บทที่ 72: การตายของลุงหลินเผยธาตุแท้อันน่าเกลียดของมนุษย์

“เยี่ยนจื่อ ตื่นแล้วเหรอ”

จ้าวซี่ชิวพูด

หลินเยี่ยนพยักหน้า

หลินเทาเดินเข้าไปพูด: “เยี่ยนจื่อ พิธีอำลาศพของพ่อเธอน่ะ นอกจากคนในหมู่บ้านตระกลูหลินแล้ว เธอว่าต้องแจ้งให้อาเธอทราบด้วยรึเปล่า? ยังไงซะ เขาก็เป็นน้องชายแท้ๆ ของพ่อเธอนะ”

“แต่ว่าหนูไม่มีข้อมูลติดต่อของเขาเลยค่ะ” หลินเยี่ยนกล่าว

“เรื่องนั้นง่ายนิดเดียว ฉันไปสืบถามให้ได้ ขอแค่เธอตกลงที่จะแจ้งให้อาเธอทราบก็พอ”

“หนูฟังพี่ค่ะ พี่เทา”

“ถ้างั้นก็ได้”

หลินเทาพยักหน้า

วันต่อมา เขาก็เดินทางไปหาหลินฉางฟา

หลินฉางฟาเป็นผู้ใหญ่บ้าน หลินเสี่ยวกั๋ว น้องชายของลุงหลิน ออกไปข้างนอกแล้วก็ไม่เคยกลับมาอีกเลย แต่ทะเบียนบ้านก็ยังคงอยู่ที่หมู่บ้านตระกูลหลินอยู่ บางครั้งเวลาต้องทำธุระอะไร อย่างเช่นเรื่องย้ายทะเบียนบ้านลูก ก็จะติดต่อมาทางหลินฉางฟา

“อาฉางฟาครับ... มารบกวนอาอีกแล้วครับ”

หลินเทาพูดจาตามมารยาท

ตอนนั้นหลินฉางฟาอยู่ที่ที่ทำการหมู่บ้าน กำลังปรึกษาหารือกับคนอีกสองสามคนเรื่องการสร้างเพิงพักให้เฒ่าหลินอยู่พอดี

“โย่... อาเทามาเหรอ ฉันก็กำลังจะไปหาแกอยู่พอดีเลย แกไม่ได้บอกเหรอว่าเรื่องนี้ต้องสร้างเพิงพักให้เฒ่าหลิน ฉันก็เลยคิดว่าจะเรียกคนมาเพิ่มอีกสักสองสามคน จะได้รีบทำงานให้เสร็จเร็วๆ แต่ว่าแกก็รู้ไม่ใช่เหรอว่าเดี๋ยวนี้ค่าแรงคนงานมันต้องใช้เงินน่ะ”

หลินฉางฟายังพูดไม่ทันจบ

หลินเทาก็พูดตัดบททันที: “ค่าแรงผมเป็นคนจ่ายเองครับ เรื่องนี้ไม่มีปัญหา”

“โอ้โห เถ้าแก่ใจป้ำจริงๆ นะเนี่ย”

“ไปๆๆ ทำงานกันได้แล้ว”

คนงานหลายคนพลันมีเรี่ยวแรงขึ้นมาทันที

หลินฉางฟาเองก็ยกนิ้วโป้งให้

“คนหนุ่มสาวสมัยนี้นี่ทำงานฉับไวเด็ดขาดจริงๆ”

หลินเทายิ้มอย่างใจเย็น ไม่ได้เก็บมาใส่ใจ นี่มันก็แค่คำพูดตามมารยาทเท่านั้นแหละ

“อาฉางฟาครับ เรื่องสร้างเพิงพักเอาไว้ก่อนนะครับ ตอนนี้ผมอยากจะมาขอข้อมูลติดต่อของน้องชายลุงหลินน่ะครับ เมื่อคืนลุงหลินไปแล้ว ตอนนี้หลินเยี่ยนอยู่ที่บ้านผม มอบหมายให้ผมจัดการเรื่องนี้”

“โอ้โฮ เฒ่าหลินไปแล้วเหรอเนี่ย”

แววตาของหลินฉางฟาฉายแววประหลาดใจออกมาวูบหนึ่ง

“มีๆๆ ฉันมีเบอร์มือถือของหลินเสี่ยวกั๋วอยู่”

พูดจบ หลินฉางฟาก็ให้เบอร์มือถือของหลินเสี่ยวกั๋วกับหลินเทา

“แกก็โทรไปเบอร์นี้แหละ”

“ได้ครับ”

หลินเทาพยักหน้า นึกขึ้นได้แล้วพูดว่า: “แล้วก็มีอีกเรื่องครับอาฉางฟา พิธีอำลาศพของลุงหลินจัดขึ้นในอีกสามวันข้างหน้าที่ฌาปนสถานฉีฝู อาช่วยแจ้งข่าวให้คนในหมู่บ้านตระกูลหลินทราบด้วยนะครับ ถึงตอนนั้นจะได้ไปร่วมงานกัน”

“ได้ๆ”

หลินฉางฟารับปากอย่างแข็งขัน เดินไปส่งหลินเทาจนพ้นที่ทำการหมู่บ้าน

ครั้งนี้ที่หลินเทายอมจ่ายเงินให้หลินฉางฟา แถมยังรับปากจะจ่ายค่าแรงให้คนงานสร้างเพิงพักอีกหลายคน ท่าทีของหลินฉางฟาที่มีต่อหลินเทาก็ดีขึ้นมากอย่างเห็นได้ชัด แถมยังไม่มองหลินเทาเป็นเด็กอีกต่อไปแล้ว

“เงินนี่มันเป็นของดีจริงๆ เลยนะ”

หลินเทาเดินออกจากหมู่บ้านตระกูลหลิน อดไม่ได้ที่จะถอนหายใจออกมา

เขากลับมาถึงเทียนสุ่ย อพาร์ตเมนต์ ในตัวอำเภอฉีสุ่ย

พอเข้ามาในบ้าน จ้าวซี่ชิวกำลังทำอาหารอยู่ในครัว หลินเยี่ยนก็กำลังช่วยงานเล็กๆ น้อยๆ หั่นผักอะไรต่างๆ อยู่ด้วย

หลินเยี่ยนทำงานเหล่านี้ได้อย่างคล่องแคล่วชำนาญ จ้าวซี่ชิวเอาแต่ยืนชมอยู่ข้างๆ ไม่หยุดปาก

“แม่ครับ... พวกแม่ทำอะไรกันอยู่ครับ”

“แม่กำลังชมเยี่ยนจื่อเรื่องงานบ้านอยู่น่ะสิ เก่งจริงๆ เลยนะเนี่ย ต่อไปนี้ใครได้เยี่ยนจื่อไปเป็นเมีย ถือว่าโชคดีเหมือนบรรพบุรุษปล่อยควันเขียวให้เลยนะ”

ตอนที่จ้าวซี่ชิวพูดประโยคนี้ นางจงใจเหลือบมองไปทางหลินเทาแวบหนึ่ง

หลินเทาเข้าใจความหมายโดยนัย รู้ว่าจ้าวซี่ชิวหมายถึงอะไร แต่ก็ไม่ได้สนใจ

“เยี่ยนจื่อ นี่เบอร์โทรศัพท์ของอาเธอ เธอโทรไปสิ”

หลินเทายื่นเบอร์โทรศัพท์ให้หลินเยี่ยน

หลินเยี่ยนมองดูแวบหนึ่ง พยักหน้า แล้ววิ่งออกไปโทรศัพท์ข้างนอก

ครู่ต่อมา นางก็กลับเข้ามา

“โทรเสร็จแล้วเหรอ?” หลินเทาถามอย่างสงสัย

“ค่ะ” หลินเยี่ยนพยักหน้า

“เขาว่ายังไงบ้าง? จะกลับมารึเปล่า?” จ้าวซี่ชิวถาม

“กลับมาค่ะ” หลินเยี่ยนบอก

จ้าวซี่ชิวได้ยินดังนั้น

ก็ถอนหายใจเฮือกหนึ่ง

“นี่แหละนะพี่น้องแท้ๆ ต่อให้เมื่อก่อนจะมีความแค้นอะไรกันมากแค่ไหน ตอนนี้ก็ควรจะปล่อยวางลงได้แล้ว หลินเสี่ยวกั๋วคนนี้ก็ยังพอมีมุมมองอยู่บ้างนะ”

“ทางฝั่งหมู่บ้านตระกูลหลิน ผมให้หาฉางฟาไปแจ้งข่าวแล้วครับ” หลินเทาบอก

“เขาเป็นผู้ใหญ่บ้าน แจ้งข่าวแทนให้หน่อย ก็เป็นเรื่องที่ควรทำอยู่แล้ว”

จ้าวซี่ชิวพูด พลางเห็นหลินเยี่ยนทำท่าจะเศร้าขึ้นมาอีกครั้ง ก็รีบปลอบใจทันที: “เยี่ยนจื่อ แกอย่าเสียใจไปเลยน่า คนเราก็ต้องมีวันนี้กันทั้งนั้นแหละ เพียงแต่จะช้าหรือเร็วเท่านั้นเอง แกต้องเข้มแข็งหน่อยนะ”

เมื่อได้ยินจ้าวซี่ชิวปลอบใจหลินเยี่ยน

เมื่อเห็นท่าทางน่าสงสารน่าเอ็นดูของหลินเยี่ยน หลินเทาก็รู้สึกสงสารจับใจอยู่บ้าง เขาหันหน้าหนีไป จงใจบอกว่าจะกลับเข้าห้องไปพักผ่อนสักหน่อย จริงๆ แล้วก็คือน้ำตาไหลออกมา ไม่อยากให้ใครเห็นนั่นเอง

...

ในเวลาเดียวกัน

ทางด้านที่ทำการหมู่บ้าน

หลินฉางฟาทำตาม ‘คำสั่ง’ ของหลินเทา เรียกชาวบ้านสองสามคนที่ยังไม่ได้ย้ายไปไกลนักให้มารวมตัวกัน แจ้งข่าวเรื่องของเฒ่าหลินให้ทราบ

“ฌาปนสถานฉีฝู อีกสามวันข้างหน้า ตอนเช้านะ พวกแกก็เตรียมตัวกันไว้ด้วย”

หลินฉางฟาบอก

“หมู่บ้านตระกูลหลินก็รื้อไปหมดแล้ว ที่ไหนจะยังมีหมู่บ้านอะไรอีก บ้านฉันคงไม่ไปแล้วล่ะมั้ง ยังต้องเสียเงินช่วยงานอีก”

“บ้านฉันก็ไม่ไปเหมือนกัน ฉันมีธุระ มีธุระจริงๆ นะ”

“ต่อไปนี้ทุกคนก็ไม่ได้ไปมาหาสู่กันแล้ว สู้ไม่ไปเลยดีกว่า”

ชาวบ้านหลายคนพูดจาอ้ำๆ อึ้งๆ

หลินฉางฟาเคาะโต๊ะ

“พวกแกจะทำแบบนี้ไม่ได้นะ ตอนที่คนแก่บ้านพวกแกมีเรื่อง เฒ่าหลินคนนั้นก็ไปช่วยงานมาแล้วไม่ใช่เหรอ ต่อให้พวกแกตัวไม่ไป เงินช่วยงานก็ควรจะต้องให้นะ”

“ต่อไปก็ไม่ได้เจอกันแล้ว ช่างมันเถอะน่า ฉันไม่ไปหรอก”

“ฉันก็ไม่ไปเหมือนกัน”

“บ้านฉันย้ายไปอยู่ใจกลางเมืองแล้ว ต่อไปนี้เรื่องของหมู่บ้านตระกูลหลินไม่เกี่ยวกับบ้านฉันอีก”

“คนก็ตายไปแล้ว บ้านเฒ่าหลินก็เหลือแค่ลูกสาวคนเดียว ไม่มีทายาทสืบสกุลแล้ว จะไปยุ่งอะไรอีก”

ชาวบ้านที่มาหลายคนต่างก็ไม่เต็มใจที่จะไป

หลินฉางฟาเองก็จนปัญญา

“เอาเถอะๆ ยังไงซะฉันก็แจ้งข่าวให้ทราบแล้ว แยกย้ายกันได้แล้ว”

หลังจากชาวบ้านหลายคนจากไป

หลินฉางฟาเองก็ถอนหายใจเฮือกหนึ่ง

“ก็เป็นเพื่อนเก่าเพื่อนแก่กันมาหลายสิบปี ทำไมถึงต้องใจดำกันขนาดนี้นะ แค่เพราะเรื่องเงินช่วยงานนิดๆ หน่อยๆ”

ขณะที่กำลังถอดถอนใจอยู่

โทรศัพท์มือถือก็ดังขึ้น

หลินฉางฟาหยิบมาดู ปรากฏว่าเป็นหลินเสี่ยวกั๋ว

“โย่... เถ้าแก่หลิน”

หลินฉางฟาพูดหยอกล้อ

หลินเสี่ยวกั๋วหัวเราะแห้งๆ: “พี่ฉางฟา พี่อย่าล้อผมเล่นเลยน่า เถ้าแก่อะไรกัน ผมอยู่ข้างนอกก็เป็นแค่ลูกจ้างคนหนึ่งเหมือนกันนั่นแหละ จริงสิ ผมจะถามพี่เรื่องหนึ่งหน่อยครับ?”

“เรื่องพี่ชายแกสินะ นังหนูหลินเยี่ยนนั่นไม่ได้บอกแกเหรอ?” หลินฉางฟาถามกลับ

“ไม่ใช่ครับ ผมจะถามเรื่องบ้านเก่าของบ้านพวกเราน่ะครับ ไม่ใช่ว่าพี่ชายผมอาศัยอยู่มาตลอดเหรอ ผมได้ยินว่าหมู่บ้านตระกูลหลินโดนเวนคืนแล้ว บ้านเก่าของบ้านพวกเราได้เงินชดเชยมาเท่าไหร่เหรอครับ?” หลินเสี่ยวกั๋วถาม

หลินฉางฟาชะงักไปเล็กน้อย

รู้สึกประหลาดใจอยู่บ้าง

“อ๋อ เรื่องนั้นเหรอ สามแสนหยวนล่ะมั้ง”

หลินเสี่ยวกั๋วพอได้ยินคำว่าสามแสนหยวน ก็ถึงกับตกตะลึงไปเลย

หลี่อวี้เหมยภรรยาของหลินเสี่ยวกั๋วที่อยู่ข้างๆ ก็กระซิบกระซาบบ่นพึมพำ: “พี่ชายคุณนี่ก็จริงๆ เลยนะ ได้เงินชดเชยค่าเวนคืนมาตั้งสามแสนแน่ะ ก็ไม่ยอมบอกพวกเรา พอคนตายปุ๊บ ก็รีบมาแจ้งข่าวตายกับพวกเราทันที หมายความว่ายังไงกัน ตลกสิ้นดี”

หลินเสี่ยวกั๋วกลัวว่าหลินฉางฟาจะได้ยิน เขารีบกดวางสาย

“พี่ฉางฟาครับ ผมขอวางสายก่อนนะครับ”

จากนั้นเขาก็หันไปถลึงตาใส่หลี่อวี้เหมย: “เธอเบาๆ เสียงหน่อยไม่ได้รึไง”

“จะกลัวอะไรล่ะ เรื่องนี้พี่ชายคุณทำไม่ถูกจริงๆ นี่นา”

หลี่อวี้เหมยยิ่งคิดก็ยิ่งรู้สึกโมโห

นางกอดอกไว้แน่น

“ยังไงซะไอ้พิธีอำลาศพอะไรนั่นของพี่ชายคุณฉันไม่ไปหรอกนะ จะไปคุณก็ไปเอง ฉันไม่ไป”

“เธอก็ต้องไปด้วยสิ ถ้าไม่ไปแล้วเงินชดเชยเวนคืนนั่นฉันจะเอ่ยปากทวงได้ยังไง เรื่องนี้ต้องให้เธอเป็นคนเอ่ยปาก” หลินเสี่ยวกั๋วกล่าว

หลี่อวี้เหมยได้ยินดังนั้น

ก็ชะงักไปเล็กน้อย ถึงเพิ่งจะเข้าใจความหมาย

“เออใช่ เงินชดเชยสามแสนหยวนแน่ะ บ้านเก่านั่นก็มีส่วนของเธอด้วยนะ ตอนนั้นพวกเราไปทำงานข้างนอก ไม่ได้กลับมาตลอด ถึงได้ให้พี่ชายคุณอยู่”

หลินเสี่ยวกั๋วพยักหน้า

“ฉันไปเก็บกระเป๋าก่อน”

หลี่อวี้เหมยหันกลับเข้าห้องไปเก็บเสื้อผ้า

หลินเสี่ยวกั๋วคิดอยู่ครู่หนึ่ง ถ้าหากสามารถแบ่งเงินชดเชยค่าเวนคืนสักหนึ่งแสนหยวนมาจากหลินเยี่ยนได้ ก็จะสามารถส่งลูกชายเขาไปเรียนคอร์สพิเศษที่โรงเรียนนานาชาติแห่งนั้นได้แล้ว