บทที่ 69: มีเงินก็ใช้ผีโม่แป้งได้

หลงเสียงรู้สึกกระอักกระอ่วนเล็กน้อย

“แม่ครับ เบาๆ หน่อยน่า”

“เบาอะไรกัน ลูกชายฉันเก่งกาจได้เรื่อง ฉันจะอวดบ้างไม่ได้รึไง จะให้ฉันได้ใจหน่อยก็ไม่ได้รึไงหา” จ้าวชิวเหมยกล่าว

หลงเสียงยิ้มแต่ไม่ได้พูดอะไรต่อ หันไปสบตายิ้มให้หลิวอิ๋งอิ๋ง

ในตอนนั้น โทรศัพท์มือถือของหลงเสียงก็ดังขึ้นแวบหนึ่ง หลงเสียงหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูแวบหนึ่ง คิ้วก็ขมวดมุ่นเข้าหากันทันที เขายื่นข้อความนั้นให้หลิวอิ๋งอิ๋งดู สีหน้าของหลิวอิ๋งอิ๋งก็พลันมืดครึ้มลงเช่นกัน

...

ในเวลาเดียวกัน

ทางด้านหลินเทาก็ได้เดินทางมาถึงหมู่บ้านตระกูลหลินแล้ว

หมู่บ้านตระกูลหลินทั้งหมดถูกรื้อถอนไปหมดแล้ว ถูกล้อมรั้วไว้ บ้านเก่าหลังเดิม เหลือเพียงแค่ที่ทำการหมู่บ้านหลังเดียว ที่ถูกใช้เป็นสำนักงานชั่วคราวให้กับคนงานก่อสร้างพวกนั้น

รอให้ภารกิจรื้อถอนก่อสร้างเสร็จสิ้น ก็จะต้องถูกรื้อถอนไปด้วยเช่นกัน

“สวัสดีครับ ผมมาหาคนหน่อยครับ”

หลินเทาเดินมาถึงหน้าประตู มีคนคอยเฝ้าอยู่ที่หน้าประตู กลัวว่าจะมีคนแอบเข้าไปขโมยเหล็กเส้นหรือเครื่องมืออะไรต่างๆ ในไซต์ก่อสร้าง

“ใครเหรอ?”

หลินฉางฟาที่อยู่ในบ้านเดินออกมา

“โย่... อาเทาเหรอ”

“อาฉางฟาครับ ผมกำลังหาอาอยู่พอดีเลย” หลินเทาพูด

“แกหาฉันเหรอ? มีเรื่องอะไร?” หลินฉางฟาถามอย่างสงสัย บอกให้หลินเทาเข้ามาในบ้าน ในบ้านอบอวลไปด้วยควันบุหรี่ มีผู้ควบคุมงานก่อสร้างสวมหมวกนิรภัยสีขาวสองสามคนกำลังนั่งสูบบุหรี่อยู่ข้างใน

หลินเทาไอออกมาค่อกแค่ก แล้วรีบวิ่งออกมาข้างนอก

พอได้ยินเสียงไอ คนข้างในก็พากันหัวเราะร่าออกมา

“อาฉางฟาครับ คุยกันข้างนอกนี่แหละครับ คือเรื่องบ้านของหลินเยี่ยนน่ะครับ ลุงหลินป่วยเข้าโรงพยาบาลไม่ใช่เหรอครับ ตอนนี้อาการไม่ไหวแล้ว โรงพยาบาลให้พากลับบ้าน แต่ว่าอาก็เห็นแล้วว่าหมู่บ้านตระกูลหลินรื้อไปหมดแล้ว นางจะพาไปที่ไหนได้ล่ะครับ?” หลินเทากล่าว

หลินฉางฟารอฟังจนหลินเทาพูดจบ ไม่ได้พูดอะไรออกมา

“คือผมคิดว่าอยากจะมาปรึกษาอาน่ะครับ ว่าพอจะเป็นไปได้ไหมที่จะพาลุงหลินมาพักที่ที่ทำการหมู่บ้าน หรือว่าจะสร้างเพิงพักชั่วคราวข้างๆ นี้แทน?”

หลินเทาพูดต่อ

หลินฉางฟาถึงได้เอ่ยปากขึ้น: “ที่ทำการหมู่บ้านน่ะไม่ได้แน่ๆ ตอนนี้คนงานก่อสร้างเขาใช้งานอยู่ ส่วนเรื่องสร้างเพิงพักข้างนอกนี่น่ะ ก็ไม่ใช่ว่าจะเป็นไปไม่ได้...”

พอพูดถึงตรงนี้

หลินฉางฟาก็เริ่มลังเล

“เพียงแต่ว่าที่ดินผืนนี้มันขายออกไปแล้ว ที่ดินเป็นของคนอื่นเขาแล้ว แต่ว่า ถ้าหากยอมจ่ายเงินสักหน่อย ก็ไม่ใช่ว่าจะไม่ได้”

“ได้ครับ”

ขอแค่เป็นเรื่องที่เงินแก้ไขได้

หลินเทาก็ไม่เคยเห็นว่ามันเป็นเรื่องใหญ่

“อาฉางฟาครับ อาว่าต้องใช้เงินเท่าไหร่?”

หลินฉางฟาชะงักไปเล็กน้อย

เขาไม่คิดว่าหลินเทาจะตกลงง่ายขนาดนี้

แต่พอหันกลับมาคิดดูอีกที ถึงเพิ่งจะนึกออก นี่มันเรื่องของหลินต้ากั๋ว หลินเทาไม่น่าจะตัดสินใจเองได้

หลินฉางฟายิ้มเล็กน้อย พูดว่า: “แกไปให้หลินเยี่ยนมาคุยกับฉันเองเถอะ เรื่องนี้แกตัดสินใจเองไม่ได้หรอก”

“เงินก้อนนี้ผมเป็นคนออกเองครับ” หลินเทากล่าว

หลินฉางฟาอึ้งไป

จากนั้นก็หัวเราะออกมาเล็กน้อย

“ได้ ถ้าแกเป็นคนออกเงิน ถ้างั้นเรื่องนี้แกก็ตัดสินใจเองได้เลย มีเงินก็เป็นเจ้านายแล้วนี่นา... อย่างน้อยที่สุดก็ต้องหนึ่งพันหยวน”

หลินฉางฟายกมือขึ้นมาชูนิ้วประกอบ

หลินเทามองสีหน้าของหลินฉางฟา ตอนแรกนึกว่าจะโดนขูดรีดเรียกเงินก้อนโตเสียอีก คิดไม่ถึงว่าจะเรียกแค่หนึ่งพัน

แต่ทว่า หลินเทาในตอนนี้มีเงินแล้ว เขาจึงไม่ใส่ใจกับเงินแค่หนึ่งพันหยวนนี้

แต่ในสายตาของคนทั่วไปแล้ว เงินหนึ่งพันหยวนนี่ก็ถือเป็นการขูดรีดอย่างหน้าเลือดแล้ว

“ไม่มีปัญหาครับ”

หลินเทาตอบตกลงทันที มองซ้ายมองขวา

“เงินก้อนนี้ผมต้องให้ใครเหรอครับ?”

ที่ดินผืนนี้ของหมู่บ้านตระกูลหลินถูกเถ้าแก่ใหญ่คนหนึ่งซื้อไป เตรียมจะสร้างเป็นศูนย์การค้าขนาดใหญ่ เถ้าแก่คนนี้หลินเทาก็ไม่รู้จัก ไม่รู้ว่าจะไปหาเขาได้ที่ไหน

“ให้ฉันนี่แหละ”

หลินฉางฟาพูด

หลินเทามองดู ก็เข้าใจในทันที หลินฉางฟาคนนี้คิดจะยักยอกเงินก้อนนี้ไปเองชัดๆ

ไม่แน่ว่าไอ้ค่าอะไรนี่ก็อาจจะเป็นเขาที่คิดขึ้นมาเอง

ไม่ใช่ไม่แน่ น่าจะเป็นแบบนั้นเลยแหละ

แต่ทว่า หลินเทาก็ไม่ได้ติดใจอะไร

ใช้เงินปิดปากผี นี่มันเป็นเรื่องปกติธรรมดาของสังคมนี้อยู่แล้ว

ยิ่งไปกว่านั้น แค่เงินเล็กน้อยแค่นี้ ก็สามารถจัดการได้

หลินเทาก็ยินดีที่จะทำ

“ครับ”

หลินเทาจัดการโอนเงินให้หลินฉางฟาทันที

“อาฉางฟาครับ ผมให้เงินอาหนึ่งพันหยวน อาช่วยหาคนมาจัดแจงเพิงพักนั่นให้หน่อยได้ไหมครับ?”

“ได้สิ ก็คนหมู่บ้านเดียวกันทั้งนั้น เรื่องแค่นี้ช่วยได้อยู่แล้ว”

หลินฉางฟายิ้มรับเงินหนึ่งพันหยวนนั้นไป

เขากลับเข้าไปในที่ทำการหมู่บ้าน พูดกับพวกคนงานก่อสร้างสวมหมวกขาวพวกนั้น: “ไอ้เด็กนี่บ้านมันได้เงินชดเชยเวนคืนมานิดหน่อย ก็คิดว่าตัวเองเป็นเศรษฐีใหญ่ไปแล้วจริงๆ สินะ”

...

ทางด้านนี้

เรื่องที่พาลุงหลินกลับมาก็ถือว่ามีทางออกแล้ว

หลินเทาเดินทางออกจากหมู่บ้านตระกูลหลิน กลับไปยังเทียนสุ่ย อพาร์ตเมนต์ก่อน ตอนนั้นฟางหัวก็ได้นำของไหว้ตรุษจีนมาส่งให้แล้ว รถสามล้อเล็กๆ จอดอยู่ที่หน้าประตูชุมชน จ้าวซี่ชิวกำลังตรวจสอบรายการสินค้าตามใบเสร็จอยู่

“แม่ครับ!”

หลินเทาเดินเข้าไป

ฟางหัวเงยหน้าขึ้นยืดตัวตรง: “อ้าว อาเทากลับมาแล้วเหรอ”

“อาหัว เอาของไหว้ตรุษจีนมาส่งให้แล้วเหรอครับ”

“แกกลับมาก็ดีแล้ว แกลองดูอีกรอบสิ ว่ามีของอะไรตกหล่นรึเปล่า” จ้าวซี่ชิวยื่นใบรายการให้หลินเทา

หลินเทาทำหน้าจนปัญญา

“โธ่แม่ครับ... อาหัวจะส่งของขาดให้พวกเราได้ยังไงกัน”

“โย่ อาเทาพูดจาเป็นแล้วนะเนี่ย แต่ว่ากันตามจริงนะ ก็ควรจะตรวจนับต่อหน้าให้เรียบร้อยนั่นแหละดีที่สุด” ฟางหัวยิ้มแล้วพูด เขายืดตัวตรงเท้าสะเอว กวาดตามองไปรอบๆ เทียนสุ่ย อพาร์ตเมนต์

“ชุมชนดีๆ นี่มันก็ดีจริงๆ เลยนะ ดูแค่ประตูใหญ่นี่ก็ดูโอ่อ่ากว่าชุมชนทั่วไปแล้ว”

ฟางหัวถอนหายใจ

แล้วก็เอ่ยถามขึ้นอีก

“เอ้อ จริงสิ อาเทา แกเช่ามาเท่าไหร่เหรอ? ไว้วันไหนฉันอยากจะเข้ามาสัมผัสประสบการณ์ดูบ้าง”

หลินเทาได้ยินดังนั้น ก็รู้ได้ทันทีว่าจ้าวซี่ชิวต้องบอกฟางหัวไปแล้วว่าเทียนสุ่ย อพาร์ตเมนต์นี่เช่ามา คาดว่าคงจะถือโอกาสบ่นเรื่องที่เขาไม่รู้จักความ ไม่รู้จักดูแลบ้านช่อง ไม่รู้ค่าของข้าวของแพงอะไรพวกนั้นไปด้วยแน่ๆ

“ไม่เท่าไหร่หรอกครับ”

หลินเทาตอบปัดๆ ไป

ตรวจสอบของเสร็จเรียบร้อย

เขายืดตัวตรง

“แม่ครับ... ของพวกนี้ยกเข้าไปได้หมดเลยใช่ไหม”

หลินเทายกของสำคัญๆ บางอย่างขึ้นมาก่อน อย่างเช่น เหล้าบุหรี่ของไหว้ตรุษจีนพวกนี้ เดินเข้าไปในชุมชน

จ้าวซี่ชิวกลัวว่าหลินเทาจะทำตก รีบเดินตามไปข้างหลังติดๆ

“แกค่อยๆ หน่อยสิ ขวดแก้วพวกนี้มันไม่เหมือนขวดอย่างอื่นนะ”

หลินเทาทำหน้าจนปัญญา

“แม่ครับ เรื่องแค่นี้แม่ยังไม่วางใจผมอีกเหรอ”

“ไม่ใช่ไม่วางใจแก แต่ถ้าทำตกแตกไปแล้วมันเอาไปเปลี่ยนไม่ได้นะตาฟางหัวเขาก็มองอยู่นี่ไง”

ความคิดเล็กๆ น้อยๆ ของจ้าวซี่ชิวนี้ทำเอาหลินเทาถึงกับจนปัญญาอีกครั้ง

นี่คือความหลักแหลมที่คนรุ่นเก่าสั่งสมมาจากประสบการณ์นับไม่ถ้วน

“จริงสิ แกไปหมู่บ้านตระกูลหลินหาผู้ใหญ่บ้านคนนั้น เรื่องราวเป็นยังไงบ้าง?” จ้าวซี่ชิวเอ่ยถามขึ้น

“คือว่า...”

เดิมทีหลินเทาก็อยากจะเล่าเรื่องเงินหนึ่งพันหยวนนั่นให้จ้าวซี่ชิวฟัง

แต่จ้าวซี่ชิว โดยเฉพาะหลินเจี้ยนหมิน เดิมทีก็ไม่ได้มีภาพลักษณ์ที่ดีต่อหลินฉางฟาอยู่แล้ว สองคนนี้ก็ขัดแย้งกันมาตั้งแต่หนุ่มจนแก่ ถ้าหากรู้ว่าหลินฉางฟาเรียกเงินจากหลินเทาไปหนึ่งพันหยวน คงจะต้องเกิดเรื่องวุ่นวายใหญ่โตแน่ๆ ถึงตอนนั้นจะส่งผลกระทบต่อเรื่องของบ้านหลินเยี่ยนไปเปล่าๆ ไม่จำเป็นเลย

“อาฉางฟาตกลงแล้วครับว่าให้สร้างเพิงพักที่ปากทางเข้าหมู่บ้านตระกูลหลินให้ลุงหลินได้”

จ้าวซี่ชิวประหลาดใจอย่างมาก

“โย่ ไอ้หลินฉางฟานี่เปลี่ยนนิสัยแล้วเหรอ ตกลงง่ายขนาดนี้เลย”

“สถานการณ์มันไม่เหมือนเมื่อก่อนแล้วนี่ครับ อีกอย่าง เรื่องของลุงหลิน นี่มันก็เป็นกรณีพิเศษไม่ใช่เหรอครับ คนก็จะตายอยู่แล้ว ยังจะไม่ยอมให้กลับคืนสู่รากเหง้าอีก เรื่องแบบนี้ใครเขาจะทำลง”

“นั่นสินะ”

จ้าวซี่ชิวพยักหน้า

แต่ทว่า ถ้าหากให้จ้าวซี่ชิวรู้ความจริง คาดว่านางคงจะต้องปรับเปลี่ยนมุมมองที่มีต่อหลินฉางฟาใหม่อีกครั้งแน่ๆ

ธาตุแท้ของมนุษย์ สิ่งนี้น่ะ มันไม่อาจทนต่อการทดสอบได้หรอก

หลินเทาวางของในมือลง แล้วก็เดินกลับไปกลับมาขนของอีกหลายเที่ยว ถึงจะได้ขนของไหว้ตรุษจีนทั้งหมดเข้ามาไว้ในบ้านได้

วางกองเต็มห้องนั่งเล่นไปหมด