บทที่ 67: การจัดซื้อของไหว้ตรุษจีน

“ไม่เป็นไรครับ ร้อยกว่าก็ร้อยกว่า”

หลินเทาทำท่าไม่ใส่ใจ

“ได้ครับ... งั้นก็ไปเลยนะ”

คนขับรถยิ้ม แล้วเหยียบคันเร่งลงไป

รถแท็กซี่แล่นออกจากหน้าประตูชุมชนนานาชาติฉีอาน ตรงไปยังทางเลี้ยวฝั่งตรงข้ามถนนเพื่อขึ้นทางด่วน

เวลาผ่านไปไม่ถึงครึ่งชั่วโมง ก็มาถึง

หลินเทากลับมาถึงเทียนสุ่ย อพาร์ตเมนต์ก่อน

จ้าวซี่ชิวกับหลินเจี้ยนหมินเพิ่งจะตื่นนอน

“พ่อครับ แม่ครับ”

หลินเทาเดินเข้าบ้าน

จ้าวซี่ชิวชะงักไปเล็กน้อย: “ทำไมแกกลับมาเร็วจัง?”

“อ๋อ... เยว่ลี่”

หลินเทาเกือบจะเผลอพูดเรื่องที่หลินเยว่ลี่ออกไปตั้งแผงขายของออกมา โชคดีที่หัวไว เขารีบเปลี่ยนคำพูดทันที: “ผมแปลกที่นอนไม่หลับน่ะครับ”

“เคยได้ยินแต่เมาเรือเมาเครื่องบิน ไม่เคยได้ยินว่ามีเมาเตียงด้วย” จ้าวซี่ชิวพูดหยอกล้อ นางก้มหน้าก้มตาทำงานบ้านครั้งใหญ่ประจำวันตอนเช้าต่อไป

ตอนนั้นหลินเจี้ยนหมินก็นึกถึงเรื่องของเฒ่าหลินขึ้นมา

ครั้งนี้ที่หลินเทาไปเมืองฉีอานก็เพื่อเรื่องของครอบครัวหลินเยี่ยน

เรื่องนี้จ้าวซี่ชิวกับหลินเจี้ยนหมินต่างก็รู้ดี

แต่ทว่า เรื่องที่หลินเยี่ยนจะต้องอยู่ที่โรงพยาบาลต่ออีกสองวันนั้น หลินเทาโทรศัพท์บอกแค่จ้าวซี่ชิวเท่านั้น

ดูท่าแล้วจ้าวซี่ชิวคงจะยังไม่ได้บอกหลินเจี้ยนหมิน

“อ๋อ... หลินเยี่ยนอยากจะอยู่กับพ่อเขาเป็นครั้งสุดท้ายอีกสักสองวัน ผมก็เลยกลับมาก่อนครับ” หลินเทาบอก

หลินเจี้ยนหมินพอได้ยิน ก็รู้สึกเศร้าสลดอยู่บ้าง

เพื่อนที่เติบโตมาด้วยกันตั้งแต่เด็กกำลังจะตาย เขารู้สึกหดหู่ใจอย่างบอกไม่ถูก ราวกับกระต่ายตายสุนัขโศกเศร้า

“เอาเถอะน่า ฉันไปทำงานก่อนนะ” หลินเจี้ยนหมินปรับอารมณ์เล็กน้อยแล้วพูด

“งานที่ร้านใหม่ของจ้าวซานนั่นยังทำไม่เสร็จอีกเหรอครับ” หลินเทารู้สึกไม่ค่อยเข้าใจ ร้านนั้นเขาเคยไปดูแล้ว ก็ไม่ได้ใหญ่อะไร ตามหลักแล้วน่าจะทำเสร็จไปนานแล้ว

ตอนนั้นจ้าวซี่ชิวก็อธิบายขึ้น: “ไอ้จ้าวซานนั่นมันไม่ยอมซื้อวัสดุ พ่อแกก็คงจะออกเงินสำรองค่าวัสดุให้ตลอดไม่ได้ ก็เลยเลิกทำไปแล้ว ตอนนี้ก็ไปทำงานเล็กๆ น้อยๆ ที่อื่นแทน”

“ที่ของจ้าวซานนั่นเดิมทีก็แค่ไปช่วย ในเมื่อเลิกทำแล้ว พ่อครับ พ่อก็เลิกทำไปเลยเถอะครับ ควรจะพักผ่อนได้แล้ว พ่อก็ถึงวัยที่ควรจะเกษียณแล้วนะครับ” หลินเทาพูด

หลินเจี้ยนหมินยิ้ม

“พูดง่ายนี่นา ตอนนี้แกก็ยังไม่ได้แต่งงาน งานการก็ไม่มีดีๆ ทำงานข้างนอกมาตั้งหลายปีก็เก็บเงินไม่ได้ ตอนนี้ฉันยังพอมีแรง ก็ยังพอช่วยแกได้อยู่ รอให้ต่อไปแก่ตัวลงจริงๆ ขยับตัวไม่ไหวแล้ว ตอนนั้นก็คงช่วยอะไรไม่ได้แล้ว”

หลินเจี้ยนหมินก็ยังคงพูดจาแบบเดิมๆ ชุดนี้

หลินเทาฟังจนเบื่อแล้ว หลังก็คงจะจำได้ขึ้นใจ

ถ้าหากเป็นเมื่อก่อน หลินเทาคงจะต้องโต้เถียงไปชุดใหญ่ บอกว่าหลินเจี้ยนหมินนี่มันหาเรื่องลำบากใส่ตัวชัดๆ เขาจะแต่งงานหรือไม่แต่งงาน มันก็ไม่ได้ส่งผลกระทบอะไรกับการที่หลินเจี้ยนหมินจะออกไปทำงานเลยสักนิด

แต่ตอนนี้... เขาขี้เกียจที่จะไปอธิบายแล้ว

ยังไงซะรอให้ผ่านปีใหม่ไป เขาแค่เอาสมุดบัญชีธนาคารของตัวเองให้หลินเจี้ยนหมินดู ให้ยอดเงินคงเหลือมันพูดแทนตัวเองก็พอ

เขาตอบปัดๆ ไปประโยคหนึ่งว่า ‘ผมรู้แล้วครับ’ จากนั้นก็เปลี่ยนเรื่องไปพูดถึงเรื่องของหลินเยว่ลี่

“แม่ครับ... เยว่ลี่บอกว่าปีใหม่อาจจะกลับมาไม่ได้ ทางนั้นยุ่งนิดหน่อยน่ะครับ”

นี่เป็นสิ่งที่หลินเยว่ลี่บอกกับหลินเทา ให้หลินเทาช่วยบอกต่อจ้าวซี่ชิว

จะได้ไม่ต้องทำให้จ้าวซี่ชิวคอยตั้งตารอเก้อ

“ยัยเยว่ลี่นี่นะ ต่อให้ยุ่งแค่ไหน มีที่ไหนปีใหม่จะไม่กลับบ้านกัน”

หลินเจี้ยนหมินที่กำลังจะออกจากประตูพอดีสบถออกมาประโยคหนึ่ง จงใจปิดประตูดังปัง เพื่อระบายความไม่พอใจของตัวเอง

“คุณเบาๆ หน่อยสิ ประตูนี้ถ้าพังขึ้นมาก็ต้องเสียเงินซ่อมอีกนะ”

จ้าวซี่ชิวรีบเดินไปดูประตู บ่นพึมพำใส่แผ่นหลังของหลินเจี้ยนหมินที่เดินจากไป พร้อมกันนั้นก็ยังไม่ลืมที่จะตรวจสอบดูว่าประตูบานใหญ่นี้มีตรงไหนที่โดนหลินเจี้ยนหมินกระแทกจนพังไปรึเปล่า

“โธ่แม่ครับ ไม่เป็นไรหรอกน่า วันหลังผมจะเปลี่ยนประตูบานใหม่ให้ที่บ้านเอง ใหญ่กว่าบานนี้ มีสง่าราศีกว่าบานนี้อีก” หลินเทาพูดอย่างจนปัญญา

“แกมีเงินเหรอ? ประตูบานนี้มันแพงนะ” จ้าวซี่ชิวกล่าว

“ผมมีเงินครับ” หลินเทายิ้ม

จ้าวซี่ชิวได้ยินดังนั้น ก็จ้องมองหลินเทา พูดจาอบรมสั่งสอนอย่างเหนื่อยใจ: “อาเทา แกคงไม่ได้คิดว่าบ้านพวกเราได้เงินชดเชยเวนคืนมาไม่กี่แสนแล้วก็กลายเป็นคนรวยหรอกนะ? ไอ้ลูกคนนี้นี่... เงินแค่นี้มันไม่ได้มากมายอะไรเลย อย่างมากที่สุดก็พอแค่ซื้อบ้านได้หลังหนึ่งเท่านั้นเอง อีกอย่างนะ เงินชดเชยเวนคืนของแกนี่ก็ให้พวกอาสะใภ้เล็กอาสะใภ้สามแกไปแล้วไม่ใช่เหรอ”

จ้าวซี่ชิวกลัวว่าหลินเทาพอได้เงินชดเชยเวนคืนก้อนนี้มาแล้วจะเหลิง

แต่นางไม่รู้เลยว่าหลินเทาไม่ได้มีแค่เงินชดเชยเวนคืนก้อนนี้เท่านั้น เงินที่หลินเทามีอยู่ในตอนนี้เพียงพอที่จะทำให้คนทั้งครอบครัวของพวกเขาลอยได้เลยทีเดียว

“ครับๆๆ ผมผิดไปแล้ว ผมผิดไปแล้ว”

หลินเทายิ้มยอมรับผิด

ถึงได้ทำให้จ้าวซี่ชิวหยุดอบรมสั่งสอนลงได้

“อาเทา วันนี้แกว่างรึเปล่า ออกไปข้างนอกกับแม่หน่อยสิ”

“ไปทำอะไรครับ? ถ้าไปดูตัวผมไม่ไปนะ” หลินเทารีบฉีดยากันไว้ก่อน

จ้าวซี่ชิวได้ยินดังนั้น ก็หัวเราะอย่างขมขื่นแล้วพูดว่า: “ตอนนี้ต่อให้แกอยากจะไปดูตัว ก็ไม่มีใครแนะนำให้แล้วล่ะ ด้วยเงื่อนไขอย่างแก อายุเยอะ งานการก็ไม่ดี พวกแม่สื่อก็ไม่ยอมแนะนำให้แล้ว”

งั้นก็ดีเลยสิ หลินเทาคิดในใจ

“ไม่ใช่ไปดูตัว ไปซื้อของไหว้ตรุษจีนกับแม่” จ้าวซี่ชิวกล่าว

“ผมมีธุระนิดหน่อยครับ ลุงหลินก็จะกลับมาเร็วๆ นี้แล้ว แม่ก็ไม่ยอม...”

หลินเทายังพูดไม่ทันจบประโยค

ก็ถูกจ้าวซี่ชิวพูดขัดขึ้นมาเสียก่อน

“แม่ไม่ยอมเด็ดขาด พ่อแกก็ไม่ยอมเหมือนกัน”

“เพราะงั้นแหละครับ ผมถึงต้องไปที่หมู่บ้านตระกูลหลินก่อน ไปหาอาฉางฟาสักหน่อย เขาเป็นผู้ใหญ่บ้าน ทั้งกับลุงหลินก็เป็นเพื่อนเก่าเพื่อนแก่กันมาหลายสิบปี ผมจะไปปรึกษาเขาดูหน่อยว่าเรื่องนี้ควรจะทำยังไงดี” หลินเทาบอก

จ้าวซี่ชิวชะงักไปเล็กน้อย

“อย่างนั้นเหรอ”

“แต่ว่าแม่ไปซื้อของไหว้ตรุษจีนคนเดียว มันถือของเยอะขนาดนั้นไม่ไหวหรอกนะ”

พอพูดถึงตรงนี้

จ้าวซี่ชิวก็คิดอยู่ครู่หนึ่ง กล่าวว่า: “เอางี้ แกไปซื้อของไหว้ตรุษจีนกับแม่ก่อน ก็ใช้เวลาไม่นานหรอก รอให้ซื้อของเสร็จแล้ว แกค่อยไปก็ได้ ได้ไหม?”

“ได้ครับ”

หลินเทาพยักหน้า

แล้วก็เดินทางไปซื้อของไหว้ตรุษจีนพร้อมกับจ้าวซี่ชิวสองคนก่อน

ปีก่อนๆ เวลาจ้าวซี่ชิวมาซื้อของไหว้ตรุษจีนก็จะมาที่ตัวอำเภอฉีสุ่ยนี่แหละ ที่นี่มีซูเปอร์มาร์เก็ตอยู่แห่งหนึ่ง เมื่อก่อนเป็นแค่ร้านขายของชำเล็กๆ คอยจำหน่ายของไหว้ตรุษจีนให้กับหมู่บ้านรอบๆ อำเภอฉีสุ่ยมานานหลายปี ต่อมาถึงได้ค่อยๆ พัฒนาขยับขยาย จนกลายเป็นซูเปอร์มาร์เก็ตขนาดใหญ่

เจ้าของร้านที่นี่ชื่อ ฟางหัว เป็นคนหัวล้าน

ทุกคนต่างก็พูดกันว่าคนคนนี้เก่งกาจเรื่องคิดคำนวณ ถึงได้ไม่มีผม จริงๆ แล้วมันก็เป็นแบบนั้นจริงๆ นั่นแหละ

“อ้าว อาเทามาเหรอ”

พอหลินเทาก้าวเข้าประตู ฟางหัวก็ทักทายอย่างกระตือรือร้น

“เถ้าแก่ กิจการดีนะครับ”

หลินเทายิ้มหยอกล้อขึ้นมา

ฟางหัวยิ้มอย่างใจเย็น เดินเข้ามาจะยื่นบุหรี่ให้หลินเทา

“ผมไม่สูบบุหรี่ครับ”

“นี่ออกไปทำงานข้างนอก ไม่สูบบุหรี่... ดื่มเหล้าไหม?” ฟางหัวถามต่อ

“ไม่ค่อยได้ดื่มครับ” หลินเทาบอก

“ถ้างั้นเธอก็เป็นผู้ชายดีเด่นสามประการเลยนะเนี่ย” พอพูดถึงตรงนี้ ฟางหัวก็เริ่มเปิดฉากถามคำถามสามชุดแบบผู้ใหญ่ทันที

งานการเป็นยังไงบ้างแล้ว?

ปีนี้หาเงินได้เท่าไหร่แล้ว?

หาเมียได้รึยัง?

ตอนนั้นจ้าวซี่ชิวกำลังเลือกซื้อของไหว้ตรุษจีนอยู่

“อาหัวครับ เดี๋ยวผมไปช่วยแม่ก่อนนะครับ”

หลินเทาหาข้ออ้างเดินปลีกตัวไป

ฟางหัวยิ้มอย่างใจเย็น ในใจก็เข้าใจดี การที่หลินเทาไม่ยอมตอบ ก็แสดงว่าปีนี้คงจะทำได้ไม่ค่อยดีเท่าไหร่ เห็นได้ชัดว่ามาซื้อของไหว้ตรุษจีนพร้อมกับจ้าวซี่ชิว ไม่ต้องพูดก็รู้ว่ายังหาเมียไม่ได้

“ซีอิ๊ว น้ำส้มสายชู แล้วก็ผงชูรสรสไก่ ผงชูรส ของในครัวต้องซื้อหมดเลย”

จ้าวซี่ชิวคำนวณ พลางจดรายการของที่ต้องซื้อลงบนกระดาษ

จ้าวซี่ชิวเป็นคนบอก หลินเทาเป็นคนจด

“นอกจากพวกนี้แล้ว ยังมีกระเช้าของขวัญใหญ่สำหรับใช้ตอนไปเยี่ยมปีใหม่ด้วย”

ของที่นิยมในแต่ละปีก็ไม่เหมือนกัน หลินเทาจำได้ว่าเมื่อหลายปีก่อน ที่นิยมกันคือเหล้าขาวจิน แล้วก็พวกของแห้ง ตอนนี้สภาพเศรษฐกิจสังคมดีขึ้น ตัวเลือกก็มีมากขึ้น

คนรวยก็ซื้อของแพงๆ คนไม่มีเงินก็แค่ซื้อกระเช้าของขวัญใหญ่ไปแสดงน้ำใจพอเป็นพิธี

เดิมทีหลินเทาก็คิดว่าจะทำตัวใจป้ำสักหน่อย

แต่พอนึกขึ้นได้ว่า การอวดร่ำอวดรวยต่อหน้าคนอื่นมันไม่ดี ก็เลยไม่ได้พูดอะไรออกมา

ปล่อยให้จ้าวซี่ชิวเป็นคนเลือกไป

ในไม่ช้า จ้าวซี่ชิวก็จดรายการของทั้งหมดที่นึกออกลงไปเรียบร้อยแล้ว