บทที่ 75: ชีวิตคนธรรมดาส่วนใหญ่ล้วนลำบากขมขื่น

“แม่ครับ... พวกเรากลับมาแล้วครับ”

หลินเทาตะโกนเรียก

จ้าวซี่ชิวเดินออกมาจากประตูเพื่อต้อนรับ

“เยี่ยนจื่อ ดีขึ้นบ้างรึยัง? พี่เทาแกพาลูกไปทำอะไรมา? ถึงได้กลับมามืดค่ำป่านนี้”

“อ๋อ... พี่เทาพาหนูไปดูหนังมาค่ะ” หลินเยี่ยนบอก

“ที่ไหนคือนางไปดูหนัง นางไปนอนต่างหากล่ะ พอเข้าโรงหนังปุ๊บ ก็หลับปั๊บเลย” หลินเทาพูดหยอกล้อ

เป็นครั้งแรกที่หลินเยี่ยนยิ้มออกมาเล็กน้อย

จ้าวซี่ชิวรีบพูดทันที: “เยี่ยนจื่อ อย่ามัวแต่ยืนอยู่ข้างนอกเลย รีบเข้าบ้านมา ข้างนอกมันหนาวจะตาย”

หลินเยี่ยนพยักหน้า เดินตามจ้าวซี่ชิวเข้าบ้านไป

หลินเทาเดินตามหลังมา มองเห็นหลินเยี่ยนนั่งลงบนโซฟาในห้องนั่งเล่น จ้าวซี่ชิวกำลังอยู่ข้างๆ เอาผ้าขนหนูเช็ดคราบน้ำบนตัวนางให้ คราบน้ำนี้เกิดจากเกล็ดหิมะข้างนอกที่ละลาย

“แกลองดูตัวแกสิ เปียกไปหมดแล้ว”

จ้าวซี่ชิวพูดไปพลางเช็ดไปพลาง

หลินเยี่ยนนึกถึงพ่อของนางขึ้นมา เมื่อก่อนพ่อก็เคยดูแลเอาใจใส่นางแบบนี้เหมือนกัน ทันใดนั้นนางก็ทนไม่ไหวอีกต่อไป ดวงตาแดงก่ำขึ้นมา น้ำตาไหลพรากๆ ลงมาไม่หยุด

จ้าวซี่ชิวเห็นดังนั้น ก็นึกว่าเป็นเพราะนางเอง นางรีบพูดทันที: “โอ๊ยตายแล้ว... เป็นอะไรไปอีกล่ะนี่? แม่ไม่พูดแล้วๆ เยี่ยนจื่อ แม่ไม่พูดแล้ว”

จ้าวซี่ชิวปลอบหลินเยี่ยนเหมือนกำลังปลอบเด็กเล็กๆ

แต่หลินเยี่ยนกลับยิ่งร้องไห้หนักขึ้นไปอีก

หลินเทาเรียกจ้าวซี่ชิวไปคุยกันข้างๆ

“แม่ครับ ไม่ต้องไปสนใจหรอก ปล่อยให้นางร้องไห้ไปสักพักเถอะครับ วันนี้ทั้งวันนางแทบจะไม่ได้ร้องไห้เลย ในใจต้องอัดอั้นมากแน่ๆ ร้องไห้ออกมาบางทีอาจจะดีขึ้นก็ได้”

จ้าวซี่ชิวถอนหายใจเฮือกหนึ่ง

“เฮ้อ!”

“คุณว่าทำไมชีวิตเด็กคนนี้มันถึงได้ลำบากขมขื่นขนาดนี้นะ”

“ตอนเด็กแม่ก็จากไป พอโตขึ้นมา ตอนนี้พ่อก็จากไปอีกแล้ว”

คำพูดของจ้าวซี่ชิวทำเอาหลินเทาถึงกับอยากจะร้องไห้ขึ้นมาเหมือนกัน

“พอเถอะครับแม่ แม่ไปทำกับข้าวสักหน่อยเถอะ นางยังไม่ได้ทานข้าวเลยนะครับ”

“หา!?”

จ้าวซี่ชิวประหลาดใจอย่างมาก: “พวกแกไม่ได้กินอะไรข้างนอกมาเหรอ? เดิมทีแม่ก็เหลือกับข้าวไว้ให้พวกแกอยู่นะ แต่เจ้าเฉียงบอกว่าพวกแกต้องกินข้างนอกมาแน่ๆ แม่ก็เลยไม่ได้เหลือไว้ให้”

“ผมบอกว่าจะไปกินที่ร้านอาหาร นางก็ไม่ยอมไป ซื้อขนมมานางก็ไม่ยอมกินสักคำ ผมว่าตอนนี้ท้องนางคงจะร้องประท้วงกันใหญ่แล้วล่ะครับ”

หลินเทาบอก

จ้าวซี่ชิวได้ยินดังนั้น ก็รีบลุกขึ้นยืนทันที

“เดี๋ยวแม่ไปทำเอง”

จ้าวซี่ชิวเดินเข้าครัวไป

หลินเทาเดินเข้าไป ยื่นกระดาษทิชชู่ให้หลินเยี่ยนเช็ดน้ำตา หลินเยี่ยนไม่ยอมรับ หลินเทาเห็นดังนั้น ก็ลงมือเช็ดน้ำตาให้หลินเยี่ยนเองเลย

ทำเอาหลินเยี่ยนถึงกับชะงักไปเล็กน้อย แต่ก็ไม่ได้ขัดขืน

เพียงเท่านี้ หลินเยี่ยนก็ไม่ได้เศร้าโศกเท่าเดิมแล้ว

“แม่คุณมองอยู่นะคะ” หลินเยี่ยนรู้สึกเขินอายเล็กน้อย มองเห็นจ้าวซี่ชิวกำลังยืนยิ้มให้พวกเขาอยู่ที่ประตูครัว

“มองแล้วจะกลัวอะไร ตอนเด็กๆ ฉันยังเคยเช็ดก้นให้เธอเลยนะ” หลินเทาพูด

“หา!?”

หลินเยี่ยนตกใจเล็กน้อย

“พี่อย่าพูดมั่วๆ สิคะ จะเป็นไปได้ยังไง หนูจำไม่ได้สักหน่อย”

“เธอจำไม่ได้ก็เป็นเรื่องปกติ ตอนนั้นเธอยังเล็กอยู่เลย ฉันอายุมากกว่าเธอตั้งหลายปีไม่ใช่เหรอ เธอมาเล่นที่บ้านฉัน แล้วก็อึราดกางเกง...”

หลินเทายังพูดไม่ทันจบ

ก็ถูกหลินเยี่ยนพูดแทรกขึ้นมาเสียก่อน

“พี่นั่นแหละที่อึราดกางเกง”

หลินเยี่ยนพูดจบ ตัวเองก็หัวเราะร่าออกมา เมื่อเห็นหลินเทาก็กำลังยิ้มอยู่ นางถึงเพิ่งจะรู้ตัวว่าหลินเทาจงใจกุเรื่องขึ้นมาแกล้ง

“พี่เทาคะ พี่...”

“มาแล้วๆ เยี่ยนจื่อ มา กินบะหมี่สักชาม”

ตอนนั้นจ้าวซี่ชิวก็ลวกบะหมี่เสร็จแล้ว ยกออกมาให้ ชามใหญ่เต็มเปี่ยม ข้างบนยังโปะหน้าด้วยไข่ดาวกับลูกชิ้นหมูอีกด้วย

“ถ้าไม่พอในหม้อยังมีอีกนะ”

“น้าชิวคะ หนูไม่อยากกินค่ะ” หลินเยี่ยนบอก

“แม่ได้ยินอาเทาบอกว่าแกไม่ได้กินอะไรมาทั้งวันแล้ว...”

จ้าวซี่ชิวยังพูดไม่ทันจบ

ก็ถูกหลินเทาชิงพูดขึ้นมาก่อน

หลินเทาส่งสัญญาณให้จ้าวซี่ชิวปล่อยให้เขาจัดการเอง

“เธอไม่กิน หรือว่าอยากจะให้ฉันป้อนให้หา?” หลินเทายกชามขึ้นมา

เรื่องแบบนี้หลินเทากล้าทำจริงๆ

หลินเยี่ยนเห็นดังนั้น จ้าวซี่ชิวก็ยังยืนมองอยู่ข้างๆ ด้วย นางรีบคว้าชามไปทันที แล้วก้มหน้าก้มตากิน

จ้าวซี่ชิวแอบยกนิ้วโป้งให้หลินเทา

“อาเทา แกมานี่หน่อยสิ”

จ้าวซี่ชิวเรียกหลินเทาเข้าไปในครัว

“มีอะไรเหรอครับ? จะให้ผมทำอะไร? หั่นผักเหรอครับ” หลินเทามองซ้ายมองขวา เตรียมจะไปหยิบเขียง

จ้าวซี่ชิวขมวดคิ้วเล็กน้อย

“หั่นผักอะไรกัน”

จ้าวซี่ชิวมองไปทางหลินเยี่ยนที่อยู่ห้องนั่งเล่นข้างนอก ยิ้มแล้วพูดว่า: “แกลองดูสิว่าหลินเยี่ยนเชื่อฟังแกแค่ไหน นางหน้าตาก็ดีใช้ได้ เทียบกับผู้หญิงข้างนอกพวกนั้นก็ไม่ได้ด้อยกว่าเลยนะ ทั้งอ่อนโยนทั้งเป็นแม่บ้านแม่เรือน เมียแบบนี้แกจะไปหาที่ไหนได้อีก แม่ดูออกนะว่าเยี่ยนจื่อชอบแกมาก แก...”

“หยุดๆๆ”

หลินเทาพูดขัดจังหวะ ‘การร่ายมนตร์’ ของจ้าวซี่ชิวทันที

“แม่ครับ ผมก็บอกแล้วไงว่าผมเห็นเยี่ยนจื่อเป็นน้องสาว”

“แต่ถึงอย่างไรนางก็ไม่ใช่น้องสาวแกจริงๆ นี่นา” จ้าวซี่ชิวกล่าว

“ไม่ใช่ก็ไม่ใช่สิครับ ก็...”

หลินเทาไม่สามารถอธิบายให้จ้าวซี่ชิวเข้าใจได้ในชั่วขณะ

เขาเปลี่ยนเรื่องทันที: “ยังไงซะผมกับนางก็เป็นไปไม่ได้หรอกครับ แม่ก็เลิกคิดเพ้อเจ้อได้แล้ว”

จ้าวซี่ชิวถอนหายใจเฮือกหนึ่ง

“ไอ้ลูกคนนี้นี่”

“น้าชิวคะ พี่เทาคะ พวกพี่คุยอะไรกันเหรอคะ?” ตอนนั้นหลินเยี่ยนก็ทานเสร็จแล้ว ถือชามเปล่าเดินเข้ามาในครัว

หลินเทาชะงักไปเล็กน้อย

ยิ้มแล้วพูดว่า: “ดูสิ ไหนบอกว่าไม่หิว ไม่อยากกิน ชามใหญ่ขนาดนี้ยังกินหมดเกลี้ยงเลย อยากกินอีกไหมล่ะ?”

หลินเยี่ยนพยักหน้าเบาๆ

“มา เยี่ยนจื่อ เดี๋ยวแม่ตักให้” จ้าวซี่ชิวเดินเข้าไปจะรับชามเปล่าในมือหลินเยี่ยน

หลินเยี่ยนรีบดึงมือกลับทันที

“ไม่ๆๆ ค่ะ น้าชิว หนูตักเองดีกว่าค่ะ”

“ให้ฉันตักให้เถอะน่า”

หลินเทาคว้าชามมา แล้วเดินไปตักบะหมี่ให้หลินเยี่ยน

หลินเยี่ยนยืนอยู่ข้างๆ จ้องมองหลินเทา

“เฮ้ๆๆ พี่ตักน้อยๆ หน่อยสิคะ หนูทานไม่เยอะขนาดนั้น”

“ยังจะน้อยอีกเหรอ ยังจะน้อยอีก”

“ไม่ได้ค่ะ ยังต้องน้อยกว่านี้อีก”

“ไม่ใช่สิคะ ทำไมพี่ยังจะเติมเพิ่มอีกล่ะ”

หลินเยี่ยนยืนชี้พลางพูดอยู่ข้างๆ

หลินเทาจงใจแกล้งหยอก

“บ้านพวกเราเมื่อก่อนเลี้ยงหมูก็เลี้ยงแบบนี้แหละ”

จ้าวซี่ชิวชะงักไปเล็กน้อย คิดในใจว่า ไอ้เด็กคนนี้ทำไมพูดจาไม่รู้จักหนักเบา พูดกับหลินเยี่ยนแบบนี้ได้ยังไง แต่พอมองดูหลินเยี่ยนอีกที นางก็เข้าใจในทันทีว่าหลินเยี่ยนชอบแบบนี้

“พี่นั่นแหละหมู”

หลินเยี่ยนยิ้ม ตีหลินเทาเบาๆ ทีหนึ่ง

จ้าวซี่ชิวยิ้มอย่างใจเย็น เดินกลับไปที่ห้องนั่งเล่น รู้สึกเศร้าใจอยู่บ้าง นางนึกถึงคำพูดของหลินเทาที่ว่าเห็นหลินเยี่ยนเป็นน้องสาว บางทีอาจจะไม่ได้พูดผิดจริงๆ ก็ได้ ตอนที่หลินเยว่ลี่ยังไม่ได้แต่งงานออกไป หลินเทาก็มักจะเล่นหยอกล้อกับหลินเยว่ลี่แบบนี้เป็นประจำ

“เฮ้อ!”

จ้าวซี่ชิวกลับมากลุ้มใจเรื่องของหลินเทาอีกครั้ง

ในตอนนั้นเอง ก็มีเสียงดังออกมาจากห้องของหลินเฉียง

“ไม่ใช่สิ แม่เธอเป็นอะไรไปเนี่ย ฉันจะไปหาเธอเดี๋ยวนี้แหละ”

จ้าวซี่ชิวได้ยินดังนั้น ก็รีบเดินเข้าไปดูทันที

“เฉียง เป็นอะไรไปเหรอ?”

จ้าวซี่ชิวเปิดประตูเข้าไป ก็เห็นหลินเฉียงกำลังโมโหอยู่พอดี

“เฉียง เกิดเรื่องอะไรขึ้น?”

“เมื่อกี้เสวี่ยโทรมาบอกผมว่า แม่นางบอกนาง ให้ไปหาคนรวยคนใหม่ ให้นางหย่ากับผม!” หลินเฉียงบอก

จ้าวซี่ชิวได้ยินดังนั้น

ก็โกรธจนเลือดขึ้นหน้าเช่นกัน

“ยัยเสิ่นหลันฟางนี่เป็นอะไรไป ทำไมนิสัยแบบนี้ มีที่ไหนยุให้ลูกสาวตัวเองหย่ากัน”

“เฉียง รอก่อน เดี๋ยวแม่ไปด้วย”

เมื่อเห็นหลินเฉียงทำท่าจะไป

จ้าวซี่ชิวก็รีบไปหยิบเสื้อคลุมมาสวมตามไปด้วย

ตอนนั้นหลินเทากับหลินเยี่ยนก็เดินออกมาจากในครัวพอดี

“แม่ครับ? เฉียง พวกพี่จะไปไหนกันครับ? นี่ก็ดึกมากแล้วนะ”

หลินเทาพูดไปพลาง เป่ามือตัวเองไปพลาง เกือบจะโดนน้ำซุปบะหมี่ร้อนๆ ลวกเข้าแล้ว

จ้าวซี่ชิวพูดอย่างจนปัญญา: “แกไม่รู้หรอก แม่ของเสวี่ยน่ะ ยุให้เสวี่ยหย่ากับเจ้าเฉียง”