บทที่ 70: เตรียมเซอร์ไพรส์ให้ครอบครัวที่ ‘แท้จริง’

“ตอนจดรายการไม่รู้สึกเท่าไหร่เลยนะ ของเยอะขนาดนี้เลยเหรอ”

หลินเทารู้สึกว่าบ้านตัวเองแทบจะกลายเป็นร้านขายของชำไปแล้ว

จ้าวซี่ชิวตรวจสอบรายการอีกครั้ง

ถึงได้วางใจ เอาของไหว้ตรุษจีนพวกนั้นไปเก็บไว้ในห้องเก็บของ

“แม่ครับ ผมออกไปข้างนอกนะ”

ทำงานเสร็จแล้ว หลินเทาก็จะออกไปข้างนอก เขาก้าวเท้าออกจากประตูไปได้เพียงก้าวเดียว

จ้าวซี่ชิวก็เดินตามออกมาติดๆ

“แกรอสักครู่”

จ้าวซี่ชิวหยิบแบบฟอร์มใบหนึ่งออกมา ยื่นส่งให้หลินเทา: “แกกรอกอันนี้ให้หน่อยสิ”

หลินเทาก้มลงมอง เป็นใบสมัครรายการ เฟยเฉิงอู้เหร่า

“โธ่... แม่ครับ แม่เอาจริงเหรอเนี่ย?”

“ไม่งั้นจะยังไงล่ะ ก็ไปลองเสี่ยงดวงดูหน่อยสิ อีกอย่าง แม่ก็ได้ยินเยว่ลี่บอกแล้วนี่นา ว่าในรายการนั้นมีหม่าลู่ที่เป็นเพื่อนร่วมรุ่นสมัยมัธยมต้นแกอยู่ด้วย เป็นคนอำเภอฉีสุ่ยบ้านเราเหมือนกัน แม่ก็ดูแล้ว หน้าตาก็ดีใช้ได้ เดิมทีแม่ก็ไม่ได้คิดจะให้แกไปเข้าร่วมรายการนี้หรอก แต่ในเมื่อมีความสัมพันธ์แบบนี้อยู่ แกก็ไปลองดูสักตั้ง ไม่แน่อาจจะสำเร็จก็ได้นะ” จ้าวซี่ชิวกล่าว

“ผม...”

หลินเทาอ้ำๆ อึ้งๆ

นี่หม่าลู่ถึงขนาดบล็อกวีแชทเขาไปแล้วนะ

เขาจะมีโอกาสบ้าบออะไรกันอีก

อีกอย่าง ตอนนี้เขาก็ไม่ใช่ไอ้หนุ่มจนๆ หลินเทาคนเดิมอีกต่อไปแล้ว

เขาไม่ต้องการโอกาสนี้

“เป็นอะไรไปล่ะ? อาเทา แกก็ฟังแม่สักคำสิ แกไปลองดู ไม่แน่...”

จ้าวซี่ชิวบ่นพึมพำไม่หยุด

หลินเทาจนปัญญา

จำต้องตอบตกลง

“ครับๆๆ ผมกรอก ผมกรอก”

หลินเทารับแบบฟอร์มมา กลับเข้าห้องไปกรอกส่งๆ ไป แล้วก็ยื่นส่งให้จ้าวซี่ชิว จากนั้นก็รีบร้อนออกจากประตูไป

หลังจากออกจากเทียนสุ่ย อพาร์ตเมนต์ หลินเทาก็ตรงไปยัง ต้าจงหัว พลาซ่า ทันที

เขาอยากจะสร้างเซอร์ไพรส์ครั้งใหญ่ให้กับคนในครอบครัวในช่วงปีใหม่

ปกติแล้วที่อำเภอฉีสุ่ยคนจะไม่เยอะเท่าไหร่ เพราะคนหนุ่มสาวต่างก็ออกไปทำงานข้างนอกกันหมด แต่ทุกปีพอใกล้จะถึงช่วงปีใหม่ อำเภอฉีสุ่ยก็จะเต็มไปด้วยผู้คนมากมาย ราวกับแหล่งท่องเที่ยวในช่วงเทศกาลวันหยุด โดยเฉพาะที่ ต้าจงหัว พลาซ่าที่คนเบียดเสียดยัดเยียดกัน

หลินเทาเดินเข้าไปในร้านค้าแบรนด์เนมหรูหราแห่งหนึ่ง ข้างในมีสินค้าอุปโภคบริโภคระดับไฮเอนด์ เสื้อผ้า และเหล้าบุหรี่ต่างๆ ครบครัน

“ยินดีต้อนรับค่ะ คุณลูกค้า ต้องการอะไรดีคะ?”

พนักงานขายที่กระตือรือร้นโค้งตัวพูดกับหลินเทา

ในเมืองเล็กๆ แห่งนี้ การที่จะมีบริการระดับนี้ได้ ก็ถือเป็นหนึ่งเดียวจริงๆ

แต่ทว่า เพราะของราคาแพง ลูกค้าจึงยังคงมีน้อยอยู่ พื้นที่กว่าร้อยตารางเมตร มีลูกค้าเดินวนไปวนมาอยู่เพียงไม่กี่คน

“อ๋อ...”

หลินเทาคิดอยู่ครู่หนึ่ง

เขาอยากจะซื้อของขวัญอะไรสักหน่อยให้ จ้าวซี่ชิว หลินเจี้ยนหมิน หลินเฉียง และหลินเยว่ลี่

จ้าวซี่ชิวกับหลินเยว่ลี่ต่างก็ชอบเสื้อผ้า เครื่องสำอางอะไรพวกนั้น ส่วนหลินเจี้ยนหมินกับหลินเฉียง หลินเทาคิดดูแล้ว ก็คงจะเป็นเหล้าดีๆ บุหรี่ดีๆ

หลินเทาไม่ค่อยรู้เรื่องพวกนี้เท่าไหร่ เห็นอันไหนเหมาะสม ก็เอาอันนั้นเลย

ทำเอาพนักงานขายที่อยู่ข้างๆ ถึงกับยืนอึ้งตะลึงงันไปเลย

นี่มันของแบรนด์เนมหรูหราระดับไฮเอนด์ทั้งนั้นนะ ราคาถูกที่สุดก็ยังต้องหมื่นกว่าหยวน แต่หลินเทากลับเลือกหยิบราวกับกำลังซื้อผัก

“พี่ชายรูปหล่อคะ คุณลูกค้าดูราคาสักหน่อยไหมคะ?”

พนักงานขายไม่กล้าพูดออกไปตรงๆ

นางถึงขนาดแอบสงสัยว่าหลินเทาสติไม่ค่อยดีรึเปล่า

มีที่ไหนซื้อของกันแบบนี้?

“เอาทั้งหมดนี่เลยครับ คิดเงินด้วย”

หลินเทาเลือกเสร็จแล้ว ก็พูดขึ้น

พนักงานขายอุ้มของที่หลินเทาเลือกไว้ เดินตื่นเต้นจนแทบจะสะดุดล้ม เปิดร้านมานานขนาดนี้ เพิ่งจะเคยเจอครั้งแรกที่มีลูกค้าใจป้ำขนาดนี้

“คิดเงินพวกนี้หน่อย”

พนักงานขายยื่นของให้พนักงานแคชเชียร์สาว

แคชเชียร์ถึงกับเบิกตากว้าง

“หา... เยอะขนาดนี้เลยเหรอคะ”

“เจอเศรษฐีใหญ่แล้วล่ะ”

หลินเทาที่อยู่โซนเหล้าบุหรี่ไกลออกไปไม่ได้ยิน พนักงานขายกระซิบเสียงเบา

“ฉันน่ะแต่งงานแล้ว ถ้าฉันยังไม่แต่งนะ ต้องคว้าโอกาสครั้งนี้ไว้แน่ๆ เสียดายจริงๆ ที่รีบแต่งงานเร็วไป เธอดูสิพี่ชายรูปหล่อคนนั้นทั้งหล่อ ทั้งยังรวยขนาดนี้อีก”

“พอเลยๆ เขาเดินมาแล้ว”

แคชเชียร์สะกิดเตือนเบาๆ

พนักงานขายหันกลับไป หลินเทาก็หิ้วเหล้าเหมาไถแพ็คหนึ่งเดินเข้ามาพอดี

“คิดเงินอันนี้ไปด้วยครับ”

“ได้ค่ะ”

แคชเชียร์พยักหน้า หยิบเครื่องคิดเลขออกมา กดคิดราคา ติ๊ดๆๆ

“สวัสดีค่ะ คุณลูกค้า ยอดรวมทั้งหมดของคุณคือ หนึ่งแสนห้าหมื่นหกพันแปดร้อยหยวนค่ะ คุณลูกค้าจะชำระด้วยบัตรหรือเงินสดคะ?”

“บัตรครับ”

หลินเทาหยิบบัตรธนาคารใบหนึ่งออกมา ชำระเงินเรียบร้อย

“มีเรื่องหนึ่งครับ ของพวกนี้ผมขอฝากไว้ที่นี่ก่อนได้ไหมครับ รอให้ถึงช่วงปีใหม่ พวกคุณค่อยเอาไปส่งให้ผมทีหลังได้ไหม”

“ได้ค่ะ” พนักงานขายพยักหน้า

“ถ้างั้นก็ได้ครับ ผมให้ที่อยู่บ้านผมไว้”

หลินเทาบอกให้แคชเชียร์หยิบกระดาษกับปากกามา เขียนเสร็จ ก็ยื่นให้พนักงานขาย

“ก็ที่อยู่นี้นะครับ...”

พอพูดถึงตรงนี้ หลินเทาก็หยุดไปครู่หนึ่ง: “เอางี้ดีกว่า คุณทิ้งเบอร์โทรศัพท์ไว้ให้ผมเบอร์หนึ่งก็แล้วกัน เดี๋ยวผมจะให้ส่งเมื่อไหร่ก็จะโทรบอก ไม่มีปัญหานะ”

พนักงานขายชะงักไปเล็กน้อย

“ไม่ ไม่มีปัญหาค่ะ”

หลินเทาจดเบอร์โทรศัพท์มือถือของพนักงานขายไว้ แล้วก็เดินจากไป

พนักงานขายมองตามแผ่นหลังของหลินเทาที่เดินจากไป ถึงกับยังตั้งสติไม่ค่อยได้

แคชเชียร์ยิ้มแล้วพูดหยอกล้อ: “เดี๋ยวนี้วิธีจีบสาวของคนรวยเขาโหดขนาดนี้เลยเหรอเนี่ย”

“แต่ว่าฉันแต่งงานแล้วนี่นา”

“แต่งงานแล้วก็หย่าได้ เศรษฐีรูปหล่อรวยทรัพย์ขนาดนี้ ผ่านหมู่บ้านนี้ไปแล้วก็ไม่มีร้านนี้อีกแล้วนะ”

พอโดนแคชเชียร์พูดแบบนี้

พนักงานขายก็เริ่มใจสั่นขึ้นมาเล็กน้อย

...

ทางด้านนี้ หลินเทาเดินออกจากร้าน แล้วก็ถูกบังคับให้เดินเตร็ดเตร่อยู่ในต้าจงหัว พลาซ่าต่ออีกครู่หนึ่ง เพราะคนมันเยอะเกินไปจริงๆ เบียดจนแทบจะออกมาไม่ได้

รอจนกระทั่งคนเริ่มเบาบางลงบ้าง หลินเทาถึงได้ออกมาจากพลาซ่าได้

พอออกมา ถึงเพิ่งจะพบว่าฟ้ามืดลงแล้ว

ตอนที่กลับมาถึงบ้าน จ้าวซี่ชิวก็ทำอาหารเย็นเสร็จเรียบร้อยแล้ว

หลินเทายังไม่ทันจะเข้าประตูบ้าน ก็ได้กลิ่นหอมอันเป็นเอกลักษณ์ของควันไฟโชยมา

“แม่ครับ ผมกลับมาแล้วครับ”

ตัวหลินเทายังมาไม่ถึง แต่เสียงมาถึงก่อนแล้ว

พอเปิดประตูเข้าไป ก็เห็นหลินเฉียงก็อยู่บ้านด้วย

“เฉียง?”

ปกติหลินเฉียงจะพักอยู่ที่ร้าน 4S น้อยครั้งมากที่จะกลับมา

“พี่ครับ” หลินเฉียงร้องเรียก ท่าทางห่อเหี่ยว

หลินเทามองดูแล้วรู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ ถามว่า: “เป็นอะไรไป?”

“ร้านของจ้าวซานนั่นโอนกิจการให้คนอื่นไปแล้ว ตอนนี้เจ้าเฉียงไม่มีงานทำแล้วล่ะ”

จ้าวซี่ชิวเดินยกกับข้าวออกมาในตอนนั้นพอดี วางกับข้าวลงบนโต๊ะ แล้วก็พูดต่อ: “ไอ้จ้าวซานนี่มันจริงๆ เลยนะ ไม่ได้เรื่องเลยสักนิด ร้านดีๆ ขนาดนั้นให้เขาบริหารจนเจ๊งไปได้”

“ไม่ใช่บริหารจนเจ๊งหรอกครับ เขาไปเล่นพนันเสียเงิน เอา店ไปจำนองให้คนอื่นเขาแล้ว” หลินเฉียงกล่าว

จ้าวซี่ชิวได้ยินดังนั้น

“ถ้างั้นเงินที่แกกับเสวี่ยให้เขายืมไปล่ะ?”

หลินเฉียงถอนหายใจเฮือกหนึ่ง

จ้าวซี่ชิวเข้าใจความหมายโดยนัยทันที

“พอเลยน่า เลิกถอนหายใจได้แล้ว ยังไงซะเรื่องนี้ แกกับเสวี่ยก็ไม่ต้องไปยุ่งแล้ว เงินก็ให้ยืมไปแล้ว เรื่องอื่นๆ พวกแกก็จัดการอะไรไม่ได้หรอก”

“แต่ว่าตอนนี้ผมไม่มีงานทำแล้วนะครับ” หลินเฉียงพูดอย่างจนปัญญา

“แกซ่อมรถเป็น มีฝีมือทางนี้ติดตัว ออกไปข้างนอกที่ไหนจะหางานไม่ได้” จ้าวซี่ชิวไม่ได้กังวลเลยสักนิด

แต่หลินเฉียงกลับอยากจะอยู่ที่อำเภอฉีสุ่ยเฝ้าจ้าวเสวี่ย เขาไม่อยากออกไปข้างนอก

“เอ้อ... แล้วเมียแกล่ะ? ไม่ได้กลับมาด้วยกันเหรอ” หลินเทาหันมองไปรอบๆ ไม่เห็นเงาของจ้าวเสวี่ย

“นางอยู่ที่บ้านแม่น่ะ ตอนนี้บ้านนั้นเขาทะเลาะกันบ้านแตกแล้ว จ้าวซานไปทวงเงินเก็บไว้ใช้ยามเกษียณนั่นกับพ่อแม่เขา พ่อแม่เขาไม่อยากให้ เกือบจะลงไม้ลงมือกันแล้ว” หลินเฉียงบอก

หลินเทาได้ยินดังนั้น ก็หัวเราะร่าออกมา

“เสิ่นหลันฟางก็มีวันนี้เหมือนกันนะ ตอนที่แกกับจ้าวเสวี่ยแต่งงาน เงินสินสอดนั่นนางไม่ยอมควักออกมาสักหยวนเลย พอแต่งงานไปแล้วจ้าวเสวี่ยก็ไม่ได้ไปช่วยเหลือบ้านนั้นน้อยๆ เลยนะ ยัยเสิ่นหลันฟางนี่มันเป็นพวกปี่เซียะชัดๆ มีแต่เข้าไม่มีออก คราวนี้ถือว่าเจอของแข็งเข้าแล้ว คอยดูสิว่าจะยอมควักออกมาไหม”