บทที่ 76: เงินคือหนทางเดียวที่จะทดสอบขีดจำกัดของมนุษย์

“อะไรนะครับ?”

หลินเทาเองก็ตกใจเล็กน้อย

เขารู้ว่าเสิ่นหลันฟางคนนี้ไม่ใช่คนดีอะไรนัก

แต่คิดไม่ถึงว่า เสิ่นหลันฟางจะสามารถทำเรื่องไร้ขีดจำกัดแบบนี้ออกมาได้

“แม่ครับ ผมไปด้วย”

หลินเทาก็สวมเสื้อคลุมตามไปด้วย

หลินเยี่ยนยืนขึ้น ทำอะไรไม่ถูก

“เยี่ยนจื่อ... เธอก็อยู่บ้านไป รอพวกเรากลับมา”

หลินเยี่ยนเป็นคนนอก ตามไปด้วยก็ไม่ดี

นางพยักหน้า

“ถ้างั้นพวกพี่ไปถึงแล้ว ก็อย่าใจร้อนนะคะ อย่าลงไม้ลงมือกัน”

“ได้น่า ฉันรู้ขอบเขตอยู่แล้ว”

หลินเทาขานรับ ตอนนั้นหลินเจี้ยนหมินที่กำลังง่วนอยู่กับการจัดแจงเครื่องมืออยู่ในห้องเก็บของก็ได้ยินเสียงเอะอะดังออกมา

“ทำอะไรกันอยู่หา?”

หลินเจี้ยนหมินถือค้อนเหล็กอันหนึ่งเดินออกมา

หลินเทาเห็นดังนั้น พ่อของเขาอารมณ์ดีก็ดีไป แต่พออารมณ์ไม่ดีขึ้นมาก็สามารถก่อเรื่องได้จริงๆ

“พ่อครับ ไม่เป็นไรครับ ผมกับแม่ แล้วก็เจ้าเฉียงจะไปรับเสวี่ยครับ”

“นี่ก็มืดค่ำป่านนี้แล้ว พรุ่งนี้ไม่ได้รึไง ต้องไปเดี๋ยวนี้เลย” หลินเจี้ยนหมินพูดอย่างจนปัญญา

“พ่อครับ เสวี่ยทะเลาะกับเสิ่นหลันฟางน่ะครับ” หลินเทาบอก

หลินเจี้ยนหมินได้ยินดังนั้น ก็ยิ้มออกมาเล็กน้อย

“มีเรื่องแบบนี้ด้วยเหรอ นังเสวี่ยนั่นไม่ใช่ว่าเชื่อฟังเสิ่นหลันฟางมาตลอดหรอกเหรอ ทำไมคราวนี้... เอาเถอะๆ พวกแกก็ไปกันเถอะ”

หลินเจี้ยนหมินโบกมือไล่ เร่งให้หลินเทาและคนอื่นๆ ไป จากนั้นตัวเองก็หันหลังกลับเข้าห้องเก็บของไปง่วนอยู่กับของของเขาต่อ

จ้าวซี่ชิว หลินเฉียง และหลินเทา ต่างก็รู้นิสัยของหลินเจี้ยนหมินดี

พอออกมานอกประตู ต่างก็ตกใจจนเหงื่อท่วมตัว

“อาเทา โชคดีนะที่แกหัวไว” จ้าวซี่ชิวกล่าว

“นิสัยพ่อผมน่ะ ถ้ารู้ว่าเสิ่นหลันฟางทำเรื่องแบบนี้จริงๆ คงจะถือมีดไปบ้านนางแน่ๆ” หลินเฉียงพูดอย่างหวาดๆ

หลินเทายิ้มๆ ไม่พูดอะไร

อย่าว่าแต่หลินเจี้ยนหมินเลย เขาก็อยากจะถือมีดไปสับหัวเสิ่นหลันฟางให้หมากินเหมือนกัน

...

ในขณะเดียวกัน

ณ หมู่บ้านจ้าว

บ้านของจ้าวเสวี่ย

ตอนนั้น เสิ่นหลันฟาง จ้าวต้าไป๋ และจ้าวซาน ต่างก็อยู่กันพร้อมหน้า ทั้งสามคนกำลังรุมล้อมจ้าวเสวี่ยอยู่ เมื่อครู่จ้าวเสวี่ยอ้างว่าไปเข้าห้องน้ำเพื่อโทรศัพท์หาหลินเฉียง ลูกทั้งสองคนกำลังเล่นกันอยู่ในห้อง ไม่รู้เรื่องรู้ราวอะไรเลยว่าข้างนอกเกิดเรื่องอะไรขึ้น

“เสวี่ย แม่ไม่มีทางทำร้ายแกหรอกน่า ถือโอกาสตอนที่แกยังสาวยังสวยอยู่ตอนนี้ หาคนใหม่ที่ฐานะดีๆ สักคน ใช่ไหมล่ะ ต่อไปชีวิตแกจะได้สบายขึ้นหน่อย” เสิ่นหลันฟางกล่าว

“นี่มันไม่ใช่แค่สบายขึ้นหน่อยนะ หลิวชิงซานคนนี้น่ะเป็นเศรษฐีรุ่นสองที่ฉันรู้จักคนหนึ่ง ที่บ้านมีโรงงานรับจ้างผลิตแห่งหนึ่ง ทรัพย์สินอย่างน้อยก็หลายสิบล้านขึ้นไป ถ้าแกแต่งเข้าไปนะ ได้กินหรูอยู่สบาย แถมยังรับรองได้เลยว่าทั้งชีวิตแกไม่ต้องทำงานเลย” จ้าวซานพูดอย่างหนักแน่น

ตอนนั้นจ้าวต้าไป๋ก็ลังเลอยู่เล็กน้อย

เขาถอนหายใจเฮือกหนึ่ง

กล่าวว่า: “เสวี่ย พ่อรู้ว่านี่มันไม่ยุติธรรมกับเจ้าเฉียง เรื่องนี้น่ะ ทำไปมันก็ไม่ค่อยเหมาะสมเท่าไหร่ แต่นกยังเลือกไม้ดีเพื่อทำรัง คนย่อมเลือกคนดีเพื่อเป็นคู่ครอง อะไรคือคนดีล่ะ? ในสังคมเงินตราแบบนี้น่ะ คนดีไม่ใช่คนที่มีคุณธรรมอะไรหรอก แต่เป็นคนรวยต่างหาก คนรวยในสังคมเงินตราแบบนี้นี่แหละ คือคนดี!”

การสับเปลี่ยนแนวคิดประโยคนี้ของจ้าวต้าไป๋ ทำเอาคนเถียงไม่ออกจริงๆ

แต่ทว่า ถึงแม้ว่าจ้าวเสวี่ยจะเชื่อฟังคำพูดของเสิ่นหลันฟาง และก็ดีกับครอบครัวฝั่งแม่นี้มาก

แต่นางก็ไม่ใช่คนโง่

ที่จ้าวซานแนะนำหลิวชิงซานคนนี้ให้นาง ก็เพียงเพื่อต้องการจะอาศัยนางไปเกาะติดต้นไม้ใหญ่หลิวชิงซานต้นนี้เท่านั้นเอง

“พ่อคะ แม่คะ พวกท่านเอาแต่บอกว่าทำเพื่อหนู ให้หนูได้กินหรูอยู่สบาย...”

พอพูดถึงตรงนี้

จ้าวเสวี่ยก็หัวเราะอย่างขมขื่น

“จริงๆ แล้วหนูก็รู้ ว่านี่มันก็เพื่อพี่ชายหนูไม่ใช่เหรอคะ”

“แก... เสวี่ย แกพูดอะไรแบบนั้น ฉันนี่...” จ้าวซานมีท่าทีตื่นเต้นเล็กน้อย เขาสงบสติอารมณ์ลงเล็กน้อย

แล้วพูดต่อ: “ใช่เสวี่ย ฉันก็คิดถึงตัวเองอยู่บ้าง หลิวชิงซานมีเงิน ถ้าน้องสามารถแต่งงานกับเขาได้ งั้นพี่ก็จะได้พึ่งใบบุญบ้าง แก้ไขปัญหาความยากลำบากในตอนนี้ของพี่ได้ แต่ว่าน้องเองก็ได้ประโยชน์ไม่ใช่เหรอ ใครบ้างล่ะที่ไม่อยากใช้ชีวิตแบบคนรวย”

“แล้วลูกล่ะคะ? ลูกจะทำยังไง?” จ้าวเสวี่ยซักถาม

“ลูกเหรอ ลูกถถ้าบ้านตระกูลหลินอยากได้ ก็ให้บ้านตระกูลหลินไป ถ้าไม่อยากได้ ฉันกับพ่อแกก็เลี้ยงได้เหมือนกัน แกก็เห็นแล้วนี่นา ว่าฉันดูแลเด็กสองคนนี้ยังไง ของกินของใช้ มีอะไรขาดตกบกพร่องบ้างไหมล่ะ” เสิ่นหลันฟางกล่าว

“แต่ว่า...”

จ้าวเสวี่ยอ้ำๆ อึ้งๆ

ในหัวสับสนวุ่นวายไปหมด

“ไม่ต้องแต่อะไรทั้งนั้นแหละ แกฟังแม่ พวกเราเป็นครอบครัวเดียวกัน ไม่มีทางทำร้ายแกหรอกน่า แกก็วางใจได้เลย ไปหย่ากับหลินเฉียงซะ แล้วแต่งงานกับหลิวชิงซานคนนี้ ชีวิตร่ำรวยสุขสบายทั้งชาติเลยนะ” เสิ่นหลันฟางกล่าว

ในตอนนั้นเอง

หลินเทาก็ถีบประตูบ้านตระกูลจ้าวเปิดออก

“ชีวิตร่ำรวยสุขสบายทั้งชาติ เสิ่นหลันฟาง เธอกล้าพูดออกมาได้นะ”

หลินเทาเดินเข้าไป คำพูดเมื่อครู่นี้ หลินเทา จ้าวซี่ชิว และหลินเฉียง ต่างก็ได้ยินกันหมดแล้ว

“ให้ตายสิ แกคิดจะทำอะไรหา? อยากจะต่อยตีกันรึไง”

จ้าวซานพุ่งเข้าไปทันที

หลินเฉียงกับหลินเทายืนอยู่ด้วยกัน ถลึงตาใส่จ้าวซานอย่างเกรี้ยวกราด

จ้าวซานมองดูสองพี่น้องคู่นี้ ก็พลันเกิดความกลัวขึ้นมาทันที

“ได้ๆๆ ถือว่าแกเก่ง”

ตอนนั้นจ้าวซี่ชิวก็เดินมาถึงเบื้องหน้าเสิ่นหลันฟางกับจ้าวต้าไป๋

“เจ้าเฉียงบ้านฉันทำผิดอะไรนักหนา? พวกเธอถึงได้มายุยงให้พวกเขาหย่ากัน เสิ่นหลันฟาง จ้าวต้าไป๋ พวกเราต่างก็เป็นผู้ใหญ่กันแล้ว ถ้าหากเปลี่ยนเป็นลูกชายของพวกเธอ พวกเธอจะคิดยังไง?”

เมื่อเผชิญหน้ากับคำซักถามของจ้าวซี่ชิว

จ้าวต้าไป๋ได้แต่ก้มหน้าเงียบ ไม่พูดอะไร

เรื่องนี้เดิมทีบ้านตระกูลจ้าวก็ไม่มีเหตุผลอยู่แล้ว ถ้าหากหลินเฉียงไปทำเรื่องชั่วช้าสามานย์อะไรมา นี่ก็คงไม่ต้องพูดอะไรมาก แต่นี่หลินเฉียงก็อยู่ดีๆ ไม่ได้ทำอะไรเลย

เสิ่นหลันฟางที่ปกติเป็นพวกเก่งแต่ปาก ตอนนี้ก็ถึงกับพูดอะไรไม่ออก

จ้าวซี่ชิวเห็นสถานการณ์เป็นเช่นนี้ ก็ไม่กล้าพูดอะไรมากความอีก

“เสวี่ย แล้วแกล่ะคิดยังไง?”

จ้าวซี่ชิวถามจ้าวเสวี่ย

จ้าวเสวี่ยชะงักไปเล็กน้อย

นางมองไปทางเสิ่นหลันฟาง จากนั้นก็เดินเข้าห้องไปเรียกลูกทั้งสองคนออกมา

“ไป กลับบ้านพร้อมพ่อกัน”

หลินเฉียงได้ยินคำพูดนี้ ก็รู้สึกซาบซึ้งใจอย่างมาก

ในวินาทีนี้ หลินเทาก็เริ่มมองจ้าวเสวี่ยเปลี่ยนไปอยู่บ้าง

“อาเทา ปกติแกเอาแต่พูดว่าเสวี่ยไม่ดีอย่างนั้นไม่ดีอย่างนี้ เห็นไหมล่ะ? พอถึงเวลาสำคัญเสวี่ยก็ยังรู้จักผิดชอบชั่วดีอยู่นะ”

หลังจากออกจากบ้านตระกูลจ้าว หลินเฉียง จ้าวเสวี่ย และลูกทั้งสองคนเดินนำหน้าไป จ้าวซี่ชิวยิ้มแล้วพูดกับหลินเทา

ครั้งนี้ หลินเทาไม่ได้โต้เถียง

“เดี๋ยวผมเรียกรถให้นะครับ”

ถ้าเดินกลับไป มันก็ไกลอยู่พอสมควร

“พี่ครับ... พี่ก็ไม่ใช่ว่าไม่คุ้นเคยกับที่นี่ เวลานี้แล้ว ที่ไหนจะมีแท็กซี่อีก” ตอนนี้หลินเฉียงอารมณ์ดีมาก ทั้งตัวมีเรี่ยวแรงเหลือเฟือ ไม่กลัวที่จะต้องเดินกลับ

หลินเทาไม่ได้พูดอะไรต่อ เขาโทรศัพท์หาสยงรุ่ยสายหนึ่ง

บ้านของครอบครัวสยงรุ่ยอยู่ติดกับหมู่บ้านจ้าว ไม่ไกลกันนัก

“ฮัลโหล... อยู่ไหนวะ? ฉันอยู่ที่หมู่บ้านจ้าว แกขับรถออกมารับส่งฉันหน่อยสิ”

“ไม่มีปัญหา”

วางสายไป

จ้าวซี่ชิวถาม: “แกโทรหาใคร? ดึกป่านนี้แล้วเขายังจะออกมารับลูกค้าอีกเหรอ”

“เพื่อนร่วมรุ่นผมครับ” หลินเทาบอก

“หา? แกยังมีเพื่อนร่วมรุ่นขับแท็กซี่ด้วยเหรอ? ทำไมฉันไม่เคยได้ยินแกพูดถึงเลย” หลินเฉียงกล่าว

หลินเทาทำหน้าจนปัญญา

“ไม่ใช่ เพื่อนร่วมรุ่นฉันพอดีอยู่ที่หมู่บ้านสยงโหลว เขามีรถ ฉันก็เลยให้เขาออกมาส่งหน่อย”

ขณะที่กำลังพูดกันอยู่

สยงรุ่ยก็ขับรถเบนซ์คันใหญ่ที่เขาเช่ามาคันนั้นมาถึงพอดี

“เพื่อนร่วมรุ่นแกคนนี้รวยขนาดนี้เลยเหรอ ขับรถดีขนาดนี้”

หลินเฉียงประหลาดใจอย่างมาก มองดูรถหรูหราคันนั้น พอขึ้นรถไปก็ไม่กล้าขยับตัวตามสบาย

หลินเทาไม่ได้ตอบคำพูดของหลินเฉียง เขามองดูสยงรุ่ยลงมาจากรถ กลุ่มคนก็พากันเดินเข้าไปหา