บทที่ 63: คนใกล้ตาย

“ถึงแล้วครับ”

ในตอนนั้น รถแท็กซี่ก็จอดลงที่หน้าประตูเทียนสุ่ย อพาร์ตเมนต์

หลินเฉียงจ่ายเงิน จ้าวเสวี่ยพาลูกทั้งสองคนลงจากรถ เดินกลับมาถึงหน้าประตูบ้านก่อน แต่พอมาถึงหน้าประตู นางกลับยืนนิ่งไม่ยอมเข้าไป

“เป็นอะไรไปเหรอ?”

หลินเฉียงเดินตามมา ถามขึ้น

จ้าวเสวี่ยพยักพเยิดหน้า หลินเฉียงก็ได้ยินเสียงร้องไห้ของผู้หญิงดังมาจากในบ้านเช่นกัน

“เรื่องอะไรกัน?”

หลินเฉียงขมวดคิ้ว เปิดประตูเข้าไปทันที ก็เห็นหลินเยี่ยน หลินเทา และจ้าวซี่ชิว เสียงร้องไห้เมื่อครู่ก็คือเสียงของหลินเยี่ยนนั่นเอง หลินเทากับจ้าวซี่ชิวกำลังปลอบอยู่ข้างๆ

“แม่ครับ พี่ครับ พี่เยี่ยนจื่อ...”

หลินเฉียงเดินเข้าไป งุนงงเล็กน้อย ไม่รู้ว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้น

หลินเยี่ยนเห็นหลินเฉียงกับจ้าวเสวี่ยกลับมาแล้ว ก็รีบเช็ดน้ำตา

“เป็นอะไรไปเหรอ?” หลินเฉียงถาม

“ลุงหลินของแกไม่ไหวแล้ว” จ้าวซี่ชิวลุกขึ้นยืน ดึงหลินเฉียงไปคุยกันข้างๆ

หลินเฉียงตกตะลึงอย่างมาก

ถึงแม้ว่านับตั้งแต่ที่เฒ่าหลินป่วย เรื่องนี้ก็เป็นสิ่งที่ต้องเกิดขึ้นไม่ช้าก็เร็ว

แต่พอตระหนักจริงๆ ว่าคนที่คุ้นเคยกันดีคนหนึ่งกำลังจะจากโลกนี้ไป เขาก็ยังคงทำใจยอมรับได้ยากอยู่บ้าง

“หา? เรื่องอะไรกันครับ? เมื่อสองวันก่อนยังบอกว่าทำรังสีรักษา ผลก็ออกมาดีไม่ใช่เหรอครับ”

“เรื่องอาการป่วยแบบนี้ ใครจะไปพูดอะไรแน่นอนได้ล่ะ”

จ้าวซี่ชิวถอนหายใจ

หลินเฉียงเหลือบมองหลินเยี่ยนแวบหนึ่ง: “แล้วลุงหลินล่ะครับ? ยังอยู่ที่โรงพยาบาลรึเปล่า?”

“ยังอยู่ ตอนนี้ก็เหลือแค่ลมหายใจรวยริน โรงพยาบาลให้กลับบ้าน พี่เยี่ยนจื่อแกไม่ยอม นี่พี่ชายแกก็กำลังเกลี้ยกล่อมเขาอยู่ไง” จ้าวซี่ชิวบอก

“มิน่าล่ะ สองวันนี้ถึงไม่เห็นเยี่ยนจื่อกลับมาพักเลย”

หลินเฉียงพูด

จ้าวซี่ชิวเห็นจ้าวเสวี่ยกับลูกๆ กลับมาแล้ว ก็เดินเข้าไปอุ้มหลาน

ตามจ้าวเสวี่ยเข้าไปในห้องด้วยกัน

“เสวี่ย แกกับเฉียงไม่ได้ทะเลาะกันเรื่องที่พี่ชายแกยืมเงินไปใช่ไหม?”

จ้าวซี่ชิวถาม

จ้าวเสวี่ยยิ้ม: “ไม่ได้ทะเลาะค่ะ ถ้าทะเลาะกัน หนูก็คงไม่กลับมาหรอก”

ก็ใช่สิ พอทะเลาะกันทีไรก็หนีกลับบ้านแม่ทุกที

จ้าวซี่ชิวบ่นพึมพำในใจ เมื่อรู้ว่าทั้งสองคนไม่ได้ทะเลาะกัน ในใจก็ค่อยวางใจลง

“แม่คะ...”

จ้าวเสวี่ยเอ่ยเรียกขึ้นในตอนนั้น มองไปทางหลินเยี่ยนข้างนอก แล้วกระซิบถามเสียงเบา: “นี่มันเรื่องอะไรกันเหรอคะ?”

“พ่อของเยี่ยนจื่อน่ะไม่ไหวแล้ว ตอนนี้โรงพยาบาลให้พากลับบ้าน” จ้าวซี่ชิวบอก

“หา?”

จ้าวเสวี่ยชะงักไปเล็กน้อย

จากนั้นก็เผลอถอนหายใจออกมาโดยไม่รู้ตัว: “คนเรานี่นะ มีอะไรก็ได้แต่อย่ามีโรคภัยไข้เจ็บเลยจริงๆ”

พอนึกถึงเรื่องที่จ้าวซานพี่ชายของนางเล่นพนัน จ้าวเสวี่ยก็พลันรู้สึกปลงตกไปมาก

อย่างน้อยพี่ชายของนางก็ไม่ได้เจ็บป่วย แค่เสียเงินไปนิดหน่อยเท่านั้นเอง

“นั่นน่ะสิ คนเรามีชีวิตอยู่ จะมีเงินหรือไม่มีเงิน จริงๆ แล้วมันก็ไม่ได้สำคัญขนาดนั้น ขอแค่มีสุขภาพแข็งแรงก็พอแล้ว” จ้าวซี่ชิวกล่าว

จ้าวเสวี่ยไม่ได้พูดอะไรต่อ

เงียบไปครู่ใหญ่ ถึงได้เอ่ยปากขึ้น: “แม่คะ... เมื่อกี้แม่บอกว่าโรงพยาบาลให้พี่เยี่ยนรับพ่อเขากลับบ้าน นางคงไม่ได้คิดจะพาพ่อเขามาอยู่ที่บ้านพวกเราหรอกนะ”

เรื่องนี้

จ้าวซี่ชิวก็ไม่เคยคิดถึงมาก่อนจริงๆ

หมู่บ้านตระกูลหลินถูกรื้อไปแล้ว ตอนนี้ก็กลายเป็นพื้นที่ก่อสร้างไปหมดแล้ว

นอกจากที่นี่แล้ว หลินเยี่ยนจะพาพ่อของนางไปอยู่ที่ไหนได้อีก?

เพียงแต่ว่า คนที่กำลังจะตาย การพาเข้าไปอยู่ในบ้านคนอื่นมันเป็นเรื่องต้องห้ามอย่างยิ่ง

“ไม่น่าจะใช่หรอกน่า”

จ้าวซี่ชิวพูด

จ้าวเสวี่ยกล่าว: “อะไรคือไม่น่าใช่ หมู่บ้านตระกูลหลินก็รื้อไปหมดแล้ว บ้านนางก็ไม่มีแล้ว จะให้พาไปนอนที่ไซต์ก่อสร้างนั่นรึไง เขาก็ไม่ยอมหรอกน่า ตอนนี้นางก็พักอยู่ที่นี่ หนู กลัวว่าพี่จะใจอ่อนชั่ววูบ แล้วยอมให้นางพามาบ้านเรา แม่คะ... หนูขอพูดคำขาดไว้ก่อนเลยนะ ถ้านางพาลุงหลินมาที่บ้านหลังนี้นะ ชั่วชีวิตนี้หนูก็จะไม่เหยียบเข้าประตูบ้านหลังนี้อีกเด็ดขาด!”

“เป็นไปไม่ได้หรอกน่า เยี่ยนจื่อยัยหนูคนนี้ก็ไม่ใช่คนไม่รู้จักความ พี่ชายแกใจอ่อน แม่จะไปคุยกับพี่ชายแกเอง การพาคนใกล้ตายเข้ามาไว้ในบ้าน นี่มันไม่ใช่เรื่องล้อเล่นนะ ถึงแม้ว่าบ้านเรากับครอบครัวเฒ่าหลินจะสนิทกันมาก แต่กฎก็คือกฎ จะละเมิดไม่ได้ เสวี่ย แกวางใจเถอะ เรื่องที่แกพูดมามันไม่มีทางเกิดขึ้นแน่นอน”

จ้าวซี่ชิวรับประกันกับจ้าวเสวี่ย

จ้าวเสวี่ยได้ยินดังนั้น ถึงได้ถอนหายใจอย่างโล่งอก ไม่อย่างนั้นนางอยู่ที่นี่ก็คงต้องอยู่แบบหวาดระแวง

พูดตามตรง ก็เพราะหลินเทายืนกรานจะให้หลินเยี่ยนมาอยู่ที่นี่ หลินเทายอมยกเงินชดเชยเวนคืนทั้งหมดให้เธอและหลินเฉียง นางถึงได้รู้สึกดีกับหลินเทาอยู่บ้าง

ไม่อย่างนั้น นางไม่มีทางยอมให้หลินเยี่ยนเข้ามาอยู่เด็ดขาด นางรังเกียจเรื่องอัปมงคล

“แม่คะ...”

ขณะที่กำลังคิดอยู่ จ้าวเสวี่ยก็เห็นหลินเทาเดินเข้ามาพอดี จึงสะกิดเตือนจ้าวซี่ชิวเบาๆ

“พี่คะ!”

เป็นครั้งแรกที่จ้าวเสวี่ยเอ่ยเรียกอย่างยากเย็น

หลินเทาพยักหน้าตอบรับ มองไปทางจ้าวซี่ชิว: “แม่ครับ ผมมีเรื่องอยากจะคุยกับแม่หน่อย”

จ้าวเสวี่ยรู้กาละเทศะ รีบกลับเข้าไปในห้องของตัวเอง แต่ก่อนจะไปก็ยังไม่วายส่งสัญญาณให้จ้าวซี่ชิว

“แม่คะ ที่แม่พูดเมื่อกี้ต้องรักษาสัญญาด้วยนะคะ”

“รู้แล้วน่า”

จ้าวซี่ชิวพยักหน้า มองตามหลังจ้าวเสวี่ยเข้าห้องไป

หลินเทายิ้มแล้วถามอย่างสงสัย: “แม่ไปพูดอะไรกับนางมาเหรอครับ?”

“นี่มันความลับระหว่างผู้หญิงพวกเรา แกไม่ต้องถามหรอกน่า”

จ้าวซี่ชิวตอบปัดๆ ไป

หลินเทาก็เลยไม่กล้าซักไซ้ต่อ

“ว่ามาสิ มีเรื่องอะไร?”

จ้าวซี่ชิวมองไปทางหลินเยี่ยนในห้องนั่งเล่น นางยังคงก้มหน้าร้องไห้สะอึกสะอื้นอยู่เบาๆ

“เรื่องของหลินเยี่ยนน่ะครับ โรงพยาบาลจะให้พาพ่อเขากลับบ้านไม่ใช่เหรอครับ ตอนนี้หมู่บ้านตระกูลหลินก็รื้อไปแล้ว...”

หลินเทายังพูดไม่ทันจบ

จ้าวซี่ชิวก็พูดแทรกขึ้นมาทันที: “แกคงไม่ได้คิดจะพาพ่อเขามาบ้านพวกเราหรอกนะ”

หลินเทาเห็นว่าจ้าวซี่ชิวเดาถูกแล้ว ก็ยิ้มแล้วพยักหน้า

“ใช่ครับ”

“ไม่ได้!”

“ทำไมจะไม่ได้ล่ะครับ?”

หลินเทาถาม

จ้าวซี่ชิวถึงกับพูดอะไรไม่ออกไปชั่วขณะ นี่มันยังต้องถามอีกเหรอ การพาคนใกล้ตายมาไว้ในบ้านตัวเอง เรื่องแบบนี้ใครเขาจะทำกัน

“อาเทา แม่ไม่รู้ว่าแกแกล้งโง่หรือโง่จริงๆ กันแน่ เรื่องนี้น่ะ อย่าว่าแต่แม่เลย พ่อแกก็ไม่มีทางยอมเด็ดขาด” จ้าวซี่ชิวพูดอย่างหนักแน่น

“แม่ครับ... แม่ไม่ได้พูดอยู่บ่อยๆ เหรอครับว่าลุงหลินเขาดีกับบ้านพวกเรามาก ต่อไปก็ให้ถือว่าลุงหลินเป็นคนในครอบครัวอะไรแบบนั้น”

“มันไม่เหมือนกัน”

จ้าวซี่ชิวไม่รู้จะอธิบายให้หลินเทาเข้าใจได้อย่างไรในชั่วขณะ

“คือว่า ลุงหลินของแกน่ะเป็นคนใกล้ตาย พามาบ้านพวกเรา มันจะนำพาเอาโรคภัยไข้เจ็บ เคราะห์ร้ายมาสู่บ้านพวกเราได้”

“แม่เชื่อเรื่องงมงาย!”

“ฉัน...”

จ้าวซี่ชิวอ้ำๆ อึ้งๆ เกือบจะสบถด่าออกมา

นางรู้สึกว่าลูกชายคนนี้ช่างไม่รู้จักเรื่องราวเอาเสียเลย โง่เง่าจริงๆ

บางทีนี่อาจจะเป็นเรื่องงมงายจริงๆ ก็ได้ แต่เป็นพันๆ ปีมาแล้ว นี่มันก็คือกฎเกณฑ์ที่ยึดถือปฏิบัติกันมาโดยตลอด

แกจะไม่เชื่อก็ได้ แต่จะทำเป็นไม่ใส่ใจไม่ได้ ยิ่งไปกว่านั้น จะไปเสี่ยงกับเรื่องแบบนี้ไม่ได้เด็ดขาด

“แม่ครับ...” หลินเทากำลังจะพยายามเกลี้ยกล่อมจ้าวซี่ชิวต่อ

ก็ถูกจ้าวซี่ชิวพูดขัดขึ้นมาเสียก่อน

ผ่านไปครู่ใหญ่ จ้าวซี่ชิวถึงได้เอ่ยปากถาม: “เรื่องนี้หลินเยี่ยนเป็นคนเอ่ยปากกับแกรึเปล่า?”

“เปล่าครับ หลินเยี่ยนไม่ได้เอ่ยปาก ผมคิดเอง” หลินเทากล่าว

จ้าวซี่ชิวได้ยินดังนั้น ก็พูดว่า: “แม่ว่าแล้ว เยี่ยนจื่อก็ไม่ใช่เด็กไม่รู้จักความแบบนั้น เอาเถอะน่า เรื่องนี้ไม่มีทางต่อรอง”

หลินเทาไม่ได้พูดอะไรต่อ

จ้าวซี่ชิวอธิบาย: “อาเทา ไม่ใช่ว่าแม่ใจร้ายนะ แม่ก็ชอบเยี่ยนจื่อเหมือนกัน กับลุงหลินของแกอยู่กันมาตั้งหลายปีก็ดีต่อกันมาตลอด หลายปีมานี้ต่างก็ช่วยเหลือเกื้อกูลกัน ความสัมพันธ์นี้มันดีกว่าที่แม่มีให้กับอาสะใภ้สาม อาสะใภ้เล็กพวกนั้นเสียอีก แต่เรื่องหนึ่งก็ส่วนเรื่องหนึ่ง ที่สำคัญคือเรื่องนี้มันมีข้อห้ามอยู่”

หลินเทาเห็นว่าไม่มีทางเกลี้ยกล่อมจ้าวซี่ชิวได้เลย

“พอเถอะครับแม่ ไม่ได้ก็ไม่ได้ครับ”

จริงๆ แล้ว

หลินเทาก็พอจะเข้าใจความคิดแบบชนบทที่ฝังลึกอยู่ในกระดูกของจ้าวซี่ชิวได้

สาเหตุหลักก็เพราะเขาเคยเรียนหนังสือมา แถมยังออกไปสู้ชีวิตข้างนอกมานานขนาดนี้ ถึงได้ไม่ปล่อยให้ความคิดเหล่านี้เข้ามาครอบงำ