บทที่ 74: ดูหนังกับหลินเยี่ยน บังเอิญเจอวังหลินหลิน

หลินเฉียงพยักหน้า

จ้าวซี่ชิวเปลี่ยนเรื่องทันที: “แล้วกับข้าวในครัวแกเห็นรึยัง?”

“เห็นแล้วครับ”

หลินเฉียงเช็ดคราบมันที่ริมฝีปากตัวเอง จากนั้นก็หยุดไปครู่หนึ่ง กล่าวว่า: “พ่อครับ แม่ครับ จริงๆ แล้วพวกท่านไม่ต้องกังวลเรื่องส่วนตัวของพี่ชายผมเลย พี่ชายผมกับพี่เยี่ยนจื่อเขาก็ดีต่อกันอยู่นะครับ พี่เยี่ยนจื่อน่ะชอบพี่ชายผมมาตั้งแต่เด็กแล้ว”

“เรื่องนั้นแม่รู้ ประเด็นมันอยู่ที่พี่ชายแกต่างหาก...”

จ้าวซี่ชิวอ้ำๆ อึ้งๆ

หลินเจี้ยนหมินเห็นว่าหลินเฉียงก็ไม่ได้พูดอะไรแปลกใหม่ขึ้นมา ก็หันหลังเดินไปยังห้องเก็บของเพื่อจัดแจงเครื่องมือทำงานของเขา งานทางฝั่งจ้าวซานทำต่อไม่ได้แล้ว เขาต้องเก็บเครื่องมือพวกนี้ให้เรียบร้อยก่อน ป้องกันไม่ให้สูญหาย

“แม่ครับ แม่ก็ลองเกลี้ยกล่อมพี่ชายดูสิครับ ผมว่าพี่เยี่ยนจื่อก็ดีออกนะ หน้าตาก็ไม่เลว...”

“พอเลยน่า ฉันก็ไม่ใช่ว่าไม่เคยพูด พอพี่ชายแกได้ยินฉันพูดเรื่องนี้ทีไร ก็เอาแต่หลบเลี่ยงทุกที พี่ชายแกบอกแล้วว่า เห็นหลินเยี่ยนเป็นน้องสาว ไม่ได้คิดอะไรแบบนั้น”

จ้าวซี่ชิวพูดจบ ก็จ้องมองไปที่หลินเฉียง แล้วเปลี่ยนเรื่อง

“เฉียง อย่าเอาแต่พูดเรื่องพี่ชายแกเลยน่า แกไปบ้านตระกูลจ้าวสักรอบ ไปรับเสวี่ยกลับมา ลูกสาวแต่งออกไปแล้ว เอาแต่ไปยุ่งเรื่องบ้านแม่ตัวเองตลอด ช่วยได้ก็ว่าไปอย่าง แต่นี่แกก็ช่วยอะไรไม่ได้ มันก็มีแต่จะไปสร้างความวุ่นวายเปล่าๆ”

หลินเฉียงชะงักไปเล็กน้อย

พยักหน้า

“ครับ”

พูดจบ เขาก็มองดูเวลา ก็ใกล้จะมืดค่ำแล้ว

“ผมว่าพรุ่งนี้ค่อยไปดีกว่าครับ ตอนนี้ถ้าผมไป กว่าจะถึงก็คงมืดแล้ว”

จ้าวซี่ชิวขานรับ ‘ก็ได้เหมือนกัน’ พลางนึกถึงหลินเทาขึ้นมา

“ไอ้เจ้าอาเทากับเยี่ยนจื่อนี่ก็ไม่รู้ว่าจะกลับมาเมื่อไหร่ กับข้าวนี่ฉันจะเหลือไว้ให้พวกเขาดีไหมนะ”

จ้าวซี่ชิวพึมพำกับตัวเอง

...

ในขณะเดียวกัน

ณ ต้าจงหัว พลาซ่า อำเภอฉีสุ่ย

ผู้คนมากมายมหาศาล ตอนกลางวันมีหิมะตก พอใกล้ค่ำ หิมะก็ละลายไปมากแล้ว อุณหภูมิก็ถือว่าต่ำมาก เด็กเล็กๆ จำนวนไม่น้อยเลือกที่จะออกมาเล่นหิมะกันที่หน้าลานในช่วงเวลานี้

หลินเทากับหลินเยี่ยนนั่งอยู่บนม้านั่งสาธารณะในลานกว้าง หลินเยี่ยนไม่พูดอะไรเลยสักคำ เอาแต่มองดูเด็กเล็กๆ เหล่านั้นกำลังปาหิมะเล่นกัน

หลินเทาไม่รู้ว่าจะปลอบใจหลินเยี่ยนอย่างไรดีในชั่วขณะ

เพราะถึงอย่างไร เขาก็ไม่สามารถรู้สึกร่วมกับความเจ็บปวดของหลินเยี่ยนในตอนนี้ได้อย่างแท้จริง

เขาสามารถจินตนาการถึงความทุกข์ของหลินเยี่ยนได้ แต่ไม่สามารถสัมผัสได้

“พี่เทาคะ ตอนเด็กๆ พ่อเคยพาหนูมาที่นี่ครั้งหนึ่งค่ะ แต่ตอนนั้นไม่มีหิมะตก เขาบอกว่ารอให้หิมะตกแล้วจะพามาอีก หลังจากนั้นก็ไม่เคยมีหิมะตกเลย ปีนี้ในที่สุดหิมะก็ตก แต่พ่อหนูก็ไม่อยู่แล้ว”

หลินเยี่ยนโพล่งพูดขึ้นมาลอยๆ

หลินเยี่ยนสงบนิ่งอย่างน่าประหลาด ราวกับว่ากำลังเล่าเรื่องของคนอื่นอยู่

แต่หลินเทากลับกลัวหลินเยี่ยนที่เป็นแบบนี้ เขาอยากให้นางร้องไห้โฮออกมาสักพักใหญ่ๆ เสียยังดีกว่า ไม่อยากเห็นนางสงบนิ่งแบบนี้เลย

“เยี่ยนจื่อ ไปเถอะ เดี๋ยวพาไปเดินเล่น ในต้าจงหัว พลาซ่านี่เพิ่งเปิดโรงหนังใหม่ ฉันเลี้ยงหนังเธอเอง”

หลินเทาลุกขึ้นยืน ปัดก้นตัวเองเบาๆ

แต่หลินเยี่ยนกลับนั่งนิ่งไม่ขยับ

“พี่เทาคะ หนูไม่อยากดูหนัง”

“เธอไม่ไปก็ต้องไป”

หลินเทาพูดอย่างแข็งขัน ดึงมือหลินเยี่ยนให้ลุกขึ้นมา

“วันนี้เธอต้องฟังฉัน”

หลินเทาจูงมือหลินเยี่ยนฝ่าฝูงชนไป

หลินเยี่ยนรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นว่าวตัวหนึ่ง

ส่วนหลินเทาก็คือเชือกเส้นนั้น

“ถึงตรงนี้แหละ”

เมื่อเข้ามาในต้าจงหัว พลาซ่า ตำแหน่งตรงข้ามประตูทางเข้าก็คือโรงภาพยนตร์พอดี

หลินเทากวาดตามองโปสเตอร์หนัง เหมือนจะไม่มีเรื่องไหนน่าดูเท่าไหร่เลย นอกจากหนังการ์ตูนสำหรับเด็ก ก็เป็นหนังห่วยแตกที่ดูแวบเดียวก็รู้ว่าไม่สมจริง

“เรื่อง วัยเยาว์ไร้เสียดาย นี่ดูเหมือนจะเข้าท่านะ”

หลินเทาสนใจหนังเรื่องนี้

นิยายต้นฉบับเรื่องนี้ เขาเคยอ่านมาก่อน

คิดไม่ถึงว่าจะถูกนำมาสร้างเป็นภาพยนตร์แล้ว

ว่าไปแล้ว นิยายเรื่องนี้ก็เป็นหลินเยี่ยนนี่แหละที่แนะนำให้เขาอ่าน

“เยี่ยนจื่อ ดูเรื่องนี้เป็นไง?”

หลินเทาถามหลินเยี่ยน

หลินเยี่ยนชี้ไปที่ด้านล่างของโปสเตอร์ใบนั้น ยังไม่ถึงกำหนดวันฉาย

“จริงๆ แล้ว หนูรู้ตั้งนานแล้วว่านิยายเรื่องนี้ถูกสร้างเป็นหนัง หนูก็อยากดูเหมือนกัน เพียงแต่ว่ามันยังไม่เข้าฉายน่ะค่ะ”

ดูจากวันที่แล้ว น่าจะเป็นหนังฉลองปีใหม่ที่จะเข้าฉาย

“อย่างนั้นเหรอ... งั้นก็น่าเสียดายแย่เลย”

หลินเทาถอนหายใจเฮือกหนึ่ง แล้วหันไปมองดูหนังเรื่องอื่นๆ ที่กำลังฉายอยู่

หนังสยองขวัญ หนังตลกคงไม่ได้ ส่วนหนังแอคชั่น หลินเยี่ยนเป็นผู้หญิงคงไม่ชอบดู

สุดท้าย หลินเทาก็เลือกหนังการ์ตูนเรื่องหนึ่ง

เดิมทีหลินเทากะว่าจะนั่งดูเป็นเพื่อนหลินเยี่ยน

คิดไม่ถึงว่า หลินเยี่ยนกลับเผลอหลับไปก่อน นางซบอยู่ในอ้อมแขนของหลินเทาหลับไปตลอดทั้งเรื่อง

จนกระทั่งหนังฉายจบแล้ว ก็ยังไม่ตื่น

“เยี่ยนจื่อ ตื่นๆ”

หลินเทาตบไหล่หลินเยี่ยนเบาๆ

หลินเยี่ยนกอดแขนหลินเทาไว้ เอาใบหน้าซบลงบนแขนของหลินเทา ตอนนี้แขนของหลินเทาชาไปหมดแล้ว

“พี่เทาคะ...”

หลินเยี่ยนตื่นขึ้นมา

ตอนแรกนางยืนอึ้งไปเล็กน้อย จากนั้นก็รีบปล่อยแขนหลินเทาทันที จัดแจงทรงผมของตัวเองอย่างรวดเร็ว

“เธอเหนื่อยเกินไปแล้ว เอาเถอะน่า ไป กลับกันเถอะ”

“ค่ะ”

หลินเยี่ยนพยักหน้า

หลินเทาเดินนำหน้าไป หลินเยี่ยนร้องเรียกขึ้น: “พี่เทาคะ”

“มีอะไรเหรอ?”

หลินเทาหันกลับมาถาม

“หนูขอ... จับมือพี่ได้ไหมคะ?”

คำพูดท่อนหลัง หลินเยี่ยนพูดออกมาอย่างคลุมเครือ

แต่หลินเทากลับได้ยินอย่างชัดเจน

หลินเทายิ้มอย่างใจเย็น พยักหน้า แล้วเป็นฝ่ายยื่นมือไปจับมือนางเอง ในตอนนี้สิ่งที่หลินเยี่ยนต้องการมากที่สุดก็คือที่พึ่งพิง

ด้วยเหตุนี้ หลินเทาก็จูงมือหลินเยี่ยน เดินออกจากโรงภาพยนตร์ไป

เพิ่งจะมาถึงหน้าประตูโรงภาพยนตร์ หลินเทากำลังคิดจะเรียกรถแท็กซี่กลับเทียนสุ่ย อพาร์ตเมนต์โดยตรง

ในตอนนั้นก็บังเอิญเจอกับวังหลินหลินเข้าพอดี วังหลินหลินกับเฉียนอี้ฉี่ก็เพิ่งจะเดินออกมาจากโรงภาพยนตร์เหมือนกัน เฉียนอี้ฉี่พยายามจะจูงมือวังหลินหลิน แต่ก็ถูกนางสะบัดออก

ภาพเหตุการณ์นี้บังเอิญถูกหลินเทาเห็นเข้าพอดี

“หลินเทา!”

วังหลินหลินเป็นฝ่ายเรียกหลินเทาก่อน

หลินเทาถึงได้หยุดฝีเท้าลง ยิ้มให้วังหลินหลิน แล้วมองไปทางเฉียนอี้ฉี่แวบหนึ่ง: “นี่แฟนเธอเหรอ”

“สวัสดีครับ ผมชื่อเฉียนอี้ฉี่... ผมเป็นคู่หมั้นของหลินหลินครับ”

เฉียนอี้ฉี่กำลังจะแนะนำตัวเองกับหลินเทาอย่างใจกว้าง

ก็ถูกวังหลินหลินรีบปฏิเสธแก้ต่างทันที: “ใครเป็นคู่หมั้นคุณกัน แม้แต่บ้านหลังหนึ่งก็ยังไม่ยอมซื้อให้ฉันเลย เอาแต่อ้ำๆ อึ้งๆ มาจนถึงป่านนี้”

“ซื้อสิๆ เดี๋ยวก็จะซื้อให้เดี๋ยวนี้แหละ”

“ก็ได้แต่ฟังคุณพูด ไม่เห็นจะลงมือทำสักที”

วังหลินหลินแค่นเสียงเย็นชา ไม่สนใจเฉียนอี้ฉี่ เดินจากไปทันที

เฉียนอี้ฉี่รู้สึกกระอักกระอ่วนเล็กน้อย ยิ้มแห้งๆ ให้หลินเทา แล้วเดินตามไป

พอวังหลินหลินจากไป

หลินเยี่ยนก็ถามขึ้นอย่างสงสัย: “พี่เทาคะ ผู้หญิงคนนั้นเป็นใครเหรอคะ?”

“ก็คนที่ครั้งที่แล้วดูตัวกับฉันนั่นแหละ ที่เรียกสินสอดสี่แสนแปดหมื่น ฉันหามาครบแล้ว ผลสุดท้ายนางก็กลับคำ” หลินเทาบอก

“อ๋อค่ะ”

หลินเยี่ยนขานรับ ไม่ได้พูดอะไรต่อ

ตอนนั้นหลินเทาก็พูดขึ้น: “เยี่ยนจื่อ ต่อไปเธอแต่งงาน ห้ามเห็นแก่เงิน เห็นแก่วัตถุแบบนี้นะ”

“ฉัน... ก็ต้องดูว่าเป็นใครค่ะ ถ้าเป็นคนที่หนูชอบ หนูอะไรก็ไม่เอาทั้งนั้นแหละค่ะ”

หลินเยี่ยนพูดพลางมองไปทางหลินเทา

หลินเทาไม่กล้าพูดอะไรต่อ

เขารู้ว่าหลินเยี่ยนชอบเขามาตั้งแต่เด็ก

แต่เขาเห็นหลินเยี่ยนเป็นแค่น้องสาวเท่านั้น

“อย่าพูดเรื่องนี้เลย”

หลินเทาเดินไปยังริมถนนเพื่อเรียกรถแท็กซี่

“เยี่ยนจื่อ เร็วเข้า... พี่คนขับครับ พวกเราไปเทียนสุ่ย อพาร์ตเมนต์ครับ”

หลินเยี่ยนขึ้นรถ แอบมองหลินเทาแวบหนึ่ง เอาศีรษะพิงลงบนไหล่ของหลินเทา

ข้างนอกครึกครื้นจอแจ แต่บรรยากาศภายในรถกลับทำให้หลินเทารู้สึกเย็นยะเยือกอยู่บ้าง

ผ่านไปครู่ใหญ่ ถึงได้มาถึงหน้าประตูชุมชนเทียนสุ่ย อพาร์ตเมนต์

พอลงจากรถ หลินเทาก็ไม่กล้าจูงมือหลินเยี่ยน เดินกลับเข้าบ้านไปทีละคนพร้อมกับหลินเยี่ยน