บทที่ 65: ตลาดค้าส่งของน้องสาวจำต้องโอนกิจการ

“ตอนฉันเข้างานอยู่ นายอย่าโทรมาหาสิ เงินเดือนเดือนนี้ของเธอฉันจะโอนไปให้เอง เธอก็วางใจได้เลยน่า”

“หรือว่าเมียนายจับได้เรื่องของพวกเราแล้ว?”

“พอเลยๆ ฉันยุ่งมาก”

กัวเหยียนเห็นเพื่อนร่วมงานคนหนึ่งเดินสวนมาพอดี เขารีบกดวางสาย แล้วก็ปิดเครื่องไปเลยทันที

“หมอกัวคะ”

“อืม”

กัวเหยียนพยักหน้า รอจนเพื่อนร่วมงานเดินผ่านไปแล้ว เขาก็หันกลับไปมองหลินเทาแวบหนึ่ง

หลินเทามองดูตึกใหญ่หลังนั้นราวกับปากอ้ากว้าง กำลังกลืนกินกัวเหยียนเข้าไปทั้งเป็น

“ไอ้สยงรุ่ยนี่ยังไงนะ ชอบอวดเบ่งจนเคยตัวแล้วจริงๆ สินะ ครั้งนี้ยังมาอวดเบ่งแทนคนอื่นอีก”

แต่ทว่า ครั้งนี้

เขากลับเดาถูกเผงเลยทีเดียว

หลินเทาหัวเราะกับตัวเอง

ลุงหลินยังต้องอยู่ที่โรงพยาบาลต่ออีกสองวัน ทางฝั่งหลินเยี่ยน หลินเทาก็ไม่ต้องไปสนใจดูแลเป็นการชั่วคราวแล้ว

ในเมื่อมาถึงเมืองฉีอานแล้วพอดี

หลินเทาก็นึกถึงหลินเยว่ลี่ขึ้นมา

เดิมทีเขาก็ตั้งใจว่าจะไปเยี่ยมหลินเยว่ลี่กับหวังซินอยู่แล้ว นี่ก็พอดีเลย

หลินเทาเดินออกจากประตูใหญ่ของโรงพยาบาล จากนั้นก็โบกเรียกรถแท็กซี่คันหนึ่ง

“ไปตลาดค้าส่งผลไม้เทียนหงครับ”

“พี่ชายรูปหล่อ จะไปขายผลไม้เหรอครับ?... ที่นั่นน่ะเขาโอนกิจการไปแล้วนะ ไม่ขายผลไม้แล้ว”

พี่คนขับรถบอก

หลินเทาอึ้งไป

“อะไรนะครับ?”

“ตลาดค้าส่งผลไม้เทียนหงโอนกิจการไปแล้วเหรอครับ?”

“ใช่ครับ ก็เพิ่งจะครึ่งเดือนที่ผ่านมานี่เอง ได้ยินว่าเจ้าของตลาดเทียนหงคนนั้นน่ะ นำเข้าทุเรียนมาล็อตหนึ่งแล้วขาดทุนย่อยยับ ถึงได้ต้องโอนกิจการตลาดนี่ไปน่ะครับ”

ครึ่งเดือนที่ผ่านมา นำเข้าทุเรียน

ทั้งหมดนี้มันตรงกันเป๊ะเลย

หลินเทามั่นใจว่าคนขับรถไม่ได้โกหก

“พี่คนขับครับ งั้นไปที่ชุมชนนานาชาติฉีอานครับ”

หลินเยว่ลี่กับหวังซินสองคนซื้อบ้านไว้ที่นี่หลังหนึ่ง ก็อาศัยอยู่ที่นี่มาโดยตลอด

“ได้ครับ”

คนขับรถสตาร์ทเครื่อง มุ่งหน้าไปยังชุมชนนานาชาติฉีอาน

หลินเทาโทรศัพท์หาหลินเยว่ลี่

แต่กลับไม่มีคนรับสาย

ครั้งนี้

หลินเทาเริ่มร้อนใจขึ้นมาเล็กน้อย ในหัวของเขาพลันปรากฏภาพฉากน้ำเน่าต่างๆ จากในละครโทรทัศน์ขึ้นมา ทำเอาเขาตกใจแทบตาย

“พี่คนขับครับ เร็วหน่อยครับ”

“พี่คนขับครับ... รบกวนเร็วหน่อยครับ”

หลินเทาร้องเร่งมาตลอดทาง ในที่สุดก็มาถึงชุมชนจนได้

พอลงจากรถ หลินเทาก็ตรงไปยังบ้านของหลินเยว่ลี่ทันที

เพิ่งจะมาถึงหน้าประตูบ้าน หลินเยว่ลี่ก็โทรศัพท์กลับมาพอดี

“ฮัลโหล... พี่คะ พี่โทรหาฉันเหรอ พอดีเมื่อกี้ฉันยุ่งอยู่น่ะค่ะ”

หลินเยว่ลี่พูดไปพลาง บอกให้หวังซินช่วยถือของให้หน่อย พวกเขาเพิ่งจะกลับมาจากการตั้งแผงขายผลไม้ข้างนอก

“เธอยุ่งอะไรอยู่เหรอ?” หลินเทาแกล้งถาม

“ฉัน...”

หลินเยว่ลี่ชะงักไปเล็กน้อย

“ฉันจะไปยุ่งอะไรได้อีกล่ะ ก็ต้องอยู่ที่ตลาดนั่นแหละค่ะ”

หลินเยว่ลี่ยิ้มแล้วพูด ตอนนั้นลิฟต์ก็มาถึงพอดี ประตูเปิดออก หวังซินก้าวเท้าออกไป ก็ยืนนิ่งอยู่ที่มุมทางเลี้ยว มองไปยังหน้าประตูบ้านตัวเอง

“เป็นอะไรไปเหรอ? หวังซิน”

หลินเยว่ลี่ไม่เข้าใจ เดินตามไปดู

“พี่คะ พี่มาได้ยังไง?”

“หัดโกหกเป็นแล้วเหรอ เธอบอกว่ายุ่งอยู่ที่ตลาดค้าส่งไม่ใช่เหรอ” หลินเทาจงใจพูด

หลินเยว่ลีก้มหน้าลง รู้สึกเขินอายเล็กน้อย

“พี่คะ ฉันเพิ่งจะเสร็จธุระจากตลาดค้าส่งกลับมาเมื่อกี้นี้เองค่ะ ฉันไม่ได้โกหกพี่นะ”

“พอเลยน่า ยังจะมาบอกว่าไม่ได้โกหกอีก ตลาดของเธอน่ะโอนกิจการไปแล้วใช่ไหมล่ะ” หลินเทาพูด

ตอนนั้นหลินเยว่ลี่กับหวังซินต่างก็ไม่ได้พูดอะไรออกมา

ผ่านไปนานมาก หวังซินถึงได้เอ่ยปากขึ้น: “พี่ครับ จริงๆ แล้วทุเรียนนำเข้าล็อตนั้นมันเน่าคาโกดังไปหมดแล้วครับ เงินเก็บที่พวกเราสะสมมาหลายปีก็ขาดทุนไปหมด มีทางเดียวคือต้องโอนกิจการตลาดค้าส่งนี่ไปครับ”

“แล้วทำไมพวกเธอถึงไม่บอกแม่ล่ะ? ยังจะไปโกหกแม่ว่าจัดการได้ด้วยดีอีก”

“บอกไปก็ไม่มีประโยชน์อะไร พวกพี่ก็ช่วยอะไรไม่ได้อยู่ดี แถมยังต้องมาคอยกังวลไปด้วยอีก ไม่จำเป็นหรอกค่ะ” หลินเยว่ลี่กล่าว

หลินเทาได้ยินดังนั้น

ก็ถึงกับพูดอะไรไม่ออกไปชั่วขณะ

“ต่อให้เป็นแบบนั้นจริงๆ เธอก็...”

พูดไปได้ครึ่งประโยค หลินเทาก็รู้สึกว่าการจะมาเซ้าซี้เรื่องนี้ต่อไปมันไม่มีประโยชน์อะไร เรื่องมันเกิดขึ้นไปแล้ว อีกอย่างตอนนี้เขาก็ยังไม่อยากเปิดเผยฐานะของตัวเอง

“เธอพูดถูก ไม่บอกก็ดีเหมือนกัน จะได้ไม่ต้องทำให้แม่นอนไม่หลับทั้งคืน... ถ้างั้นตอนนี้พวกเธอมีแผนจะทำอะไรต่อ?”

หลินเทาถาม

หวังซินยิ้มเล็กน้อย ตอบกลับว่า: “ก็กลับไปทำอาชีพเดิมครับ ไปตั้งแผงขายผลไม้ตามริมถนน”

“จริงๆ แล้วแบบนี้ก็ดีเหมือนกันนะ สบายใจดี ไม่ต้องคิดมาก มีเท่าไหร่ก็ขายเท่านั้น ไม่ต้องกังวลว่าจะขายไม่ออก ผู้บริโภคตามริมถนนก็มีเยอะแยะไป” หลินเยว่ลี่พูดสมทบ

เมื่อเห็นว่าหลินเยว่ลี่กับหวังซินสองคนยังคงมองโลกในแง่ดีอยู่

หลินเทาก็ค่อยวางใจลง

“ได้ ขอแค่พวกเธอทำใจให้สบายได้ ต่อไปในอนาคตก็จะกลับมายืนได้อีกครั้งเองแหละ”

“กลับมายืนเหรอ? ช่างมันเถอะน่า” หลินเยว่ลี่ยิ้มแล้วพูดว่า: “ยุคสมัยนี้น่ะ พอล้มลงไปครั้งหนึ่งแล้ว มันก็ยากที่จะกลับมาพลิกฟื้นได้อีก”

“เผื่อว่าวันหน้าฉันเกิดรวยขึ้นมาล่ะ ฉันจะซื้อตลาดค้าส่งเทียนหงนั่นกลับมาให้พวกเธอเอง” หลินเทาพูด

“พี่คะ พี่เลิกล้อฉันเล่นได้แล้วน่า ร่ำรวยขึ้นมามันจะง่ายขนาดนั้นได้ยังไง” หลินเยว่ลี่ยิ้ม นางเห็นคำพูดของหลินเทาเป็นเรื่องล้อเล่นโดยสิ้นเชิง

ไม่ได้เก็บมาใส่ใจเลยแม้แต่น้อย

ในตอนนั้น หวังซินก็นึกขึ้นได้ ถามว่า: “จริงสิ พี่ครับ แล้วทำไมจู่ๆ พี่ถึงมาเมืองฉีอานได้ล่ะครับ?”

“อ๋อ... เป็นเรื่องของลุงหลินเพื่อนบ้านฉันน่ะ เยว่ลี่ก็รู้”

“ลุงหลินไม่ได้นอนพักรักษาตัวอยู่ที่โรงพยาบาลกลางเหรอคะ” หลินเยว่ลี่กล่าว

“คนไม่ไหวแล้ว ก็คงอยู่ได้อีกแค่สองวันนี้แหละ โรงพยาบาลให้หลินเยี่ยนพากลับบ้าน ฉันเพิ่งจะออกมาจากโรงพยาบาล หลินเยี่ยนอยากจะอยู่กับพ่อเขาต่ออีกสักสองวันค่อยออกจากโรงพยาบาล พอออกจากโรงพยาบาลก็ต้องถอดท่อช่วยหายใจ คนก็จะไปเร็วมากแล้วล่ะ” หลินเทาเล่าตามความจริง

“หา?”

หลินเยว่ลี่ประหลาดใจอย่างมาก

“ทำไมถึงกะทันหันขนาดนี้ล่ะคะ?”

“นั่นน่ะสิ คนเรามันก็เป็นแบบนี้แหละ โชคชะตาไม่แน่นอน... เพราะงั้นฉันถึงได้บอกว่าพวกเธอขาดทุนไปนิดหน่อยก็ไม่เป็นไรหรอก ขอแค่รักษาสภาพจิตใจให้เบิกบาน ไม่เจ็บไม่ป่วย ก็ถือเป็นความสุขที่ยิ่งใหญ่ที่สุดแล้ว” หลินเทาพูด

“ค่ะๆ”

หลินเยว่ลี่พยักหน้ารัวๆ เห็นด้วยกับคำพูดของหลินเทาอย่างยิ่ง

ตอนนั้นหวังซินก็เดินเข้าครัวไปทำอาหาร

“พี่ครับ วันนี้พี่ก็นอนค้างที่ห้องของเทียนฉีก็แล้วกันนะครับ เดี๋ยวผมทำกับข้าวเสร็จ พวกเรามาดื่มกันหน่อย”

“แล้วเทียนฉีล่ะ?”

หลินเทาถามถึงหลานชาย ลุกขึ้นเดินไปดูที่ห้องนั้นแวบหนึ่ง บนผนังกำแพงเต็มไปด้วยรูปภาพอุลตร้าแมน รวมถึงฟิกเกอร์ตัวละครจากการ์ตูนต่างๆ อีกหลายชิ้น

“โรงเรียนพวกเขาจัดค่ายฝึกอบรมอะไรสักอย่างน่ะ เขาไปแล้ว เป็นเวลาสามวันสามคืน แถมยังแพงบรรลัยเลยนะ ต้องจ่ายตั้งสามพันกว่าหยวนแน่ะ”

หลินเยว่ลี่บ่นพึมพำไปประโยคหนึ่ง

แล้วพูดต่อ: “เฮ้อ... สังคมสมัยนี้นะ โดยเฉพาะในเมืองแบบนี้ กินดื่มขี้เยี่ยวอะไรก็ต้องใช้เงินทั้งนั้น แม้กระทั่งจะเข้าห้องน้ำข้างนอก ยังต้องเสียเงินเลย เธอลองพูดดูสิว่ามันน่าขำรึเปล่า”

“ถ้าไม่ไหวจริงๆ พวกเธอก็กลับไปอยู่ที่ตัวอำเภอฉีสุ่ยก็ได้นี่นา”

“แบบนั้นไม่ได้หรอก พวกเราอุตส่าห์ออกมาได้แล้ว จะให้กลับไปมันจะเป็นเรื่องอะไรกัน” หลินเยว่ลี่ปฏิเสธข้อเสนอของหลินเทาทันที

คนเราเป็นสัตว์สังคมที่มุ่งแสวงหาความก้าวหน้า

การมีความคิดแบบนี้ถือเป็นเรื่องปกติ

ถ้าพูดให้ฟังดูดีหน่อย นี่ก็เรียกว่าความทะเยอทะยาน

“กับข้าวเสร็จแล้ว เยว่ลี่มาช่วยยกกับข้าวหน่อย”

ขณะที่กำลังพูดคุยกันอยู่ หวังซินก็ผัดกับข้าวเสร็จแล้ว เขาเรียกให้หลินเยว่ลี่ไปช่วยยกกับข้าวในครัว จากนั้นเขาก็เดินไปหยิบเหล้าขาวขวดหนึ่งออกมาจากตู้เหล้าในห้องนั่งเล่น

“พี่ครับ วันนี้พวกเราก็ดื่มนี่กันนี่แหละครับ”

“โย่... แกไม่ใช่ว่าไม่ดื่มเหล้าเหรอ ทุกครั้งที่บ้านฉันชวนแกดื่มแกก็ไม่ยอมดื่ม” หลินเทายิ้มแล้วพูด

“เขาน่ะ ตั้งแต่โอนกิจการตลาดค้าส่งนั่นไป ก็หันมาชอบดื่มเหล้าแล้วล่ะค่ะ” หลินเยว่ลี่เดินยกกับข้าวมาวางบนโต๊ะในตอนนั้นพอดี

หวังซินหัวเราะแห้งๆ รินเหล้าให้หลินเทาจนเต็มแก้ว

จากนั้นก็รินให้ตัวเอง

“ผมดื่มนี่แล้วนอนหลับสบายหน่อย ไม่อย่างนั้นจะนอนไม่หลับง่ายๆ”

หลินเทาได้ยินดังนั้น

ถึงเพิ่งจะรู้ว่า การโอนกิจการตลาดค้าส่งแห่งนั้น หวังซินไม่ได้ทำใจยอมรับได้อย่างง่ายดายเหมือนที่แสดงออกภายนอกเลย รวมถึงหลินเยว่ลี่ด้วย นางก็แค่แสร้งทำเป็นใจเย็นเท่านั้นเอง