บทที่ 66: ‘ดาราหญิง’ แห่งอำเภอฉีสุ่ย

“พี่คะ... เรื่องนี้น่ะ พี่ห้ามบอกแม่เด็ดขาดเลยนะ” หลินเยว่ลี่โพล่งเตือนขึ้นมาลอยๆ

“ฉันรู้แล้วน่า”

จ้าวซี่ชิวเป็นคนละเอียดอ่อน พอมีเรื่องอะไรนิดหน่อยก็จะนอนไม่หลับไปทั้งคืน

ถ้านางรู้ว่าหลินเยว่ลี่ล้มละลาย มันจะยิ่งแย่ไปกันใหญ่

เรื่องนี้หลินเทารู้ดีแก่ใจ

“วางใจเถอะน่า พี่ชายแกคนนี้ไม่ได้โง่ขนาดนั้น... มา หวังซิน ดื่มสักอึก”

หลินเทาพูด พลางยกแก้วเหล้าขึ้นมา จิบไปเล็กน้อย

หลินเยว่ลี่ไม่ดื่มเหล้า นั่งดื่มน้ำอัดลมอยู่ข้างๆ มองดูหลินเทากับหวังซินดื่มเหล้าคุยกันเรื่องสถานการณ์โลกเปลี่ยนแปลงอะไรต่างๆ นางก็รู้สึกเบื่ออยู่บ้าง เลยหยิบรีโมทมาเปิดทีวีดูตามสบาย

พอเปิดขึ้นมา ก็เป็นรายการ เฟยเฉิงอู้เหร่า ที่มีเมิ่งเฟยเป็นพิธีกรนั่นเอง

“พี่คะ... ครั้งที่แล้วแม่โทรมาบอกฉันว่า ให้พี่ไปสมัครเข้าร่วมรายการนี้น่ะ พี่ได้สมัครไปรึยังคะ?” หลินเยว่ลี่เอ่ยถามขึ้น

หลินเทาทำหน้าจนปัญญา

“ฉันจะไปสมัครอะไรกัน ฉันก็ไม่ได้อยากจะเป็นดารา จะไปออกทีวีทำไม”

“แบบนั้นไม่ได้นะ แม่ก็บอกแล้ว ให้พี่ลองไปดูสักตั้ง ไม่แน่อาจจะได้พี่สะใภ้กลับมาให้ฉันก็ได้นะ ฉันว่าผู้ร่วมรายการหญิงหมายเลข 8 คนนี้น่ะดีจริงๆ เลยนะ ไม่ใช่พวกวัตถุนิยม ดีมากๆ เลย”

หลินเยว่ลี่พูด

ทันใดนั้นนางก็นึกขึ้นได้

“อ้อ จริงสิ... ผู้ร่วมรายการหญิงหมายเลข 8 คนนี้น่ะ เป็นคนอำเภอฉีสุ่ยบ้านเราด้วยนะ ตอนล่าสุดนางเพิ่งจะได้เข้าไปเป็นตัวสำรองในรายการนี้น่ะ อายุของนางก็ไล่เลี่ยกับพี่ด้วย”

“จริงเหรอ?”

หลินเทาได้ยินดังนั้น

ก็รู้สึกสงสัยขึ้นมาเล็กน้อย บอกให้หลินเยว่ลี่ชี้ให้ดูในทีวีว่าผู้ร่วมรายการหญิงหมายเลข 8 คือคนไหน

ไม่รู้ก็แล้วไป พอมองดูถึงกับตกใจ

นี่มัน หม่าลู่ ไม่ใช่เหรอ?

“ก็คนนี้นี่แหละ เป็นไง? สวยใช่ไหมล่ะ”

หลินเยว่ลี่ยิ้ม พูดอย่างภาคภูมิใจ: “ฉันว่าแล้วว่าพี่ต้องถูกใจแน่ๆ ก็คนอำเภอฉีสุ่ยเหมือนกัน อยู่ที่เดียวกัน แถมเธอก็ไม่ใช่คนวัตถุนิยมเท่าไหร่ด้วย ที่สำคัญคือตัวเธอเองก็รวยมากอยู่แล้ว เหมือนว่าจะมีโรงงานตัดเย็บเสื้อผ้าอยู่แห่งหนึ่ง ข้อกำหนดเรื่องฐานะทางเศรษฐกิจของผู้ร่วมรายการชายของเธอก็ต่ำมาก ขอแค่ถูกตาต้องใจเธอก็ยอมแล้ว พี่น่ะหล่อขนาดนี้ เธอต้องถูกใจแน่ๆ”

“นี่มันเพื่อนร่วมรุ่นสมัยมัธยมต้นฉันนี่นา” หลินเทาพูด

“หา!?”

หลินเยว่ลี่ถึงกับอ้าปากค้าง

“ไม่น่าใช่มั้งคะพี่ พี่ดูผิดรึเปล่า”

“ผิดไม่ได้หรอกน่า ถึงแม้จะผ่านมาหลายปีแล้ว แต่เค้าโครงเดิมนางก็ยังอยู่ อีกอย่างหลังจากจบมัธยมต้นแล้ว ฉันก็ยังเคยเจอนางบ่อยๆ ที่ตัวอำเภอฉีสุ่ยเลยนะ ก็คือนางนั่นแหละ ฉันจำไม่ผิดแน่นอน” หลินเทาพูดอย่างหนักแน่น

“พี่คะ งั้นโอกาสก็ยิ่งสูงขึ้นไปอีกสิ นี่ทั้งเป็นเพื่อนเก่าเพื่อนแก่กันอีก เรียกได้ว่าเป็นพรหมลิขิตชัดๆ เลยนะ เดี๋ยวฉันจะไปบอกแม่ ให้พี่รีบไปสมัครเข้าร่วมรายการนี้เลย ไม่อย่างนั้นถ้าโดนผู้ร่วมรายการชายคนอื่นพาตัวไป ตอนนั้นจะมาเสียใจทีหลังก็ไม่ทันแล้วนะ”

หลินเยว่ลี่รีบร้อนจะโทรศัพท์หาจ้าวซี่ชิว

แต่ก็ถูกหลินเทาห้ามไว้

“พอเลยๆ อย่าหาเรื่องให้วุ่นวายได้ไหม ตอนนี้ฉันก็ยังมีธุระอยู่นะ ถ้าพ่อของหลินเยี่ยนไปแล้ว หลินเยี่ยนอยู่ตัวคนเดียว ฉันก็ยังต้องคอยช่วยจัดการธุระให้อีก”

หลินเยว่ลี่เห็นหลินเทาพูดแบบนั้น ก็เลยวางโทรศัพท์ลง

เดิมทีนางก็แค่จงใจแกล้งหยอกหลินเทาเล่นเท่านั้นแหละ

จะมีเรื่องอะไรรีบร้อนขนาดนั้น

อีกอย่าง ถ้าพูดจากใจจริง ในมุมมองของผู้หญิงแล้ว หม่าลู่ตอนนี้ถือเป็นเศรษฐีนีคนหนึ่งเลยนะ นางจะไปมองผู้ชายโสดอายุเยอะอย่างหลินเทาได้ยังไง

ก็เหมือนกับผู้ชายนั่นแหละ พอมีเงินแล้วก็ชอบเด็กๆ ผู้หญิงก็เหมือนกัน

“ก็ได้ค่ะ ตามใจพี่เลย”

หลินเยว่ลี่ก้มหน้าก้มตาดูทีวีต่อไป

หลินเทาก็ดื่มชนแก้วกับหวังซินต่ออีกครู่หนึ่ง หวังซินคออ่อน เมาหลับไปแล้ว

“เยว่ลี่ เธอพยุงหวังซินเข้าห้องไปพักผ่อนเถอะ”

หลินเทาพูด

“พี่คะ พี่ก็จริงๆ เลยนะ ทำไมถึงมอมเหล้าเขาจนเป็นแบบนี้ไปได้” หลินเยว่ลี่บ่นพึมพำ พยุงหวังซินเข้าห้องไป

หลินเทายิ้มอย่างจนปัญญาแล้วพูดว่า: “ก็เขาเอาแต่ดึงดันจะดื่มกับฉันเองนี่นา แต่ว่าคออ่อนไปหน่อยจริงๆ นั่นแหละ”

“อ่อนไปหน่อย... ฟังดูเหมือนพี่คอแข็งนักนี่”

หลินเยว่ลี่พูดกับหลินเทาด้วยน้ำเสียงไม่สบอารมณ์

“ไม่มีสัมมาคารวะเลยนะ”

หลินเทายิ้มแล้วสบถเบาๆ มองดูหลินเยว่ลี่ไปรินน้ำให้หวังซิน หวังซินพอเข้าห้องไปก็อาเจียนออกมาชุดใหญ่

ถึงแม้จะดูไม่ค่อยดีเท่าไหร่ แต่พูดตามตรง ในตอนนี้ความรู้สึกประสบความสำเร็จของหลินเทากลับพุ่งสูงขึ้นอย่างฉับพลัน

มันเป็นความรู้สึกที่น่าอัศจรรย์อย่างยิ่ง

“เธอจัดการไปเถอะ ฉันไปพักผ่อนก่อนนะ”

หลินเทาบอกลากับหลินเยว่ลี่ประโยคหนึ่ง กลับเข้าห้องไปเอนตัวลงนอนทั้งชุด นึกถึงหม่าลู่ขึ้นมา ในความทรงจำของเขา หม่าลู่เป็นเด็กสาวที่ขี้อายมาก ทำไมแค่ไม่เจอกันสองปีถึงได้เปลี่ยนแปลงไปมากขนาดนี้ กล้าไปออกรายการทีวีแล้ว

เขาหยิบโทรศัพท์มือถือออกมา เลื่อนหารายชื่อวีแชทของหม่าลู่

นี่เป็นแอคเคาท์ที่แอดกันไว้เมื่อหลายปีก่อน ตอนที่บังเอิญเจอกันที่ตลาดนัดในตัวอำเภอฉีสุ่ย ตอนนั้นเขายังเป็นนักศึกษามหาวิทยาลัยชื่อดังแห่งหนึ่งในเมืองฉีอานอยู่เลย ส่วนหม่าลู่เป็นแค่กรรมกรขันน็อตในโรงงาน หลังจากนั้นนางไปเปิดโรงงานเสื้อผ้าได้อย่างไร เรื่องนี้หลินเทาก็ไม่ทราบแน่ชัด

แต่ทว่า หลินเทาก็เคยได้ยินเพื่อนร่วมรุ่นสมัยมัธยมต้นพูดถึงอยู่บ้าง

เรื่องนี้หม่าลู่ไม่ได้โม้

นางสร้างเนื้อสร้างตัวจนรุ่งเรืองเฟื่องฟูขึ้นมาได้จริงๆ ในช่วงไม่กี่ปีมานี้

“สวัสดี หม่าลู่ ไม่ได้เจอกันนานเลยนะ...”

หลินเทาหาแอคเคาท์วีแชทของหม่าลู่เจอแล้ว พิมพ์ข้อความสั้นๆ ข้อความหนึ่ง ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง รู้สึกว่ามันดูไม่ค่อยเหมาะสมเท่าไหร่ ก็เลยลบออกไป

“หม่าลู่ เธอไปออกรายการ เฟยเฉิงอู้เหร่า เหรอ?”

หลินเทาพิมพ์ข้อความใหม่ขึ้นมาอีกครั้ง คราวนี้เขารู้สึกว่ามันดูเหมาะสมดีแล้ว ไม่น่าจะทำให้หม่าลู่รู้สึกว่าถูกคุกคามจนเกินไป

คาดว่าในช่วงเวลานี้ คงจะมีเพื่อนร่วมรุ่นหลายคนส่งข้อความแบบนี้ไปหานางแล้วแน่ๆ

ในสถานที่เล็กๆ อย่างอำเภอฉีสุ่ย การที่มีคนคนหนึ่งได้ไปออกทีวี ต่อให้เป็นรายการอย่าง เฟยเฉิงอู้เหร่า ก็ตาม ก็ถือได้ว่าเป็นดาราใหญ่แล้ว

หลังจากพิมพ์ข้อความเสร็จ

หลินเทาก็กดปุ่มส่งอย่างตื่นเต้น

วินาทีต่อมา เขาก็เห็นเครื่องหมายตกใจสีแดงปรากฏขึ้นมา

เขาถูกหม่าลู่ลบออกจากเพื่อนไปแล้ว

วีแชทแจ้งเตือนว่าพวกเขาไม่ใช่เพื่อนกันอีกต่อไป

หลินเทาถึงกับหัวเราะออกมาอย่างจนปัญญา

เดิมที เขายังคิดว่าจะลองคุยรื้อฟื้นเรื่องสนุกๆ สมัยมัธยมต้นกับหม่าลู่สักหน่อย คิดไม่ถึงว่าจะถูกลบเพื่อนไปเสียแล้ว

ดูท่าแล้ว

ก็ไม่ใช่ว่าทุกคนจะหวนรำลึกถึงอดีตเสมอไป

อย่างน้อยหม่าลู่ก็ไม่ใช่

ก็ช่างมันเถอะ

หลินเทาถอนหายใจเฮือกใหญ่ วางโทรศัพท์มือถือลง

เขาปัดเรื่องของหม่าลู่ออกไปจากหัวก่อน นึกถึงเรื่องตลาดค้าส่งของหลินเยว่ลี่กับหวังซินขึ้นมา นี่เป็นกิจการที่พวกเขาสองคนพยายามสร้างขึ้นมาด้วยน้ำพักน้ำแรงตลอดสิบกว่าปีที่ผ่านมา

เขาคิดในใจว่ารอให้ผ่านปีใหม่ไปก่อน หลังปีใหม่ เขาจะไปซื้อตลาดค้าส่งแห่งนั้นกลับคืนมา แล้วค่อยให้หลินเยว่ลี่บริหารต่อไป

...

วันรุ่งขึ้น

ฟ้าเพิ่งจะเริ่มสาง

มีลำแสงรำไรสายหนึ่งสาดส่องเข้ามาจากนอกหน้าต่าง

หลินเทาลืมตาขึ้น หาวออกมาวูบหนึ่ง กำลังจะเตรียมไปเรียกหลินเยว่ลี่

แต่พอตื่นนอน ออกไปข้างนอก ก็พบว่าหลินเยว่ลี่กับหวังซินสองคนออกไปข้างนอกแล้ว

หลินเทาชะงักไปเล็กน้อย โทรศัพท์หาหลินเยว่ลี่

“ฮัลโหล... เยว่ลี่ เรื่องอะไรกัน? เธออยู่ที่ไหน? เช้าตรู่ขนาดนี้หายไปไหนแล้ว”

“อ๋อ พี่คะ พวกเราออกมาตั้งแผงแล้วค่ะ”

“ตั้งแผงเหรอ?”

หลินเทามองดูเวลา เพิ่งจะตีห้าไม่ถึงด้วยซ้ำ

พวกที่ทำอาหารเช้าขายก็คงจะออกมาประมาณเวลานี้แหละ

“ถ้ามาช้า ที่ดีๆ ก็จะไม่มีแล้วค่ะ” หลินเยว่ลี่กล่าว

หลินเทาได้ยินดังนั้น หัวใจก็กระตุกวูบ

เขาพูดหยอกล้อไปประโยคหนึ่ง ‘เมื่อก่อนตอนอยู่บ้านไม่เห็นเธอจะขยันขนาดนี้เลย’ จากนั้นก็พูดว่า: “ก็ได้ๆ งั้นฉันกลับบ้านก่อนนะ”

หลินเทาวางสาย แล้วก็เรียกแท็กซี่คันหนึ่งทันที

“พี่คนขับครับ ไปเทียนสุ่ย อปาร์ตเมนต์ อำเภอฉีสุ่ยครับ”

ทางด้านหลินเยี่ยนยังคงต้องใช้เวลาอีกประมาณสองวัน

หลินเทาก็ไม่สามารถที่จะอยู่รอที่เมืองฉีอานไปตลอดได้

ยิ่งไปกว่านั้น อำเภอฉีสุ่ยก็อยู่ไม่ไกลจากตัวเมืองเท่าไหร่นัก ถ้าหากทางฝั่งหลินเยี่ยนมีเรื่องฉุกเฉินอะไร เขาก็ยังสามารถรีบเดินทางมาได้

แล้วก็ เขายังต้องกลับไปที่หมู่บ้านตระกูลหลินอีกรอบ

เรื่องของลุงหลินนั่น พอจะต้องออกจากโรงพยาบาล ก็ต้องหาที่พักพิงให้ได้

“พี่ชายรูปหล่อ จะไปอำเภอฉีสุ่ยนี่ต้องร้อยกว่าหยวนเลยนะ”

พี่คนขับรถเอ่ยเตือนขึ้น

คนปกติทั่วไปถ้าจะไปอำเภอฉีสุ่ย ก็มักจะเลือกนั่งรถโดยสารประจำทาง

สองวันนี้ รถเมล์ก็เปิดให้บริการแล้วด้วย แค่สามหยวนเท่านั้น

แต่ทว่า

หลินเทาในตอนนี้ไม่ขาดเงินแค่นั้น