บทที่ 73: ไม่มีเงิน การแต่งงานก็เหมือนอาชญากรรม

ในเวลาเดียวกัน

ณ เทียนสุ่ย อพาร์ตเมนต์ อำเภอฉีสุ่ย ฝั่งของหลินเยี่ยน จ้าวซี่ชิวคอยพูดคุยปลอบใจอยู่ตลอดเวลา อารมณ์ของนางก็ดีขึ้นมากแล้ว ทั้งสองคนกำลังนั่งดูทีวี เคี้ยวเมล็ดแตงอยู่ด้วยกัน

หลินเทารู้สึกว่าอยู่บ้านเฉยๆ มันน่าเบื่อเกินไป

ทีวีที่ทั้งสองคนกำลังดูอยู่ ก็ไม่ใช่ช่องที่หลินเทาชอบเลยสักนิด

“แม่ครับ เยี่ยนจื่อ พวกเราออกไปเดินเล่นข้างนอกกันหน่อยไหมครับ อย่าเอาแต่อุดอู้อยู่แต่ในบ้านเลย”

“หนูไม่ไปค่ะ” หลินเยี่ยนพูด

“อย่าสิ”

จุดประสงค์หลักของหลินเทาก็คืออยากให้หลินเยี่ยนออกไปผ่อนคลายข้างนอกบ้าง

“ถ้าเธอไม่ไป งั้นฉันก็ไปกับแม่ฉันสองคน มันก็ไม่สนุกสิ”

พูดจบ หลินเทาก็นึกแผนการอันชาญฉลาดขึ้นมาได้

“หรือเอาอย่างนี้... แม่ครับ แม่ก็ไม่ต้องไปแล้ว แม่อยู่บ้านดูทีวี ดูรายการ เฟยเฉิงอู้เหร่า นั่นแหละ แม่ชอบดูรายการนั้นที่สุดไม่ใช่เหรอครับ เดี๋ยวผมไปข้างนอกกับเยี่ยนจื่อเอง”

จ้าวซี่ชิวแต่งตัวเสร็จเรียบร้อยแล้ว

หลินเทากลับมาพูดแบบนี้

แต่ทว่า จ้าวซี่ชิวก็เข้าใจความหมายได้อย่างรวดเร็ว

นางรู้ว่าถ้าตัวเองอยู่ด้วย หลินเยี่ยนจะรู้สึกเกร็งๆ อยู่บ้าง

“ได้ๆ ก็ได้ งั้นแกก็ไปกับเยี่ยนจื่อเถอะ”

จ้าวซี่ชิวพยักหน้า

หลินเทายิ้ม

“ไปกันเถอะ เยี่ยนจื่อ”

หลินเยี่ยนมีท่าทีลังเลอยู่บ้าง แต่สุดท้ายก็ยังคงเดินตามหลินเทาออกไปข้างนอกด้วยกัน

เมื่อเห็นเด็กสองคนนี้ออกไปด้วยกัน ในใจของจ้าวซี่ชิวก็เบิกบานราวกับดอกไม้บาน เด็กสองคนนี้ไม่แน่อาจจะลงเอยกันก็ได้นะ

ในตอนนั้น หลินเจี้ยนหมินก็กลับมาถึงพอดี

“อารมณ์ดีอะไรอยู่เหรอ”

“อาเทากับเยี่ยนจื่อสองคนออกไปด้วยกันน่ะสิ คุณไม่รู้หรอกว่าเด็กสองคนนี้เหมาะสมกันจริงๆ เลยนะ” จ้าวซี่ชิวกล่าว

“พอเลยน่า เธอก็อย่าไปจับคู่มั่วๆ สิ อาเทาน่ะเห็นหลินเยี่ยนเป็นน้องสาวมาตั้งแต่เด็กแล้ว ไม่มีทางคิดอะไรแบบนั้นหรอกน่า”

จริงๆ แล้ว จ้าวซี่ชิวก็เห็นด้วยกับคำพูดนี้ของหลินเจี้ยนหมินเหมือนกัน

นางถอนหายใจเฮือกหนึ่ง

นึกถึงใบสมัครรายการ เฟยเฉิงอู้เหร่า นั่นขึ้นมา

“คุณว่าทำไมทีมงานรายการ เฟยเฉิงอู้เหร่า นี่ถึงยังไม่ติดต่อกลับมาสักทีนะ ใบสมัครนี่ฉันก็ส่งไปตั้งหลายวันแล้ว”

“เธอนึกว่ารายการนี้นี่ใครๆ ก็ไปออกได้รึไง ก็ต้องเป็นเพราะเขาไม่เลือกอาเทานั่นแหละ” หลินเจี้ยนหมินกล่าว

พอหลินเจี้ยนหมินพูดแบบนี้

จ้าวซี่ชิวยิ่งรู้สึกสิ้นหวังมากขึ้นไปอีก

“เฮ้อ... คุณว่าเรื่องหาเมียให้อาเทานี่จะทำยังไงดีหา ตอนนี้เขาอยู่ตัวคนเดียวก็สบายดีอยู่หรอก กินอิ่มคนเดียวก็พอแล้วทั้งบ้าน ไม่มีแรงกดดันอะไร แต่พอแก่ตัวไปล่ะ? รอให้พวกเราสองคนตายไปแล้ว เขาจะทำยังไง? จะไปหวังพึ่งหลานชายสองคนนั่น หรือว่าหลานชาย (ลูกสาว) คนนั้น? มันจะไปพึ่งพาได้เหรอ”

“พอเถอะน่า เธอก็เลิกกังวลไปเถอะน่า มันไม่มีประโยชน์อะไรหรอก” หลินเจี้ยนหมินพูดด้วยน้ำเสียงไม่สบอารมณ์

จ้าวซี่ชิวชะงักไปเล็กน้อย

ถึงเพิ่งจะนึกออก

“เดี๋ยวนะ วันนี้ทำไมคุณกลับมาเร็วจัง? งานเสร็จแล้วเหรอ?”

“ไม่ใช่เสร็จแล้ว แต่ไม่มีงานให้ทำแล้วต่างหาก ร้านใหม่ของจ้าวซานนั่นก็ให้คนอื่นเช่าไปแล้ว งานที่ทำไปก่อนหน้านี้ ก็โดนรื้อทิ้งหมดแล้ว”

“ถ้างั้นเงินที่คุณสำรองจ่ายไปล่ะ? ค่าแรงไม่ต้องพูดถึง แล้วค่าวัสดุนั่นจะทำยังไง?”

“จะทำยังไงได้ล่ะ? ก็ช่างมันเถอะสิ ตอนนี้สภาพบ้านตระกูลจ้าวเป็นแบบนี้ เธอก็คงไม่คิดจะไปทวงเงินกับนายจ้าวซานนั่นหรอกนะ” หลินเจี้ยนหมินพูดอย่างจนปัญญา

จ้าวซี่ชิวเองก็ทำหน้าจนปัญญาเช่นกัน

“คุณว่านี่มันเรื่องอะไรกันนะ ไม่ได้เงินไม่พอยังต้องมาเสียเงินไปอีกหลายพันหยวน”

“มีญาติแบบนี้ ก็ช่วยไม่ได้หรอกน่า”

“เฮ้อ...”

จ้าวซี่ชิวถอนหายใจออกมาอีกเฮือกหนึ่ง

ถึงเพิ่งจะนึกถึงหลินเฉียงขึ้นมา

“แล้วเจ้าเฉียงล่ะ? ทั้งวันไม่เห็นเงาเขาเลย เดี๋ยวฉันโทรหาเขาสักหน่อย”

จ้าวซี่ชิวกำลังจะเตรียมโทรศัพท์

หลินเฉียงก็กลับมาถึงพอดี ยืนอยู่ที่หน้าประตู หนาวจนต้องถูมือไปมาตลอดเวลา

“แม่ครับ พ่อครับ”

หลินเฉียงเข้าบ้าน ถอดเสื้อดาวน์ตัวนอกออก

“เฉียง แกไปไหนมาหา? ทั้งวันไม่เห็นเงาแกเลย”

“ผมไปหางานมาครับ” หลินเฉียงบอก

“อ๋อ หาได้รึยังล่ะ?” จ้าวซี่ชิวถาม

“มีอู่ซ่อมรถแห่งหนึ่งรับสมัครช่างซ่อมรถน่ะครับ แต่ว่าให้แค่เดือนละสามพันเอง มันน้อยไปหน่อย ผมไม่อยากทำ”

“สามพันมันก็น้อยไปหน่อยจริงๆ นั่นแหละ แค่เมียแกที่ใช้เงินมือเติบขนาดนั้น เงินแค่นี้ยังไม่พอให้นางผลาญคนเดียวเลยนะ ไหนจะลูกอีกสองคนที่ต้องเลี้ยงอีก” หลินเจี้ยนหมินกล่าว

“ใช่ครับ ผมก็เลยไม่ทำ ก็หาต่อไปสิครับ” หลินเฉียงขานรับ

ตอนนั้นเองหลินเจี้ยนหมินก็โพล่งขึ้นมาลอยๆ ประโยคหนึ่ง

“เฉียง บ้านหลังนี้มันไม่ใช่ของแกคนเดียวนะ จ้าวเสวี่ยเมื่อก่อนบอกว่าต้องดูแลลูกสองคน ไม่ยอมออกไปทำงาน ฉันก็ไม่ว่าอะไร แต่นี่ลูกก็โตขึ้นมาหน่อยแล้ว ปกติฉันกับแม่แกก็ดูแลได้สบายๆ อยู่แล้ว ฉันว่าแกควรจะไปคุยกับเมียแกดู ให้เธออกไปทำงานหาเงินด้วยเหมือนกัน จะปล่อยให้แกหาเงินคนเดียวเลี้ยงทั้งครอบครัวใหญ่ขนาดนี้ไม่ได้”

พอหลินเจี้ยนหมินพูดแบบนี้

จ้าวซี่ชิวก็รีบพูดสมทบทันที: “ฉันก็อยากจะพูดมาตั้งนานแล้ว เฉียง ไม่ใช่ว่าพวกเรามีอคติกับเสวี่ยนะ เสวี่ยแต่งเข้าบ้านเรามาหลายปีนี้ พวกเราก็ดีกับนางมากไม่ใช่เหรอ บ้านหลังหนึ่งมันจะพึ่งพาแค่แกคนเดียวได้ยังไง ตอนฉันกับพ่อแกน่ะ ฉันแทบจะไม่เคยได้หยุดพักเลยสักวัน เสวี่ยนี่ยังดีนะ หลายปีมานี้ไม่เคยต้องให้นางออกไปทำงานเลย”

“เรื่องนี้น่ะครับ...”

หลินเฉียงอ้ำๆ อึ้งๆ

คิดอยู่ครู่หนึ่ง

“พ่อครับ แม่ครับ พวกท่านก็เลิกกังวลเถอะน่า ผมคนเดียวไหวอยู่แล้ว เลี้ยงดูครอบครัวนี้ได้”

“ไอ้ลูกโง่เอ๊ย แกจะไปเลี้ยงดูครอบครัวนี้ได้ยังไง แกก็ไม่ใช่เศรษฐีใหญ่อะไรสักหน่อย ถ้าแกมีเงินเก็บสักหลายแสนหลายล้าน ฉันก็เชื่อแกหรอกน่า สังคมสมัยนี้น่ะ ทุกหนทุกแห่งต้องใช้เงินทั้งนั้น เดือนหนึ่งแกหาเงินได้เท่าไหร่กันถึงจะพอให้เมียแก กับลูกอีกสองคนใช้จ่าย”

จ้าวซี่ชิวสงสารลูกชายตัวเอง

แต่หลินเฉียงกลับคิดถึงแต่ภรรยาตัวเอง

จ้าวซี่ชิวพูดมายืดยาวขนาดนี้ เขาไม่ได้ฟังเข้าไปเลยสักนิด

“พอแล้วๆ ครับแม่ อย่าพูดเรื่องนี้เลย ผมหิวแล้ว แม่ทำกับข้าวรึยังครับ?”

“ทำแล้ว เหลือไว้ให้แกอยู่”

จ้าวซี่ชิวพูดด้วยน้ำเสียงไม่สบอารมณ์

มองดูหลินเฉียงรีบร้อนวิ่งเข้าครัวไป

จ้าวซี่ชิวสบถออกมาประโยคหนึ่ง

“ไอ้เด็กคนนี้นี่มีเมียแล้วลืมแม่จริงๆ สนใจแต่เมียตัวเอง ยังจะมาบอกว่าตัวเองไหวอยู่เหรอ? ถ้าแกทำงานหนักจนร่างกายทรุดโทรมลงมา สุดท้ายแล้วใครจะมาสงสารแก? ก็ไม่ใช่พ่อแม่อย่างพวกเราเหรอ”

“เธอน่ะ ก็เลิกกังวลไปเรื่อยเปื่อยได้แล้วน่า” หลินเจี้ยนหมินพูดอย่างจนปัญญา

“นี่มันลูกชายฉันนะ ฉันจะไม่กังวลได้ยังไง”

“ฉันน่ะ ถือว่าดูออกแล้วล่ะ เธอน่ะมันชะตาต้องกังวลไปทั้งชีวิต นี่เจ้าเฉียงก็แต่งงานสร้างครอบครัวไปแล้ว เรื่องของบ้านพวกเขาก็อย่าไปยุ่งเลย”

พอพูดถึงตรงนี้

หลินเจี้ยนหมินก็เกิดความกังวลขึ้นมาวูบหนึ่ง

“เธอว่าเจ้าเฉียงนี่อย่างน้อยก็ยังมีฝีมือติดตัวพอจะเลี้ยงครอบครัวได้ ไอ้เจ้าอาเทานี่ก็ไม่มีฝีมืออะไรเลยสักอย่าง ถ้าหากหาเมียมาแล้วก็เหมือนกับเสวี่ย ไม่ยอมออกไปทำงาน เขาจะไปเลี้ยงไหวได้ยังไง โอ้... ดูท่าแล้ว การที่อาเทายังไม่หาเมียก็อาจจะเป็นเรื่องที่ถูกแล้วก็ได้นะ”

พอหลินเจี้ยนหมินพูดแบบนี้

จ้าวซี่ชิวก็ร้อนใจขึ้นมาทันที

“เพ้ยๆๆ... เพ้ยๆๆ”

ราวกับว่าคำพูดของหลินเจี้ยนหมินเป็นลางร้ายอย่างยิ่ง

“นี่คุณพูดอะไรของคุณ อาเทาไม่มีทางไม่สร้างครอบครัวหรอกนะ”

หลินเจี้ยนหมินเองก็รู้ตัวว่าพูดผิดไป รีบเปลี่ยนคำพูดติดต่อกัน: “ใช่ๆ ฉันก็แค่พูดไปอย่างนั้นแหละ เธอจะตื่นเต้นอะไรกันนักหนา”

“ฉันจะไม่ตื่นเต้นได้ยังไง ตอนนี้เรื่องที่ฉันกลุ้มใจที่สุดก็คือเรื่องแต่งงานของอาเทานี่แหละ อาเทาไม่มีเงินก็จริง ฐานะบ้านพวกเราก็ไม่ได้ดีอะไร แต่ว่าคนที่แย่กว่าอาเทา คนที่ฐานะบ้านแย่กว่าพวกเรา ก็ยังแต่งงานมีลูกกันได้เลยไม่ใช่เหรอ” จ้าวซี่ชิวกล่าว

“ใช่ๆๆ”

หลินเจี้ยนหมินไม่โต้เถียงกับจ้าวซี่ชิว หันกลับไปมองเห็นหลินเฉียงยืนฟังอยู่ที่หน้าประตู

“แกได้ยินหมดแล้วเหรอ?” หลินเจี้ยนหมินถาม