บทที่ 64: ทัศนคติของเพื่อนร่วมรุ่นที่เปลี่ยนไปราวฟ้ากับเหวเมื่อมีเงินกับไม่มีเงิน

“เอาล่ะน่า แม่ครับ เดี๋ยวผมกับหลินเยี่ยนจะไปโรงพยาบาล จัดการเรื่องเอกสารออกจากโรงพยาบาลนั่นให้เรียบร้อย”

หลินเทาถอนหายใจเฮือกหนึ่ง

เขาลุกขึ้นเดินไปยังฝั่งของหลินเยี่ยน

หลินเยี่ยนยังคงจมอยู่ในความเศร้าโศกอย่างหนักกับการที่จะต้องสูญเสียพ่อผู้เป็นที่พึ่งพิงเพียงคนเดียวไป แขนเสื้อของนางเปียกชุ่มไปด้วยคราบน้ำตาที่เช็ดแล้วเช็ดเล่า

“เยี่ยนจื่อ อย่าเสียใจไปเลยน่า ฉันจะไปโรงพยาบาลเป็นเพื่อนเธอเอง”

หลินเทาตบไหล่หลินเยี่ยนเบาๆ แล้วพานางเดินออกจากเทียนสุ่ย อพาร์ตเมนต์ไปด้วยกัน

พอออกมานอกชุมชน หลินเทาก็เรียกแท็กซี่คันหนึ่งทันที

“พี่คนขับครับ... ไปโรงพยาบาลกลางในเมืองครับ”

บนรถ หลินเยี่ยนเอาแต่มองออกไปนอกหน้าต่างตลอดเวลา

สายลมที่เกิดจากการไหลเวียนของอากาศอันเนื่องมาจากความเร็วของรถ พัดปะทะเข้ามาที่ใบหน้า

หลินเทามองเห็นผมยาวสลวยของหลินเยี่ยนปลิวไสว ราวกับตอนเด็กๆ ที่พวกเขาพากันไปเลี้ยงวัวบนภูเขา ตอนนั้นหลินเยี่ยนก็ไว้ผมยาว และก็ถูกลมพัดจนผมปลิวไสวแบบนี้เหมือนกัน

ในวินาทีนี้ หลินเทารู้สึกราวกับได้ย้อนกลับไปสู่วัยเด็ก หลินเยี่ยนไม่ได้เปลี่ยนไปเลยแม้แต่น้อย

แต่ในไม่ช้า หยาดน้ำตาที่ไหลรินลงมาจากใบหน้าของหลินเยี่ยน ก็กระชากหลินเทากลับมาสู่โลกแห่งความเป็นจริง

“เยี่ยนจื่อ...”

หลินเทาอยากจะปลอบใจ แต่ก็ไม่รู้ว่าจะปลอบอย่างไรดี

หลินเยี่ยนพลันหันกลับมา ซบลงบนไหล่ของหลินเทา หลินเทาถึงกับตัวแข็งทื่อ ไม่กล้าขยับ

“เยี่ยนจื่อ... เธออย่าร้องไห้เลยน่า”

ตลอดเส้นทางจนกระทั่งมาถึงโรงพยาบาลกลางในเมือง

หลินเยี่ยนร้องไห้มาตลอดทาง

“เยี่ยนจื่อ เธอเข้าไปดูพ่อเธอก่อนเถอะ”

หลินเทาบอกให้หลินเยี่ยนเข้าไปที่ห้องพักผู้ป่วยก่อน ส่วนตัวเขาเดินไปหากัวเหยียน

ตอนนี้ในห้องทำงานของกัวเหยียนไม่มีใครอยู่

มีเพียงพยาบาลคนหนึ่งที่ดูเหมือนกำลังค้นหาแฟ้มประวัติคนไข้หรืออะไรสักอย่างอยู่

“สวัสดีครับ ผมขอพบหมอกัวหน่อยครับ”

“อ๋อ... เขาเข้าห้องผ่าตัดอยู่ค่ะ” พยาบาลบอก

“แล้วเขาจะผ่าตัดเสร็จเมื่อไหร่เหรอครับ?” หลินเทาถาม

“เรื่องนี้ก็บอกแน่นอนไม่ได้หรอกค่ะ”

พยาบาลเพิ่งจะพูดจบ

กัวเหยียนก็สวมเสื้อกาวน์สีขาวเดินเข้ามาจากข้างนอกพอดี

“หมอกัวคะ มีคนมาขอพบค่ะ”

กัวเหยียนมองเห็นหลินเทา ก็บอกกับพยาบาลว่า: “เธอออกไปก่อนก็ได้”

“ค่ะ”

พยาบาลพยักหน้า หันหลังเดินจากไป

จากนั้นกัวเหยียนก็ปิดประตูลง แล้วเดินไปรินน้ำร้อนให้หลินเทา: “ดื่มชาไหม? หรือน้ำเปล่าดี?”

“ฉันไม่ดื่มหรอกน่า ตกลงพ่อของหลินเยี่ยนอาการเป็นยังไงกันแน่?” หลินเทาถามตรงๆ วันนี้พอได้ยินหลินเยี่ยนเล่า เขาก็โทรศัพท์หากัวเหยียนทันที

เพียงแต่ว่ากัวเหยียนอยู่ในห้องผ่าตัด เลยไม่ได้รับสาย

“มะเร็งมันแพร่กระจายไปทั่วร่างกายแล้ว ทำให้เกิดอาการตับวายเฉียบพลัน อวัยวะภายในทั้งห้าก็อยู่ในช่วงเสื่อมสภาพอย่างรวดเร็ว ไม่มีทางรักษาแล้วล่ะ” กัวเหยียนกล่าว

“นายไม่ได้บอกเหรอว่ามีตัวยาใหม่จากต่างประเทศอะไรนั่น...”

“หลินเทา นั่นมันไม่ใช่ยาวิเศษนะ การรักษานั่นมันก็ต้องดูอาการของคนไข้ด้วย ตอนนี้จากอาการพ่อของหลินเยี่ยนแล้ว ต่อให้เทวดาลงมาก็ช่วยไม่ได้หรอก”

หลินเทาได้ยินดังนั้น

ก็ถอนหายใจออกมาเฮือกหนึ่ง

รู้สึกผิดหวังอย่างยิ่ง

“ก็ได้”

“หลินเทา ไม่ใช่ว่าฉันไม่ช่วยนายนะ แต่ฉันจนปัญญาจริงๆ” กัวเหยียนกล่าว

“เข้าใจแล้วน่า”

ยังต้องไปจัดการเรื่องเอกสารออกจากโรงพยาบาลให้ลุงหลินอีก

หลินเทาก็เลยไม่ได้คุยอะไรกับกัวเหยียนมากนัก หันหลังเดินออกจากห้องทำงาน ตรงไปยังห้องพักผู้ป่วยของเฒ่าหลินทันที

พอเข้าไปในห้องพักผู้ป่วย หลินเทาก็เห็นเฒ่าหลินเนื้อตัวเต็มไปด้วยสายระโยงระยาง ดูแล้วหนาแน่นยิ่งกว่าครั้งก่อนเสียอีก แม้กระทั่งใบหน้าก็ถูกบดบังไปหมด ทั้งตัวก็ไม่เหมือนครั้งที่แล้วที่ยังพอพูดคุยได้ ตอนนี้เหลือเพียงแค่ข้อมูลบนหน้าจอเครื่องมือข้างเตียงเท่านั้น ที่ยังคงยืนยันได้ว่าคนคนนี้ยังมีชีวิตอยู่

“ใช่ญาติของคุณหลินต้ากั๋วรึเปล่าคะ?”

ในตอนนั้น พยาบาลคนหนึ่งก็ถือเอกสารออกจากโรงพยาบาลที่กรอกเสร็จแล้วเดินเข้ามา

หลินเยี่ยนพยักหน้าโดยไม่รู้ตัว

“ใช่ค่ะ ฉันเอง”

“คุณเซ็นชื่อตรงนี้นะคะ แล้วก็ขอเตือนไว้นิดหนึ่งว่า พอถอดสายพวกนี้ออกแล้ว คนไข้อาจจะอยู่ได้อีกไม่นาน พวกคุณต้องเตรียมใจไว้ล่วงหน้าหน่อยนะคะ ระหว่างทางก็อย่าเสียเวลานานเกินไป ทางที่ดีควรจะควบคุมให้อยู่ภายในหนึ่งชั่วโมงนะคะ”

พยาบาลพูดจบ

น้ำตาของหลินเยี่ยนก็ไหลทะลักออกมาไม่หยุด

พูดตามตรง หลินเทาเองก็รู้สึกใจหายวูบไปเหมือนกัน เขามองดูคุณลุงหลินที่นอนหมดสติอยู่เบื้องหน้า นึกถึงชายผู้นี้ที่เห็นเขาเติบโตมาตั้งแต่เด็ก กำลังจะจากโลกนี้ไปตลอดกาล ในใจเขาก็รู้สึกเศร้าหมองไปด้วย

“เยี่ยนจื่อ”

หลินเทาสะกิดเตือนให้หลินเยี่ยนเซ็นชื่อ

พยาบาลยืนรออยู่ข้างๆ ทำสีหน้าเร่งรีบ แต่พอเห็นท่าทางเศร้าโศกของหลินเยี่ยน ก็ไม่กล้าที่จะเร่งรัด

“คุณพยาบาลครับ คุณไปทำงานของคุณก่อนเถอะครับ พวกเราขอคิดดูก่อนอีกหน่อย บางทีเธออาจจะยังทำใจไม่ได้น่ะครับ”

หลินเทาบอกให้พยาบาลไปก่อน

เขากับหลินเยี่ยนสองคนอยู่ในห้องพักผู้ป่วย มองดูหลินเยี่ยนร้องไห้

เวลาผ่านไปนานพอสมควร อารมณ์ของหลินเยี่ยนถึงได้ค่อยๆ สงบลง: “พี่เทาคะ หนูไม่อยากให้พ่อหนูตาย”

หลินเยี่ยนมองหลินเทา ในแววตามีความสิ้นหวังอย่างจนปัญญาถึงขีดสุด

แต่ว่า หลินเทาก็ช่วยอะไรไม่ได้เช่นกัน ถ้าหากนี่เป็นเรื่องที่ใช้เงินแก้ไขได้ เขาก็พอจะช่วยได้อยู่หรอก แต่นี่มันไม่ใช่เรื่องที่เงินจะแก้ไขได้

จุดนี้หลินเยี่ยนเองก็รู้ดีแก่ใจ

“เอาเถอะน่า เยี่ยนจื่อ ฉันว่าเธอก็อยู่กับพ่อเธอต่ออีกสักสองวันดีกว่านะ มีอะไรอยากจะพูดก็พูดกับพ่อเธอให้หมด ตอนนี้ถึงแม้ว่าพ่อเธอจะหมดสติไปแล้ว แต่ในใจเขาก็ยังรับรู้ได้อยู่นะ หูก็ยังได้ยินดีอยู่ คำพูดของเธอเขาสามารถได้ยินได้”

หลินเทาพูด

หลินเยี่ยนพยักหน้ารัวๆ ราวกับว่านางก็คิดแบบนี้มาตั้งนานแล้ว เพียงแต่ไม่กล้าที่จะไปรบกวนคนอื่นอีก การที่เรียกหลินเทามาถึงนี่แล้วแต่กลับยังไม่ยอมออกจากโรงพยาบาล นี่มันก็เท่ากับเป็นการรบกวนหลินเทา

“พี่เทาคะ ขอบคุณนะคะ”

“ขอบคุณอะไรกัน”

หลินเทาเอื้อมมือไปลูบหัวหลินเยี่ยนเบาๆ เหมือนตอนเด็กๆ แล้วก็บอกให้หลินเยี่ยนอยู่กับพ่อของนางตามลำพัง ส่วนตัวเขาก็ขอตัวกลับก่อน

พอออกมาจากโรงพยาบาลกลาง

กัวเหยียนก็เดินตามออกมา

“หลินเทา!”

หลินเทาหันกลับไปมอง เห็นว่าเป็นกัวเหยียน ถึงเพิ่งจะนึกขึ้นได้ ว่ายังไม่ได้ไปบอกลากัวเหยียน และยังไม่ได้บอกว่าลุงหลินจะขออยู่ที่โรงพยาบาลต่ออีกสักสองวัน เพื่อให้หลินเยี่ยนได้ใช้เวลาอยู่กับพ่อของนางเป็นครั้งสุดท้ายอีกสักวันสองวัน

“ดูหัวสมองฉันสิ...”

หลินเทาตบหน้าผากตัวเองเบาๆ ยิ้มให้กัวเหยียน: “ขอโทษทีนะ คงเป็นเรื่องพ่อของหลินเยี่ยนสินะ พอดีฉันมีธุระด่วนนิดหน่อย เลยลืมบอกนายไป หลินเยี่ยนอยากจะให้พ่อเขาอยู่ที่โรงพยาบาลต่ออีกสักสองวัน นางอยากจะอยู่กับพ่อเขาเป็นครั้งสุดท้ายอีกสักวันสองวันน่ะ”

“เข้าใจแล้วน่า”

กัวเหยียนพยักหน้า

“แต่ว่าฉันไม่ได้จะพูดเรื่องนี้นะ”

หลินเทาอึ้งไป

กัวเหยียนพูดต่อ: “ได้ยินว่านายช่วยสยงรุ่ยจ่ายคืนหนี้เงินกู้นอกระบบไปเหรอ ตั้งหลายแสนแน่ะ”

“เรื่องนี้นายไปได้ยินมาจากใคร?” หลินเทาขมวดคิ้วเล็กน้อย ถามขึ้น

“ฉัน...”

กัวเหยียนอ้ำๆ อึ้งๆ

“เอาเป็นว่า ตอนนี้ในกลุ่มเพื่อนร่วมรุ่นน่ะ ลือกันให้แซ่ดเลยว่านายรวยแล้ว รวยมากเลยล่ะ”

หลินเทาใจหายวาบ

คิดในใจ ให้ตายสิ หรือว่าข่าวเรื่องถูกรางวัลมันรั่วไหลออกไปแล้ว?

ก็ไม่น่าจะใช่นี่นา... เรื่องนี้เขาไม่ได้บอกใครเลยสักคน อีกอย่างทางศูนย์สลากฯ เขาก็เก็บเป็นความลับ จะมีใครรู้ได้ยังไง

“กัวเหยียน นายไปฟังพวกเขาพูดมั่วๆ มาน่า ฉันจะไปรวยอะไรกัน หมู่บ้านตระกูลหลินของพวกเราโดนเวนคืนไม่ใช่เหรอ บ้านพวกเราก็ได้เงินชดเชยมาไม่กี่แสนเอง” หลินเทาอธิบาย

กัวเหยียนได้ยินดังนั้น ก็ถึงบางอ้อ

“เงินชดเชยเวนคืนเหรอ... ไอ้สยงรุ่ยนั่นมันโม้เก่งอวดเบ่งก็ช่างมันเถอะ ทำไมถึงยังมาโม้เรื่องนายไปด้วยได้นะ บอกว่านายรวยมาก เงินไม่กี่แสนเป็นเรื่องเล็กน้อยอะไรแบบนั้น ฉันก็นึกว่านายได้ดิบได้ดีไปแล้วจริงๆ ซะอีก”

“นายก็ไปฟังเขามั่วเอา” หลินเทายิ้ม ในใจก็โล่งอกไปเปลาะหนึ่ง โชคดีที่ไม่ใช่ข่าวเรื่องถูกรางวัลรั่วไหลออกไป

“เอาล่ะ ถ้างั้นก็ไม่มีธุระอะไรอื่นแล้ว”

กัวเหยียนยิ้ม ท่าทีแตกต่างจากเมื่อครู่อย่างเห็นได้ชัด ราวกับเป็นคนละคน

ท่าทีเมื่อครู่นั้นจะมีให้เห็นก็ต่อเมื่ออยู่ต่อหน้าสวีเหมียวเท่านั้น

ตอนนี้สิถึงจะเป็นท่าทีปกติ

“หลินเทา ฉันยังมีธุระอีกหน่อย คงไม่ได้ไปส่งนายแล้วนะ”

กัวเหยียนพูดจบ ก็หันหลังรีบร้อนเดินกลับเข้าไปในตึกโรงพยาบาล เพิ่งจะเข้าไปถึง ก็มีโทรศัพท์สายหนึ่งโทรเข้ามาพอดี กัวเหยียนเห็นเบอร์โทรศัพท์นั้น ก็ขมวดคิ้วมุ่น กดรับสายอย่างจนใจ