลันฟาง อาจจะมีเหตุผลอื่นอยู่ก็ได้ ไม่ใช่เป็นเพราะความรู้สึกที่มีต่อหลินเฉียงอย่างแน่นอน

ความซื่อสัตย์เป็นเพียงเพราะราคาของการทรยศยังต่ำเกินไป

เพียงแต่ว่า เมื่อเห็นหลินเฉียง ‘มีความสุขอยู่กับสิ่งที่เป็น’ หลินเทาก็ขี้เกียจที่จะพูดอะไรมากความอีก หลินเฉียงจัดการธุระส่วนตัวเสร็จเรียบร้อย หลินเทาก็เรียกรถคันหนึ่งตรงไปยังฌาปนสถานฉีฝูทันที

พอมาถึงหน้าประตูฌาปนสถาน

หลินเทาก็มองเห็นเงาร่างของหลินฉางฟาอยู่ไกลๆ เพียงแต่ไม่เห็นชาวบ้านคนอื่นๆ

“อาฉางฟาครับ”

หลินเทาลงจากรถ ร้องเรียกคน

หลินเจี้ยนหมินกับหลินฉางฟาก็ทักทายพูดคุยกันเล็กน้อย

“อาฉางฟาครับ แล้วคนอื่นๆ ในหมู่บ้านล่ะครับ?”

หลินเทามองซ้ายมองขวาก็ไม่เห็นคนอื่นๆ เลย

หลินฉางฟาถอนหายใจออกมา: “คนจริงหนอ พอจากไปชาก็เย็น... พวกเขาไม่มากันหรอก บอกว่าหมู่บ้านตระกูลหลินก็รื้อไปหมดแล้ว ตอนนี้ทุกคนต่างก็แยกย้ายกันไปแล้ว”

หลินเทาได้ยินดังนั้น

ก็ได้แต่รู้สึกว่าธาตุแท้ของมนุษย์นี่มันช่างยากแท้หยั่งถึงจริงๆ

พูดตามตรง เมื่อก่อนตอนอยู่ที่หมู่บ้าน ลุงหลินมีความสัมพันธ์ที่ดีกับทุกคนไม่เลวเลย แถมที่ไร่ที่นาบ้านลุงหลินก็น้อย ทุกครั้งที่ทำงานเกษตรเสร็จแล้ว เห็นบ้านไหนยุ่งทำไม่ทัน ก็จะเข้าไปช่วยเสมอ แต่ตอนนี้ล่ะ? กลับต้องมาลงเอยแบบนี้

“ไม่มาก็ไม่มาเถอะค่ะ” ตอนนั้นหลินเยี่ยนก็โพล่งพูดขึ้นมาล่อยๆ ประโยคหนึ่ง

น้ำเสียงของหลินเยี่ยนเจือปนความน้อยใจอยู่เล็กน้อย

“เยี่ยนจื่อ ช่างมันเถอะน่า พวกเขาไม่มา พวกเราส่งลุงหลินก็เหมือนกันนั่นแหละ” หลินเทาปลอบใจหลินเยี่ยน

หลินฉางฟาได้ยินดังนั้น ก็พูดสมทบ: “ใช่ๆๆ ถือซะว่าความดีที่เฒ่าหลินเคยทำไว้ให้พวกเขาเมื่อก่อนน่ะ เอาไปเลี้ยงหมาซะแล้ว”

หลินเทาไม่สนใจหลินฉางฟา

ถ้าหากหลินฉางฟาไม่มีตำแหน่งผู้ใหญ่บ้าน เขาก็คงไม่ต่างอะไรกับชาวบ้านพวกนั้นเท่าไหร่หรอก

“เอาล่ะน่า ทุกคนอย่ามัวแต่ยืนอยู่เลย เข้าไปข้างในกันเถอะ”

หลินเจี้ยนหมินพูดขึ้นในตอนนั้น

พนักงานในชุดสีดำคนหนึ่งบังเอิญเดินออกมาในจังหวะนั้นพอดี

“พวกคุณใครเป็นญาติคะ?”

“ฉัน...”

หลินเยี่ยนเอ่ยปากขึ้น

“คุณตามฉันมาหน่อยค่ะ บนร่างผู้เสียชีวิตยังมีของติดตัวอยู่บางอย่าง”

หลินเยี่ยนอึ้งไปเล็กน้อย สถานการณ์แบบนี้ หลินเยี่ยนทำอะไรไม่ถูก

“เดี๋ยวฉันไปด้วยกันเถอะ”

หลินเทาเดินตามหลินเยี่ยนไปยังห้องแต่งศพ

ลุงหลินนอนนิ่งสงบอยู่ที่นั่น พนักงานยื่นบัตรธนาคารใบหนึ่งส่งให้หลินเยี่ยน