บทที่ 68: การเปรียบเทียบ ลูกบ้านอื่น

“จดเสร็จหมดแล้วเหรอ?”

จ้าวซี่ชิวถามหลินเทา

หลินเทายื่นกระดาษให้จ้าวซี่ชิว

“แม่ลองดูสิครับ ว่ามีอะไรตกหล่นรึเปล่า?”

จ้าวซี่ชิวดูอย่างละเอียด พยักหน้า แล้วยื่นให้ฟางหัว: “ก็มีเท่านี้แหละ เตรียมของเสร็จแล้วก็เอาไปส่งให้ที่เทียนสุ่ย อพาร์ตเมนต์ อาคาร 1 ยูนิต 3 โดยตรงเลยนะ”

ฟางหัวพอได้ยินคำว่าเทียนสุ่ย อพาร์ตเมนต์ ก็ตกใจเล็กน้อย

“พวกเธอไปอยู่ที่เทียนสุ่ย อพาร์ตเมนต์แล้วเหรอ?”

จ้าวซี่ชิวรู้ความหมายของฟางหัว นางยิ้มๆ แล้วอธิบายว่า: “เช่ามาน่ะ หมู่บ้านตระกูลหลินของพวกเราโดนเวนคืนไม่ใช่เหรอ อาเทาบ้านฉันก็เลยไปเช่าที่เทียนสุ่ย อพาร์ตเมนต์ไว้ชั่วคราว ไอ้เด็กคนนี้นี่ก็ไม่ยอมปรึกษาพวกเราก่อนเลย เธอลองพูดดูสิ เช่าที่อื่นก็แล้วไป ดันไปเช่าที่แพงๆ อย่างเทียนสุ่ย อพาร์ตเมนต์”

“จริงเหรอเนี่ย”

ฟางหัวพยักหน้า มองไปทางหลินเทา พูดด้วยน้ำเสียงจริงจังอบรมสั่งสอน: “อาเทา แบบนี้มันก็ไม่ถูกนะ คนโบราณเขาว่าไว้ดี ว่ามีมือกว้างแค่ไหน ก็ถือชามได้ใหญ่แค่นั้น มีปัญญาความสามารถแค่ไหน ก็ทำเรื่องได้ใหญ่แค่นั้น”

หลินเทายิ้มๆ ไม่พูดอะไร

จ้าวซี่ชิวเห็นว่าซื้อของไหว้ตรุษจีนเสร็จแล้ว

“เอาล่ะ ฮว่าจื่อ พวกเรากลับก่อนนะ”

“อาเทานี่นะ ยังหนุ่มยังแน่นอยู่แท้ๆ ชอบตีหน้าปูดเพื่อให้ดูอ้วนจริงๆ พี่ซี่ชิว กลับบ้านไปต้องอบรมสั่งสอนเขาดีๆ นะ” ฟางหัวกำชับ

“ฉันก็พูดแล้ว แต่เขาไม่ฟัง”

จ้าวซี่ชิวถอนหายใจเฮือกหนึ่ง

“เด็กสมัยนี้น่ะดูแลยากจริงๆ”

พอพูดถึงตรงนี้ จ้าวซี่ชิวก็นึกขึ้นได้ว่าฟางหัวก็มีลูกชายคนหนึ่งเหมือนกัน ชื่อ ฟางโจว

หลายปีมานี้ไม่ค่อยได้เจอหน้ากันเท่าไหร่ ครั้งสุดท้ายที่เจอก็ยังเป็นเด็กอยู่เลย คิดดูแล้วตอนนี้น่าจะโตเป็นผู้ใหญ่แล้ว

“เอ้อ... ฮว่าจื่อ แล้วฟางโจวบ้านแกล่ะ? ปีใหม่นี่ไม่ได้กลับมาเหรอ”

“ยังเลย บริษัทพวกเขาส่งเขาไปฝึกงานที่ต่างประเทศน่ะ”

“โย่ งานของฟางโจวนี่ดีจริงๆ เลยนะ เงินเดือนต้องสูงมากแน่ๆ เลยใช่ไหม” จ้าวซี่ชิวกล่าว

“ก็พอใช้ได้ล่ะน่า ปีหนึ่งก็ประมาณห้าแสนหยวนได้”

ปากของฟางหัวพูดเหมือนเป็นเรื่องธรรมดา แต่ความภาคภูมิใจบนใบหน้านั้นแทบจะเก็บไว้ไม่อยู่

แต่ก็ไม่น่าแปลกใจที่ฟางหัวจะเป็นแบบนี้

ในสังคมยุคปัจจุบัน เงินเดือนระดับนี้ถือว่าเป็นชนชั้นสูงแล้ว

“โอ้โห เยอะขนาดนั้นเลยเหรอเนี่ย”

จ้าวซี่ชิวอุทานอย่างตกตะลึง คิดในใจว่า ถ้าอาเทาได้เรื่องได้ราวแบบนี้บ้างก็คงจะดี เรื่องนี้ยิ่งทำให้ฟางหัวยิ้มดีใจจนปากแทบฉีกถึงหู

ในตอนนั้นมีคนเข้ามาซื้อของพอดี ไม่อย่างนั้นฟางหัวคงจะต้องคุยกับจ้าวซี่ชิวต่ออีกครู่ใหญ่

“เอาล่ะ ฉันไปก่อนนะ”

จ้าวซี่ชิวหันหลังเดินออกจากซูเปอร์มาร์เก็ตไป

หลินเทายืนรออยู่ที่หน้าประตู มองดูผู้คนที่เดินผ่านไปมาอย่างเบื่อหน่าย

“อาเทา แกลองดูฟางโจวบ้านเขาสิ อายุอานามก็ไล่เลี่ยกับแกไม่ใช่เหรอ เขาก็จบมหาวิทยาลัยเหมือนกัน เงินเดือนปีละห้าแสนหยวนแน่ะ แถมยังได้ไปทำงานต่างประเทศอีก”

พอออกมาข้างนอก จ้าวซี่ชิวก็พูดกับหลินเทาทันที

หลินเทาทำหน้าไม่ใส่ใจ

“เงินเดือนปีละห้าแสนหยวนมันก็ไม่ได้มากมายอะไรสักหน่อย”

“ไอ้ลูกคนนี้นี่ ตาสูงมือต่ำจริงๆ นะ ห้าแสนหยวนไม่มากมายอะไร แล้วแกหาได้รึไง”

จ้าวซี่ชิวพูดจบ ก็เดินลงบันไดไปพร้อมกับหลินเทา

ทันใดนั้นก็มีคนคนหนึ่งเดินสวนมาพอดี

“พี่ซี่ชิว”

หลินเทาเงยหน้าขึ้นมอง ปรากฏว่าเป็น จ้าวชิวเหมย

จ้าวซี่ชิวกับจ้าวชิวเหมยมาจากหมู่บ้านเดียวกัน

ก็คือหมู่บ้านฝั่งตาของหลินเทานั่นเอง

จ้าวชิวเหมยเปิดร้านตัดผมร้านหนึ่งอยู่ในตัวอำเภอฉีสุ่ย สมัยที่หลินเทาเรียนอยู่ที่อำเภอฉีสุ่ยก็มักจะไปตัดผมที่ร้านของนางเป็นประจำ

“ชิวเหมย...”

จ้าวซี่ชิวประหลาดใจอย่างมาก

“เธอก็มาซื้อของไหว้ตรุษจีนด้วยเหรอ”

“ใช่จ้ะ”

ตอนนั้นสายตาของจ้าวชิวเหมยก็พลันจับจ้องไปที่ร่างของหลินเทา: “นี่อาเทาใช่ไหม ฉันไม่ได้เจอตั้งหลายปีแล้วนะ ตอนที่เขาเรียนหนังสือก็ชอบไปตัดผมที่ร้านฉันเป็นประจำ หน้าตายังเหมือนตอนเด็กๆ อยู่เลยนะ”

“น้าชิวเหมยครับ”

หลินเทายิ้มแล้วร้องเรียก

จ้าวชิวเหมยพยักหน้า เอ่ยถามขึ้น: “อาเทาอายุก็น่าจะไล่เลี่ยกับหลงเสียงบ้านฉันใช่ไหมล่ะ แต่งงานรึยัง”

พอพูดเรื่องนี้ขึ้นมา จ้าวซี่ชิวก็ทำหน้าเศร้าสร้อย: “ยังเลย”

“ไม่น่าเชื่อเลยนะ อาเทาก็อายุไม่น้อยแล้ว ควรจะแต่งได้แล้วนะ หลงเสียงบ้านฉันลูกชายห้าขวบแล้วนะ”

ว่าไปแล้ว หลินเทาก็รู้จักหลงเสียงเหมือนกัน

ตอนเด็กมากๆ เวลาเขาไปบ้านตา ก็มักจะเล่นอยู่กับหลงเสียงเป็นประจำ

เพราะพวกเขาอายุเท่ากัน ก็เลยมักจะถูกนำมาเปรียบเทียบกันอยู่เสมอ

สมัยเรียนหนังสือ ก็เปรียบเทียบผลการเรียน พอโตขึ้นมา ก็เปรียบเทียบเรื่องหาเงิน หาเมีย

หลายปีมานี้ หลินเทาสู้ไม่ได้เลยสักอย่าง หลงเสียงกลายเป็น ลูกบ้านอื่น ในปากของจ้าวซี่ชิวไปแล้ว

“นั่นน่ะสิ...”

จ้าวซี่ชิวถอนหายใจ มองไปรอบๆ

“ชิวเหมย หลงเสียงบ้านเธอไม่ได้กลับมาฉลองปีใหม่เหรอ?”

“กลับมาแล้ว”

จ้าวชิวเหมยเพิ่งจะพูดจบ ชายหนุ่มในชุดสูทเต็มยศคนหนึ่งก็เดินเข้ามาพอดี เดินมาพลางบ่นพึมพำไปพลางว่าถนนหนทางในอำเภอฉีสุ่ยนี่มันแออัดเกินไป ทุกหนทุกแห่งมีแต่คน หาที่จอดยาก

“แม่ครับ...” หลงเสียงเดินเข้ามาร้องเรียก

“นี่คือน้าซี่ชิวของแก จำได้รึเปล่า?” จ้าวชิวเหมยบอกกับหลงเสียง

หลงเสียงมองไปที่จ้าวซี่ชิว ยิ้มแล้วพยักหน้า

“แน่นอนครับ จำได้สิครับ ส่วนนี่ก็หลินเทา”

หลงเสียงเป็นคนใจกว้าง เขายังจำหลินเทาได้ แถมยังเป็นฝ่ายยื่นมือไปจับทักทายหลินเทาก่อนด้วย

“สวัสดี... ไม่ได้เจอกันนานเลยนะ”

พูดจบ หลงเสียงก็ยังพ่นภาษาอังกฤษออกมาประโยคหนึ่ง

จ้าวชิวเหมยยิ้มแล้วอธิบาย: “หลายปีมานี้เขาไปทำงานต่างประเทศตลอด ก็เลยเวลาพูดชอบแทรกภาษาอังกฤษมานิดหน่อย ฉันกับพ่อเขาก็รำคาญเรื่องนี้ของเขาเหมือนกัน แต่ก็แก้ไม่หายสักที”

“เรื่องนี้ช่วยไม่ได้ครับ มันเคยชินไปแล้ว” หลงเสียงยิ้ม

หลินเทาถึงกับพูดอะไรไม่ออกไปชั่วขณะ

ได้แต่ยิ้มแล้วพยักหน้า

ในตอนนั้น หญิงสาวหน้าตาดีแต่งตัวทันสมัยคนหนึ่งก็อุ้มลูกเดินเข้ามา

ในสถานที่อย่างอำเภอฉีสุ่ยแห่งนี้ ถือเป็นทิวทัศน์อันงดงามสายหนึ่งเลยทีเดียว ผู้คนจำนวนไม่น้อยต่างก็หันมองมาทางนี้

เรื่องนี้ยิ่งทำให้หลงเสียงรู้สึกภาคภูมิใจอย่างยิ่ง

“ที่รักคะ อำเภอฉีสุ่ยของพวกคุณนี่หาที่จอดรถยากจริงๆ เลยนะคะ”

“มา เดี๋ยวฉันแนะนำให้รู้จัก นี่หลินเทา ถือว่าเป็นเพื่อนเล่นวัยเด็กของฉันล่ะมั้ง” หลงเสียงแนะนำให้หลินเทารู้จักอย่างใจกว้าง

“ส่วนนี่ภรรยาฉัน หลิวอิ๋งอิ๋ง”

หลินเทารู้สึกกระอักกระอ่วนอยู่บ้าง

หลงเสียงโอ้อวดตัวเองอยู่ตลอดเวลา ไม่เว้นแม้กระทั่งตอนแนะนำภรรยาของตัวเอง ก็ยังคงแฝงไปด้วยความรู้สึกเหนือกว่าอยู่ดี

โชคดีที่หลินเทาในตอนนี้ ไม่ใช่คนระดับล่างที่ทำงานขันน็อตในโรงงานคนนั้นอีกต่อไปแล้ว

ไม่อย่างนั้น เขาคงจะต้องรีบหาหลุมแทรกแผ่นดินหนีไปแล้วจริงๆ

หลังจากคุยสัพเพเหระกับจ้าวชิวเหมยและหลงเสียงอยู่ครู่หนึ่ง

จ้าวซี่ชิวก็พาหลินเทาเดินจากไป

“อาเทา แกลองดูหลงเสียงบ้านเขาสิ เงินเดือนปีละหนึ่งล้าน แถมยังหาเมียได้สวยขนาดนั้นอีก”

จ้าวซี่ชิวเริ่มอีกแล้ว

หลินเทายิ้มแต่ไม่ได้พูดอะไร

การถูกเปรียบเทียบแบบนี้มาตั้งแต่เล็กจนโต เคยทำให้เขาจมอยู่กับความรู้สึกต่ำต้อยมาช่วงหนึ่ง

บัดนี้ ในที่สุดเขาก็ไม่ต้องรู้สึกต่ำต้อยอีกต่อไปแล้ว

“พอเถอะครับแม่ ผมจะไปหมู่บ้านตระกูลหลินแล้ว”

หลินเทาหาข้ออ้าง เรียกรถแท็กซี่คันหนึ่ง ขึ้นรถแล้วจากไปทันที

จ้าวซี่ชิวยืนนิ่งอยู่ที่เดิม

“ไอ้ลูกคนนี้นี่... พูดก็ไม่ได้แล้วนะ รู้ว่าตัวเองมีช่องว่าง ก็ต้องพยายามให้มากขึ้นสิ”

...

ในขณะเดียวกัน

ทางด้านจ้าวชิวเหมย หลังจากพาหลงเสียงและหลิวอิ๋งอิ๋งเข้าไปเลือกซื้อของในซูเปอร์มาร์เก็ต

หลงเสียงก็เอ่ยถามขึ้นอย่างสงสัย

“เอ้อ... แม่ครับ แล้วหลินเทาตอนนี้ทำงานอะไรเหรอ?”

เมื่อครู่หลงเสียงกับหลินเทาแทบไม่ได้คุยกันเลย ส่วนใหญ่เป็นจ้าวซี่ชิวกับจ้าวชิวเหมยที่คุยกัน

“เหมือนว่าจะทำงานอยู่ในโรงงานล่ะมั้ง”

“โห”

หลงเสียงแค่นเสียงเย็นชา

“ทำงานขันน็อตในโรงงานเหรอเนี่ย”

ตอนนั้นหลิวอิ๋งอิ๋งก็พูดสมทบ: “ไม่น่าแปลกใจเลยที่หาเมียไม่ได้ สังคมสมัยนี้ อะไรๆ ก็ต้องใช้เงินทั้งนั้น ทำงานขันน็อตในโรงงาน เดือนหนึ่งจะหาเงินได้สักเท่าไหร่กัน ฉันว่ายังไม่พอค่าใช้จ่ายเดือนหนึ่งของฉันเลยมั้ง”

“จะไปเทียบกับเสียงเสียงได้ยังไงล่ะ เสียงเสียงตอนนี้เงินเดือนปีละเป็นล้านแล้วนะ ถ้าเทียบกันทั้งอำเภอฉีสุ่ยนี่ก็ถือเป็นระดับแนวหน้าเลยนะ”

จ้าวชิวเหมยพูดอย่างภาคภูมิใจ