บทที่ 71: สิ่งที่สำคัญยิ่งกว่าเงินตราคือความเป็นความตาย

“อาเทา!”

จ้าวซี่ชิวเอ่ยปากดุขึ้นเสียงหนึ่ง

“อย่าไปเรียกเสิ่นหลันฟางแบบนั้น ยังไงซะนางก็เป็นแม่ยายของเจ้าเฉียง เป็นผู้ใหญ่ของแก แกก็ให้ความเคารพหน่อยสิ”

“ครับๆ ผมเคารพนางครับ”

หลินเทาพยักหน้า ตอบปัดๆ ไป แล้วกลับเข้าห้องไปพักผ่อน ไม่ได้เก็บเรื่องของเสิ่นหลันฟางมาใส่ใจ

พูดถึงที่สุดแล้ว เสิ่นหลันฟางคนนี้ก็คือ คนชั่วย่อมมีคนชั่วกว่ามาปราบ

วางแผนคำนวณมาทั้งชีวิต ตอนนี้กลับโดนลูกชายตัวเองวางแผนใส่เสียแล้ว

...

วันรุ่งขึ้น

ฟ้าเพิ่งจะเริ่มสาง

หลินเทาลืมตาขึ้น มองเห็นกระจกหน้าต่างมีฝ้าขาวขุ่นมัวเกาะอยู่ จับตัวเป็นชั้นน้ำแข็งหนาเตอะ เขาลุกขึ้นเปิดหน้าต่างออก ก็เห็นทิวทัศน์ขาวโพลนไปทั่วทั้งบริเวณ อำเภอฉีสุ่ยทั้งอำเภอราวกับถูกห่มคลุมด้วยเสื้อคลุมสีขาว ถูกประดับประดาไปด้วยสีเงินยวง

หลายปีมานี้เพราะสาเหตุจากภาวะโลกร้อน ต่อให้เป็นเมืองเล็กๆ ห่างไกลอย่างอำเภอฉีสุ่ยแห่งนี้ ก็มีหลายปีแล้วที่ไม่ค่อยจะมีหิมะตกเท่าไหร่ ปีนี้นับเป็นครั้งแรกอย่างไม่เคยมีมาก่อน

“อาเทา อาเทา อาเทาแกตื่นรึยัง?”

ในตอนนั้นเอง ก็มีเสียงเคาะประตูถี่ๆ ดังมาจากนอกประตู พร้อมกับเสียงของจ้าวซี่ชิว

หลินเทาขมวดคิ้วเล็กน้อย

เดินไปเปิดประตู

สิ่งที่เห็นกลับเป็นหลินเยี่ยนซึ่งดวงตาทั้งสองข้างแดงก่ำจากการร้องไห้

“เป็นอะไรไปเหรอ? เยี่ยนจื่อ”

หลินเทาเผลอถามออกไปโดยไม่รู้ตัว หลินเยี่ยนเอาแต่ร้องไห้ ไม่ยอมตอบ แต่หลินเทาก็ไม่ใช่คนโง่ เขารู้ตัวในทันที

“เยี่ยนจื่อ หรือว่าเป็นเรื่องลุงหลิน?”

หลินเทายังพูดไม่ทันจบ หลินเยี่ยนก็ร้องไห้ออกมาเสียงดัง

หลินเทาจำได้ว่าตอนที่หลินเยี่ยนยังเด็กมากๆ ตอนที่แม่ของนางจากไป นางก็เคยร้องไห้แบบนี้ครั้งหนึ่ง

“พอแล้วๆ เยี่ยนจื่อ”

หลินเทาไม่รู้จะปลอบใจหลินเยี่ยนอย่างไรดีในชั่วขณะ เขาบอกให้จ้าวซี่ชิวช่วยดูแลหลินเยี่ยนไปก่อน จากนั้นตัวเขาก็เดินทางไปยังโรงพยาบาลกลางเพื่อหากัวเหยียน

“คนไปเมื่อคืนนี้น่ะ”

กัวเหยียนถอนหายใจเฮือกหนึ่ง แล้วบอกกับหลินเทา

“ฉันเข้าไปดูได้ไหม?”

กัวเหยียนพยักหน้า พาหลินเทาไปยังห้องเก็บศพของโรงพยาบาล

นี่เป็นครั้งแรกในชีวิตที่หลินเทามายังสถานที่แห่งนี้ คำว่าน่าขนลุกคงไม่สามารถบรรยายที่นี่ได้ พอเข้ามาถึงประตู ก็สัมผัสได้ถึงความรู้สึกกดดันที่มองไม่เห็นถาโถมเข้ามา

หลินเทายืนนิ่งอยู่ที่หน้าประตู

กัวเหยียนยิ้มเล็กน้อย

“ยังไง? กลัวเหรอ?”

“เปล่านี่นา จะเป็นไปได้ยังไง”

นี่คือความดื้อรั้นสุดท้ายในฐานะผู้ชายของหลินเทา

เขากัดฟัน เดินเข้าไป ในตู้แช่เย็นที่ใช้เก็บรักษาร่างผู้เสียชีวิตโดยเฉพาะ กัวเหยียนเปิดผ้าขาวผืนหนึ่งออก เขาได้เห็นภาพที่น่าสะพรึงกลัวที่สุดในชีวิตของเขา

สภาพของลุงหลินดูเหมือนกำลังดิ้นรนทุรนทุราย น่ากลัวอย่างยิ่ง อวัยวะบนใบหน้าแทบจะบิดเบี้ยวไปหมด

“เขาทนเจ็บปวดจนตายทั้งเป็นน่ะ” กัวเหยียนกล่าว

หลินเทาไม่ได้พูดอะไรต่อ

เมื่อได้เห็นคุณลุงหลินที่ดีกับตนเองมาตั้งแต่เด็กจากไปแบบนี้ ความเศร้าโศกก็ถาโถมเข้ามาในใจ ทันใดนั้นเขาก็รู้สึกว่า สิ่งที่สำคัญยิ่งกว่าเงินตราก็คือความเป็นความตายนี่เอง

เขาอยากจะร้องไห้ แต่กลับร้องไม่ออก

พูดตามตรง ในตอนนี้ความรู้สึกน่าสะพรึงกลัวมันมีมากกว่าความเศร้าโศกของเขาเสียอีก

“หลินเทา... นายไม่เป็นไรนะ?” กัวเหยียนเห็นหลินเทายืนนิ่งไม่พูดอะไรไปนาน ก็จ้องมองเข้าไปในดวงตาของหลินเทา

“ฉัน ฉันไม่เป็นไร”

หลินเทาชะงักไป ได้สติกลับคืนมา

“ถ้างั้นร่างนี้ ฉันให้คนขนย้ายกลับไปได้ไหม?”

“เรื่องนั้นคงจะไม่ได้แล้ว ถ้าหากยังมีลมหายใจอยู่ก็ยังพอว่า แต่คนเสียชีวิตที่โรงพยาบาล ทำได้แค่ส่งไปเผาเท่านั้น นี่เป็นกฎระเบียบ” กัวเหยียนกล่าว

จริงๆ แล้ว สำหรับหลินเทา

การเผาศพกับการฝังศพก็มีความหมายเหมือนกัน

คนตายไปแล้ว ก็ไม่มีอะไรเหลืออีกแล้ว

ก็เป็นเพียงแค่การทิ้งความทรงจำบางอย่างไว้ให้คนเป็นเท่านั้นเอง

“เรื่องนี้ฉันตัดสินใจเองไม่ได้ ฉันขอโทรศัพท์หาหลินเยี่ยน สอบถามความคิดเห็นของนางก่อน”

หลินเทาคิดในใจว่าเมื่อครู่เขาน่าจะให้หลินเยี่ยนตามมาด้วยกัน

เพิ่งจะเตรียมโทรศัพท์

จ้าวซี่ชิวก็มาถึงพอดี

“อาเทา!”

จ้าวซี่ชิวยืนอยู่ด้านนอกห้องเก็บศพ ไม่กล้าเข้ามา แม้กระทั่งยืนอยู่ที่หน้าประตูก็ยังมองเห็นความหวาดกลัวได้อย่างชัดเจน นางยืนอยู่ห่างออกไปไกล คนที่มาพร้อมกับจ้าวซี่ชิวก็คือหลินเยี่ยน

หลินเทาเห็นดังนั้น ก็วางโทรศัพท์ลง

“เยี่ยนจื่อ เธอมาก็ดีแล้ว ฉันกำลังจะโทรหาเธอพอดีเลย... เรื่องพ่อเธอนี่ เมื่อกี้หมอกัวบอกฉันแล้วว่า คนเสียชีวิตที่โรงพยาบาล ทำได้แค่ส่งไปที่ฌาปนสถานเพื่อเผาเท่านั้น แล้วค่อยกลับไปที่หมู่บ้านตระกูลหลิน ฉันขอถามความเห็นเธอหน่อย”

ตอนนี้อารมณ์ของหลินเยี่ยนสงบลงมากแล้ว

นางได้ฟัง ก็พยักหน้า

“พี่เทาคะ หนูฟังพี่ทั้งหมดเลยค่ะ”

“ได้”

หลินเทาก็ไม่อาจปฏิเสธความรับผิดชอบได้เช่นกัน

ตอนนี้หลินเยี่ยนไร้ญาติขาดมิตร มีเพียงเขาคนเดียวที่นางสามารถพึ่งพิงได้

“ถ้างั้นก็ส่งไปที่ฌาปนสถานก่อนก็แล้วกัน”

หลินเทาพูด

หลินเยี่ยนพอได้ยินคำว่าฌาปนสถาน ก็เริ่มสะอื้นไห้ออกมาอีกครั้ง น้ำตาไหลพรากๆ ลงมาไม่หยุด

หลินเทาเห็นดังนั้น เรื่องงานศพของลุงหลิน คาดว่าหลินเยี่ยนคงจะช่วยอะไรไม่ได้มากนัก

เขาคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วพูดกับจ้าวซี่ชิว: “แม่ครับ หรือว่าแม่พาเยี่ยนจื่อกลับไปก่อนดีไหมครับ เรื่องงานศพของลุงหลินเดี๋ยวผมจัดการเอง”

หลินต้ากั๋วคนนี้เดิมทีก็เป็นคนนอก

การที่ลูกชายตัวเองไปจัดการงานศพให้คนนอก

มันก็ออกจะพูดไม่ออกไปหน่อย

แต่จ้าวซี่ชิวก็ไม่ใช่คนเลือดเย็น เมื่อเห็นว่าบ้านเฒ่าหลินก็ไม่มีใครเหลืออยู่แล้ว หลินเยี่ยนเด็กสาวตัวเล็กๆ คนเดียวก็คงจะรับมือไม่ไหว อีกอย่าง หลายปีมานี้ สองครอบครัวก็มีความสัมพันธ์ที่ดีต่อกันมาโดยตลอด แถมไม่แน่ว่าหลินเยี่ยนอาจจะได้มาเป็นลูกสะใภ้ของตัวเองก็ได้นะ?

พอคิดถึงตรงนี้ นางก็พยักหน้าตอบตกลงรัวๆ

“ได้ งั้นแกก็จัดการให้เรียบร้อยก็แล้วกัน”

จ้าวซี่ชิวพูดจบ ก็โอบกอดหลินเยี่ยนที่กำลังเศร้าโศกเสียใจอย่างหนัก กลับไปยังตัวอำเภอฉีสุ่ยก่อน

ทางด้านนี้หลินเทาก็เริ่มลงมือติดต่อฌาปนสถาน

จัดการส่งร่างของลุงหลินไปที่นั่นก่อน

ก่อนที่จะทำการเผาศพที่ฌาปนสถาน ก็มักจะมีพิธีอำลาศพ

พิธีอำลาศพของลุงหลินถูกกำหนดไว้ในอีกสามวันข้างหน้า

หลังจากจัดการเรื่องทั้งหมดนี้เสร็จสิ้น

หลินเทาถึงได้กลับบ้าน

พอกลับมาถึงเทียนสุ่ย อพาร์ตเมนต์ ในตัวอำเภอฉีสุ่ย ก็เป็นเวลาพลบค่ำเสียแล้ว

เขาเดินอยู่บนทางเดินเล็กๆ ปูด้วยหินกรวดมนที่ทอดจากหน้าประตูชุมชนเข้าไป แสงจันทร์สาดส่องลงมาราวกับเกล็ดเกลือ

หิมะที่ตกค้างจากตอนกลางวัน ตอนนี้ละลายกลายเป็นคราบน้ำไปหมดแล้ว ภายใต้แสงจันทร์ที่สาดส่องลงมา ราวกับอัญมณีเม็ดเล็กๆ ที่กำลังส่องประกายสีเงินระยิบระยับ

“แม่ครับ ผมกลับมาแล้วครับ”

พอเข้ามาในบ้าน หลินเทาก็ตะโกนเรียกไปพลาง เปลี่ยนรองเท้าไปพลาง รองเท้าบูทกันหิมะข้างนอกก็เอาไม่อยู่แล้ว เปียกชุ่มไปหมด ตอนอยู่ที่ฌาปนสถาน หลินเทายังไม่รู้สึกอะไร พอกลับมาถึงบ้าน ถึงได้รู้สึกถึงความหนาวเย็นยะเยือกเสียดกระดูก

“เป็นยังไงบ้าง? จัดการเรียบร้อยหมดแล้วใช่ไหม”

จ้าวซี่ชิวเดินเข้ามาหา

คนที่มาพร้อมกับจ้าวซี่ชิวด้วยก็คือหลินเจี้ยนหมิน

หลินเจี้ยนหมินก็เพิ่งจะกลับมาจากทำงานเหมือนกัน บนใบหน้ายังมีเศษขี้เลื่อยที่เช็ดออกไม่หมดติดอยู่ บนศีรษะก็ยังมีฝุ่นเกาะอยู่

“พ่อครับ”

“เรื่องลุงหลินของแกเป็นยังไงบ้าง?” หลินเจี้ยนหมินก็ถามขึ้นเช่นกัน

“ส่งไปที่ฌาปนสถานแล้วครับ อีกสามวันถึงจะจัดพิธีอำลาศพนั่น...” พอพูดถึงตรงนี้ หลินเทาก็มองเข้าไปในห้องนั่งเล่น

“แล้วเยี่ยนจื่อล่ะครับ? ผมยังต้องถามนางเลยว่า พิธีอำลาศพนี่ต้องเชิญใครบ้าง”

“คนในหมู่บ้านตระกูลหลินทุกคนก็ต้องไปอยู่แล้ว นี่มันเป็นธรรมเนียม” หลินเจี้ยนหมินกล่าว

“แล้วญาติทางฝั่งบ้านนางล่ะครับ?” หลินเทาถาม

“เฒ่าหลินคนนั้นมีน้องชายอยู่คนหนึ่ง ออกไปข้างนอกแล้วก็ไม่เคยกลับมาอีกเลย ก็มีญาติอยู่แค่นี้แหละ” จ้าวซี่ชิวกล่าว

“งั้นก็ต้องแจ้งให้ทราบหน่อยสิครับ เอาเถอะน่า เดี๋ยวผมไปถามความเห็นหลินเยี่ยนดูก่อน”

หลินเทาพูดจบ กำลังจะเตรียมขึ้นไปชั้นบนเพื่อเรียกหลินเยี่ยน

หลินเยี่ยนก็เดินลงมาพอดี สองสามวันนี้ที่โรงพยาบาลหลินเยี่ยนแทบจะไม่ได้นอนเลย เฝ้าพ่อของนางอยู่ตลอดเวลา คอยพูดคุยกับพ่อของนาง วันนี้พอกลับมานอนที่บ้านหลินเทาได้งีบหลับไปตลอดบ่าย ถึงเพิ่งจะตื่น