บทที่ 77: ด้วยทรัพย์สินร้อยสามสิบล้าน จะให้ฉันไปทำงานหาเช้ากินค่ำเหรอ?

“นี่คือเพื่อนร่วมรุ่นฉัน ชื่อสยงรุ่ย เป็นคนหมู่บ้านสยงโหลว นี่แม่ฉัน นี่น้องชายฉัน ส่วนนั่นคือเมียเขา กับลูกอีกสองคน”

หลินเทาแนะนำให้สยงรุ่ยรู้จักคร่าวๆ

สยงรุ่ยยิ้มแล้วพยักหน้า

“สวัสดีครับๆ”

“ขึ้นรถเถอะ”

ตอนนั้นหลินเทาก็เปิดประตูรถ ให้จ้าวซี่ชิวขึ้นไปก่อน จากนั้นหลินเฉียง จ้าวเสวี่ย และลูกอีกสองคนก็เบียดๆ กันเข้าไปนั่งที่เบาะหลัง ส่วนหลินเทานั่งที่เบาะหน้าข้างคนขับ

“ไปเทียนสุ่ย อพาร์ตเมนต์ถูกใช่ไหม?”

หลินเทามองไปทางสยงรุ่ยแล้วพูด

สยงรุ่ยยิ้ม

“ต่อให้ฉันจำทางกลับบ้านตัวเองไม่ได้ ฉันก็ไม่มีทางจำทางไปเทียนสุ่ย อพาร์ตเมนต์ไม่ได้หรอกน่า”

“ได้”

หลินเทาพยักหน้า คาดเข็มขัดนิรภัย

สยงรุ่ยเหยียบคันเร่งขับรถออกจากหมู่บ้านจ้าว

จากหมู่บ้านจ้าวไปยังตัวอำเภอฉีสุ่ย ไกลก็ไม่ไกลเท่าไหร่ ขับรถไปก็น่าจะประมาณครึ่งชั่วโมงได้

ระหว่างทาง หลินเฉียงกับจ้าวเสวี่ยสองคนก็คอยปลอบลูก เด็กๆ ไม่รู้ว่าเป็นเพราะง่วงนอนรึเปล่า ดูหงุดหงิดงอแงอยู่ตลอดเวลา

จ้าวซี่ชิวโพล่งขอบคุณสยงรุ่ยขึ้นมาลอยๆ

“พ่อหนุ่ม รบกวนเธอจริงๆ ดึกป่านนี้แล้วยังต้องออกมาส่งพวกเราอีก อาเทาก็เหมือนกัน จริงๆ แล้วพวกเราเรียกแท็กซี่ไปก็ได้”

จ้าวซี่ชิวพูดจาตามมารยาท

สยงรุ่ยยิ้มอย่างใจเย็น กล่าวว่า: “คุณน้าครับ ไม่เป็นไรหรอก ผมกับหลินเทาสนิทกันดีจะตายไป อีกอย่างถ้าไม่ได้หลินเทาช่วยผม...”

สยงรุ่ยเกือบจะเผลอพูดเรื่องที่หลินเทาให้เขายืมเงินไปคืนหนี้นอกระบบออกมา

โชคดีที่หลินเทาไหวตัวทัน

“ช่วยอะไรกัน ก็แค่ตอนก่อนสอบเข้ามหาวิทยาลัยช่วยนายติวข้อสอบไปนิดหน่อยเท่านั้นเอง ดูสินายยังจำมาจนถึงป่านนี้”

สยงรุ่ยอึ้งไป

ก็เข้าใจความหมายโดยนัยในทันที

ยิ้มแล้วพูดเสริม: “ใช่ๆ ครับ ตอนนั้นถ้าไม่ได้หลินเทานะ ผมก็คงสอบเข้ามหาวิทยาลัยไม่ได้แล้วไม่ใช่เหรอ”

จริงๆ แล้ว สยงรุ่ยก็ไม่เคยเข้ามหาวิทยาลัย หลังจากจบมัธยมปลาย เขาก็ออกไปทำงานหาเช้ากินค่ำข้างนอกแล้ว

ที่พูดแบบนี้ไปก็เพราะโดนหลินเทา บีบให้ขึ้นเขาเหลียงซาน ล้วนๆ

โชคดีที่จ้าวซี่ชิวเชื่อ

“โอ้โห มีเรื่องแบบนี้ด้วยเหรอเนี่ย... แล้วเธอสอบติดมหาวิทยาลัยไหนไปล่ะ?”

ครั้งนี้

แทบอยากจะเอาชีวิตกันเลยทีเดียว

สยงรุ่ยถึงกับตัวแข็งทื่อ เขาจะไปรู้เรื่องมหาวิทยาลัยอะไรกัน

“ผม... มหาวิทยาลัยที่ผมเรียนมันก็ไม่ได้ดีอะไรเท่าไหร่ ผมไม่กล้าพูดหรอกครับ”

สยงรุ่ยเกิดปิ๊งไอเดียขึ้นมา กล่าวออกไป

หลินเทาแอบยกนิ้วโป้งให้

ครู่ต่อมา ก็มาถึงเทียนสุ่ย อพาร์ตเมนต์

สยงรุ่ยจอดรถที่หน้าประตูชุมชน

“คุณน้าครับ ถึงแล้วครับ”

“รบกวนเธอแล้วนะ อาเซียง”

จ้าวซี่ชิวพูดจาตามมารยาทไปประโยคหนึ่ง

หลินเทาบอกให้จ้าวซี่ชิว หลินเฉียง และจ้าวเสวี่ยกลับเข้าไปก่อน

“พวกเราขอคุยกันต่ออีกหน่อย”

“ได้ อย่าดึกเกินไปล่ะ เขาต้องกลับไปหมู่บ้านสยงโหลวอีก ไกลอยู่นะ” จ้าวซี่ชิวกล่าว

“แม่ครับ ผมรู้แล้วครับ”

หลินเทาขานรับ ยืนมองส่งจ้าวซี่ชิวและคนอื่นๆ เข้าไปในชุมชน

สยงรุ่ยรีบพูดทันที: “หลินเทา นายทำอะไรของนาย เรื่องที่นายให้ฉันยืมเงิน แม่นายยังไม่รู้อีกเหรอ”

“ก็เออสิ”

หลินเทาเหลือบมองค้อนสยงรุ่ยแวบหนึ่ง

“นั่นมันเงินชดเชยเวนคืนบ้านฉันนะ ถ้าแม่ฉันรู้เข้า ต้องไม่ยอมให้ฉันให้แกยืมแน่ๆ”

“อ๋อ อย่างนี้นี่เอง”

สยงรุ่ยเกาท้ายทอยตัวเอง คิดในใจว่า เกือบจะทำเรื่องเสียแล้วไหมล่ะ

“ถ้างั้นฉันจะรีบหามาคืนให้นายเร็วที่สุดเลย”

“พอเถอะน่า จะเร็วหรือไม่เร็ว ช่างมันเถอะ แกห้ามไปกู้หนี้ยืมสินอะไรอีกนะ แล้วก็ยิ่งห้ามไปทำเรื่องลักเล็กขโมยน้อยเด็ดขาด เงินที่ได้มาแบบนั้นฉันไม่เอาเด็ดขาดนะ” หลินเทาพูด

“ไม่มีหรอกน่า... ฉันออกไปวิ่งงานข้างนอกต่างหากล่ะ ไม่ใช่พวกรับเงินเดือนตายตัวสักหน่อย ถ้าทำได้ดีๆ ฉันได้ออเดอร์ใหญ่ๆ มาสักสองสามเจ้า เงินหลายแสนของแกน่ะ ฉันคืนให้ได้ในพริบตาเลย” สยงรุ่ยพูดเจือปนความโม้อยู่บ้าง

แต่หลินเทาก็ไม่ได้ใส่ใจ

สยงรุ่ยจะคืนหรือไม่คืน เขาไม่สนใจจริงๆ

เขาแค่หวังว่าสยงรุ่ยจะไม่เดินไปในทางที่ผิดก็พอ

เพราะถึงอย่างไร สยงรุ่ยคนนี้ก็เป็นคนที่ผ่าน ‘การทดสอบ’ ของเขามาแล้ว

“ฉันเชื่อแกน่า”

หลินเทายิ้มแล้วพยักหน้า จากนั้นก็พูดว่า: “พูดแบบนี้แสดงว่าแกยังคิดจะกลับไปทำอาชีพเดิม วิ่งงานขายของสินะ”

“อืม” สยงรุ่ยพยักหน้า

“จะออกไปเมื่อไหร่?” หลินเทาถาม

สยงรุ่ยถอนหายใจเฮือกหนึ่ง

“หลังปีใหม่ล่ะมั้ง เดิมทีฉันไม่อยากจะอยู่ฉลองปีใหม่ที่บ้านแล้วด้วยซ้ำ แต่พอพ่อฉันมาป่วยแบบนี้ ฉันก็เลยอยากจะอยู่บ้านเป็นเพื่อนคนแก่ทั้งสองฉลองปีใหม่ก่อน แล้วค่อยออกไป”

“ก็ดีเหมือนกัน” หลินเทาเห็นด้วยกับความคิดของสยงรุ่ยอย่างยิ่ง

“พ่อแกโดนแกทำโมโหจนเข้าโรงพยาบาลไปเลยนะ ต่อไปนี้แกห้ามทำเรื่องโง่ๆ แบบนี้อีกเด็ดขาดล่ะ”

“อืม”

สยงรุ่ยพยักหน้า ตอนนั้นเขาก็นึกขึ้นได้แล้วพูดว่า: “จริงสิ หลินเทา แกไม่มีงานทำไม่ใช่เหรอ หลังปีใหม่ก็ไปกับฉันสิ ฉันจะพาแกไปวิ่งงานขายของ หาเงินได้ดีจริงๆ นะ ได้เงินเร็วด้วย ดีกว่าที่แกไปทำงานขันน็อตในโรงงานตั้งเยอะแยะ”

“ฉันไม่ไหวหรอกน่า”

หลินเทายิ้มๆ

“แกให้ฉันทำงานออฟฟิศยังพอว่า ให้ฉันไปวิ่งงานขายของเหรอ? ฝีปากฉันน่ะ เทียบกับแกแล้วยังห่างไกลนัก”

“ก็ฝึกกันได้นี่นา”

“ไม่ฝึกแล้วๆๆ”

หลินเทาโบกมือไปมา คิดในใจ ฉันมีเงินฝากตั้งร้อยสามสิบล้าน ยังจะต้องไปทำงานหาเช้ากินค่ำอีกเหรอ

“เอาล่ะน่า ไม่คุยกับแกแล้ว แกรีบกลับไปเถอะ ระหว่างทางก็ระวังตัวด้วย”

หลินเทายืนมองส่งสยงรุ่ยขับรถจากไป ถึงได้หันหลังกลับบ้าน

พอมาถึงที่บ้าน จ้าวซี่ชิว หลินเจี้ยนหมิน และหลินเฉียง ต่างก็กำลังรุมล้อมจ้าวเสวี่ยอยู่ กำลังอบรมสั่งสอนทางความคิดให้นางอยู่

ความหมายโดยรวมก็คือกลัวว่าจ้าวเสวี่ยจะเชื่อคำพูดของเสิ่นหลันฟางจริงๆ แล้วไปหย่ากับหลินเฉียง เพื่อไปหาหลิวชิงซานคนรวยคนนั้น

หลินเทาทำท่าไม่ใส่ใจ

ผู้หญิงคนหนึ่งพอปักใจเชื่ออะไรไปแล้ว ต่อให้เก้าแรงวัวก็ฉุดกลับมาไม่ได้

“ผมขึ้นไปข้างบนก่อนนะครับ”

“เฮ้ๆๆ... อาเทา แกก็มาช่วยพูดกับเสวี่ยหน่อยสิ เจ้าเฉียงถึงแม้จะไม่มีเงินเท่าไหร่ แต่เจ้าเฉียงแล้วก็บ้านพวกเราก็ดีกับเสวี่ยมากไม่ใช่เหรอ ฉันคิดว่าตัวเองไม่เคยทำให้นางลำบากใจเลยนะ เสวี่ย”

จ้าวซี่ชิวกล่าว

จ้าวเสวี่ยไม่ได้พูดอะไร

“ผมไม่ขอยุ่งด้วยดีกว่าครับ พ่อครับ แม่ครับ ผมว่าเรื่องของพวกเขาน่ะ ก็ปล่อยให้พวกเขาสองผัวเมียจัดการกันเองเถอะครับ ความยุติธรรมย่อมอยู่ในใจคน บ้านตระกูลหลินเราปฏิบัติต่อนางอย่างไร? ในใจนางเองก็รู้ดีอยู่แล้ว” หลินเทากล่าว

หลินเฉียงเองก็อยากจะคุยกับจ้าวเสวี่ยตามลำพังอยู่แล้ว

พอได้ยินหลินเทาพูดแบบนั้น

ก็รีบพูดสมทบทันที: “พี่ชายผมพูดถูกครับ พ่อครับ แม่ครับ พวกท่านก็เลิกยุ่งเถอะน่า ดูสิเสวี่ยก็ยอมกลับมากับพวกเราแล้ว แสดงว่านางไม่มีทางหย่ากับผมหรอกครับ”

หลินเฉียงพูดจบ

ทุกคนต่างก็หันไปมองจ้าวเสวี่ย

จ้าวเสวี่ยชะงักไปเล็กน้อย

พยักหน้า

“อ้ะ... ใช่ค่ะ หนูไม่มีทางหย่ากับเจ้าเฉียงหรอกค่ะ พ่อคะ แม่คะ พวกท่านวางใจเถอะค่ะ”

พอได้ยินคำพูดนี้ของจ้าวเสวี่ย

จ้าวซี่ชิวกับหลินเจี้ยนหมินถึงได้ค่อยวางใจลงได้

ลูกชายคนโตก็ยังไม่ได้แต่งงาน ลูกชายคนเล็กอุตส่าห์แต่งงานไปแล้ว ถ้าหากหย่าขึ้นมา งั้นลูกชายทั้งสองคนก็ต้องกลายเป็นไอ้โสดทั้งคู่ แบบนั้นจะไม่โดนชาวบ้านหัวเราะเยาะเอาเหรอ

“ได้ งั้นพวกแกสองผัวเมียก็คุยกันไปเถอะ”

จ้าวซี่ชิวลากหลินเจี้ยนหมินกลับเข้าห้องไป

หลินเฉียงกับจ้าวเสวี่ย ก็พาลูกทั้งสองคนกลับเข้าห้องไปเช่นกัน

“เฉียง ฉันหิวแล้ว”

พอเข้ามาในห้อง จ้าวเสวี่ยก็ลูบท้องตัวเองแล้วพูด

วันนี้จ้าวเสวี่ยยอมกลับมากับเขา เขาก็ดีใจเป็นพิเศษ ซาบซึ้งใจกับการกระทำครั้งนี้ของจ้าวเสวี่ยอย่างมาก ดังนั้นพอจ้าวเสวี่ยบอกว่าหิว เขาก็รีบพูดทันที: “เดี๋ยวฉันไปทำให้ เธออยากกินอะไร”

“ฉันอยากกินบะหมี่ไข่มะเขือเทศ”

“ได้”

หลินเฉียงพยักหน้า รีบเดินไปยังห้องครัวทันที

พอหลินเฉียงไปแล้ว โทรศัพท์มือถือของจ้าวเสวี่ยก็ดังขึ้น เป็นเสิ่นหลันฟางที่โทรมา

เดิมทีจ้าวเสวี่ยไม่อยากรับ กดตัดสายไปหลายครั้ง แต่เสิ่นหลันฟางก็ยังคงโทรมาไม่หยุด

ช่วยไม่ได้ นางจำต้องกดรับสาย