บทที่ 62: คนรวยยืมเงินง่ายกว่าคนจน

“ฮัลโหล... แม่ครับ”

เสียงของหลินเฉียงเบามาก จ้าวซี่ชิวยังคงได้ยินเสียงตะโกนดังลั่นของเสิ่นหลันฟางเล็ดลอดออกมาจากปลายสาย: “หลินเฉียง จ้าวซานดีกับแกแค่ไหน? แกไม่มีงานทำ เขาก็ให้แกไปทำงานที่ร้านเขา ตอนนี้เขามีปัญหา แกก็ช่วยเขาสักหน่อยไม่ได้รึไง? ไอ้คนเนรคุณ!”

“เป็นอะไรไปเหรอ? เฉียง?”

จ้าวซี่ชิวรีบถามทันที

“แม่ครับ พี่ชายเสวี่ยเขาจะขอยืมเงินชดเชยเวนคืนก้อนนั้นของพวกเราน่ะครับ”

“อะไรนะ!?”

จ้าวซี่ชิวอึ้งไป

“แกเข้าใจผิดรึเปล่า พี่ชายนางรวยไม่ใช่เหรอ จะมาสนใจเงินชดเชยเวนคืนไม่กี่บาทของแกทำไม”

“เขาบอกว่าเขาเปิดร้านใหม่นั่น เอาเงินทั้งหมดทุ่มลงไปหมดแล้ว ในมือไม่มีเงินหมุนเวียน” หลินเฉียงพูดประโยคนี้จบ ก็จงใจหลบหน้าเสิ่นหลันฟางกับจ้าวเสวี่ย เดินออกไปหาที่ที่ไม่มีคนอยู่ข้างนอกบ้าน กดเสียงต่ำลงแล้วพูดว่า: “จริงๆ แล้ว ผมได้ยินคนเขาพูดกันว่าจ้าวซานไปเล่นพนันข้างนอก เสียเงินไปเยอะมากเลยครับ”

“หา!?”

จ้าวซี่ชิวประหลาดใจอย่างมาก

“ถ้างั้นเรื่องนี้แกก็ควรจะบอกแม่ยายแกสิ”

“ผมจะไปกล้าพูดได้ยังไงครับ ตอนนี้ต่อให้ผมพูดไป เขาก็ไม่เชื่อหรอก แถมยังจะคิดว่าผมหาข้ออ้างไม่อยากให้ยืมเงินอีก ยิ่งไปกว่านั้น ถ้าผมพูดไป จ้าวซานก็ต้องเกลียดผมแน่ๆ ผมยังทำงานอยู่ที่ร้านเขาอยู่นะครับ” หลินเฉียงกล่าว

จ้าวซี่ชิวได้ยินดังนั้น

ก็ปวดหัวตุบๆ ขึ้นมาเหมือนกัน

“เรื่องนี้...”

จ้าวซี่ชิวหยุดไปครู่ใหญ่ ถึงเพิ่งจะนึกขึ้นได้แล้วถามว่า: “แล้วเสวี่ยคิดยังไงล่ะ?”

“นางตกลงครับ ยังไงซะนั่นมันก็พี่ชายนางนี่นา” หลินเฉียงตอบกลับ

“ในเมื่อเสวี่ยตกลงแล้ว งั้นแกก็อย่าไปขัดขวางเลย” จ้าวซี่ชิวกล่าว

หลินเฉียงชะงักไปเล็กน้อย

“หา? งั้นก็ให้ยืมเงินชดเชยเวนคืนก้อนนั้นให้จ้าวซานไปแบบนี้เลยเหรอครับ?”

“ไม่งั้นจะทำยังไงล่ะ เสวี่ยเป็นเมียแกนะ นางยังคลอดลูกให้แกตั้งสองคน นั่นมันพี่ชายนาง เป็นญาติสนิทของนาง เขาก็มาขอร้องถึงหัวแกแล้ว แกจะไม่สนใจได้รึไง?” จ้าวซี่ชิวกล่าว

“แต่ว่า...”

หลินเฉียงอ้ำๆ อึ้งๆ

“แต่อะไร?” จ้าวซี่ชิวถาม

“เงินก้อนนี้ให้จ้าวซานยืมไป มีโอกาสสูงมากที่จะสูญเปล่านะครับ” หลินเฉียงบอก

จ้าวซี่ชิวลังเลอยู่ครู่หนึ่ง เงินชดเชยเวนคืนก้อนนี้ไม่ใช่จำนวนน้อยๆ แต่ถึงอย่างนั้นนางก็ยังคงพูดอย่างใจกว้างว่า: “พอเถอะน่า ให้ยืมก็ให้ยืมไปแล้ว ต่อให้สูญเปล่า มันก็ไม่ได้สูญไปให้คนอื่น”

“ถ้างั้น...”

หลินเฉียงตัดสินใจไม่ถูก

ตอนนั้นจ้าวเสวี่ยก็เดินออกมาอย่างฉุนเฉียว คว้าโทรศัพท์ของหลินเฉียงไปคุยเอง

“แม่คะ... เฉียงเขาเล่าเรื่องนั้นให้แม่ฟังแล้วใช่ไหมคะ พอดีพี่ชายหนูตอนนี้มีปัญหา อยากจะขอยืมเงินพวกเราสักหน่อย เรื่องนี้ก็ไม่มีปัญหาอะไรใช่ไหมคะ”

“ไม่ๆๆ ไม่มีปัญหา”

จ้าวซี่ชิวยิ้มแล้วพูดว่า: “เมื่อกี้แม่ก็เพิ่งบอกเฉียงไป ให้เขาเป็นคนรู้จักกตัญญูรู้คุณ พี่ชายเธอตอนนั้นให้เขาไปทำงานที่ร้าน นี่ก็ถือเป็นบุญคุณแล้วนะ”

“นั่นน่ะสิคะ”

จ้าวเสวี่ยแค่นเสียงเย็นชา ถลึงตาใส่หลินเฉียงแวบหนึ่ง แล้วหันไปพูดกับจ้าวซี่ชิว: “แม่คะ แม่นี่แหละที่เข้าใจเหตุผลที่สุด”

จ้าวซี่ชิวยิ้มแต่ไม่ได้พูดอะไร นางคิดในใจว่า ถ้าฉันไม่เข้าใจเหตุผล บ้านหลังนี้ก็คงต้องแตกสลายไปแล้วล่ะ

“แม่คะ งั้นก็แค่นี้นะคะ”

จ้าวเสวี่ยพูดจบ ก็กดวางสาย ยื่นโทรศัพท์คืนให้หลินเฉียง

“เห็นไหมล่ะ... แม่แกก็ยังยอมตกลงให้ยืมเงินพี่ชายฉันเลย”

หลินเฉียงไม่ได้พูดอะไร เดินตามจ้าวเสวี่ยเข้าบ้านไป

พอเข้ามาในบ้าน จ้าวเสวี่ยก็พูดกับจ้าวซาน: “พี่คะ พี่ต้องการเงินเมื่อไหร่? เดี๋ยวหนูโอนให้ตอนนี้เลย”

จ้าวซานได้ยินดังนั้น ก็หัวเราะร่าออกมา เมื่อครู่นี้เขายังทำหน้าบึ้งอยู่เลย ตอนนี้กลับเปลี่ยนหน้าได้ราวกับนักแสดงเปลี่ยนหน้ากาก นักแสดงเปลี่ยนหน้ากากยังไม่เก่งเท่าเขาเลยด้วยซ้ำ

“เสวี่ย เธอนี่แหละดีที่สุดแล้ว”

จ้าวซานพูดหยอกล้อสองสามประโยค ส่งเลขที่บัญชีธนาคารให้จ้าวเสวี่ย จ้าวเสวี่ยก็จัดการโอนเงินชดเชยเวนคืนก้อนนั้นทั้งหมดให้จ้าวซานทันที ณ ตรงนั้น

“แม่ครับ ผมออกไปข้างนอกแป๊บนะ วันนี้ผมไม่ทานข้าวที่บ้านแล้ว”

จ้าวซานพอได้รับเงิน ก็รีบร้อนออกไปทันที

เสิ่นหลันฟางขมวดคิ้ว สบถด่าเบาๆ ว่า ‘ไอ้ลูกเลวเอ๊ย’

“แม่คะ นี่ก็เย็นมากแล้ว หนูขอตัวกลับก่อนนะคะ”

จ้าวเสวี่ยพูดขึ้นในตอนนั้น

“ก็ค้างที่บ้านสิ” เสิ่นหลันฟางกล่าว

“ไม่ดีกว่าค่ะ”

จ้าวเสวี่ยส่ายหน้า เหลือบมองหลินเฉียงแวบหนึ่ง แล้วกระซิบกับเสิ่นหลันฟางเบาๆ: “หนูเพิ่งจะเอาเงินชดเชยเวนคืนทั้งหมดให้พี่ไป คนบ้านนั้นในใจคงจะไม่สบายใจแน่ๆ ยังไงนี่มันก็เป็นเงินที่ได้มาจากบ้านเก่าของพวกเขา วันนี้ถ้าหนูไม่กลับไปอีกมันจะไม่ดี หนูจะพาลูกกลับไปวันนี้แหละค่ะ”

เสิ่นหลันฟางได้ยินดังนั้น

ก็เห็นว่าเป็นเหตุผล

“ได้ งั้นพวกแกก็กลับไปเถอะ”

พูดจบ เสิ่นหลันฟางก็หันไปกอดหลานทั้งสองคน เด็กทั้งสองคนร้องโวยวายไม่ยอมกลับ จะอยู่แต่บ้านยายท่าเดียว

ทำเอาเสิ่นหลันฟางดีใจจนเนื้อเต้น

“คนเขาว่ากันว่าหลานนอกเหมือนหมา กินแล้วก็ไป แต่หลานนอกสองคนของฉันนี่ก็ยังมีจิตสำนึกอยู่บ้างนะ”

จ้าวเสวี่ยยิ้มออกมา

“พอแล้วค่ะแม่ พวกเราไปนะคะ”

หลินเฉียงเดินเข้ามาอุ้มลูก จ้าวเสวี่ยถือสัมภาระ เสิ่นหลันฟางเดินไปส่งพวกเขาที่หน้าประตูชุมชน

“อีกสองวันค่อยมาใหม่นะ”

เสิ่นหลันฟางโบกมือ ตะโกนเสียงดัง

“รู้แล้วค่ะ”

จ้าวเสวี่ยขานรับ หันหลังมุดตัวเข้าไปในรถแท็กซี่ที่หลินเฉียงเรียกไว้ได้

“พี่คนขับครับ ไปเทียนสุ่ย อพาร์ตเมนต์ อำเภอฉีสุ่ยครับ”

พอได้ยินคำว่า เทียนสุ่ย อพาร์ตเมนต์ พี่คนขับรถก็หันกลับมามองจ้าวเสวี่ยกับหลินเฉียงแวบหนึ่ง

ตลอดเส้นทาง หลินเฉียงเอาแต่นั่งเงียบ ไม่พูดไม่จา

จ้าวเสวี่ยเห็นดังนั้น

“หลินเฉียง ฉันเอาเงินก้อนนั้นให้พี่ชายฉันยืมไป แกมีความเห็นมากนักรึไงหา ฉันจะบอกให้นะ ถ้าแกยังจะมาทำหน้าบึ้งใส่ฉันแบบนี้อีก ฉันก็ไม่กลับไปแล้วนะ แกกลับไปคนเดียวเลย”

หลินเฉียงไม่ได้ตอบคำพูดของจ้าวเสวี่ย

จ้าวเสวี่ยถึงกับโมโหขึ้นมาทันที

“พี่คนขับคะ จอดรถ!”

หลินเฉียงเห็นดังนั้น ก็พูดอย่างจนปัญญา: “เอาเถอะน่าๆ อย่าอาละวาดเลยน่า ฉันไม่ได้มีความเห็นอะไรสักหน่อย”

“ถ้างั้นแกจะมาทำหน้าบึ้งใส่ฉันทำไม” จ้าวเสวี่ยซักถาม

“ฉัน...”

หลินเฉียงอ้ำๆ อึ้งๆ กำลังคิดว่าจะบอกจ้าวเสวี่ยดีหรือไม่

“ฉันอะไรของแก มีอะไรก็พูดมาสิ”

“เรื่องให้ยืมเงินพี่ชายเธอ ฉันไม่มีความเห็นหรอก เพียงแต่ว่าฉันได้ยินคนที่ร้านเขาพูดกันว่าพี่ชายเธอเล่นพนัน แถมยังเล่นหนักมากด้วย ฉันกลัวว่าพี่ชายเธอจะเอาเงินของพวกเราไปเล่นพนันน่ะสิ” หลินเฉียงพูดออกไปตรงๆ

“อะไรนะ!?”

จ้าวเสวี่ยชะงักไปเล็กน้อย

“แกคงไม่ได้เพราะไม่อยากให้ยืมเงินพี่ชายฉัน เลยจงใจกุเรื่องขึ้นมาหรอกนะ”

“ฉันก็รู้ว่าเธอต้องคิดแบบนี้แหละ ก็เลยไม่กล้าพูดมาตลอด ตอนนี้เงินก็ให้พี่ชายเธอยืมไปแล้ว ฉันถึงกล้าพูด เชื่อไม่เชื่อก็แล้วแต่เธอ”

หลินเฉียงเป็นคนสุขุมรอบคอบมาโดยตลอด ไม่ใช่คนที่จะพูดจาเหลวไหล

จุดนี้จ้าวเสวี่ยมั่นใจอย่างยิ่ง

“แล้วทำไมแกไม่บอกแต่แรก!”

จ้าวเสวี่ยหันมาโทษหลินเฉียงแทน

หลินเฉียงพูดอะไรไม่ออก

“ฉันต้องรีบโทรบอกแม่ฉัน”

จ้าวเสวี่ยกำลังจะโทรศัพท์หาเสิ่นหลันฟาง

หลินเฉียงเป็นคนคิดละเอียด เขารีบห้ามไว้ทันที: “ไม่ต้องโทรแล้ว เงินก็ให้ไปแล้ว ตอนนี้เธอโทรไปก็ไม่มีประโยชน์อะไรหรอก เดี๋ยวแม่เธอจะคิดเหมือนเธอนั่นแหละ คิดว่าเธอหาข้ออ้างไม่อยากให้ยืมเงิน แล้วจะพาลเกิดความขุ่นเคืองใจกับเธอเปล่าๆ”

“แม่ฉันไม่เป็นแบบนั้นหรอกน่า” จ้าวเสวี่ยกล่าว

“แล้วถ้าพี่ชายเธอปฏิเสธล่ะ เธอคิดว่าแม่เธอจะเชื่อเธอหรือเชื่อพี่ชายเธอ?” หลินเฉียงถาม

จ้าวเสวี่ยลังเลอยู่ครู่หนึ่ง

“พี่ชายฉัน”

ถึงแม้ว่านางจะไม่อยากพูดออกมา แต่ก็จำต้องยอมรับว่า สถานะของพี่ชายในบ้านหลังนี้ สำคัญยิ่งกว่าพ่อของนางเสียอีก

“นั่นน่ะสิ เพราะงั้น ตอนนี้ก็อย่าเพิ่งพูดอะไรเลย” หลินเฉียงกล่าว

จ้าวเสวี่ยนั่งนิ่งไปครู่ใหญ่

หันกลับไปถลึงตาใส่หลินเฉียงหลายครั้ง

“โทษแกนั่นแหละ ทั้งหมดเป็นเพราะแก แกก็รู้ว่าพี่ชายฉันเล่นพนัน ทำไมถึงไม่บอกแต่แรก เงินก้อนนี้ถ้ามันสูญเปล่าไปนะ ฉันต้องบ้าตายแน่ๆ!”

จ้าวเสวี่ยกล่าว

หลินเฉียงไม่ได้พูดอะไรต่อ พูดตามตรง เงินก้อนนี้ถ้ามันสูญเปล่าไปแบบนั้นจริงๆ เขาคงจะบ้าตายก่อนจ้าวเสวี่ยเสียอีก

โตมาจนป่านนี้ นี่เป็นครั้งแรกที่เขาได้มีเงินมากมายขนาดนี้

เพราะมีเงินมากมายขนาดนี้ นี่ก็เป็นครั้งแรกเช่นกันที่เขารู้สึกเปี่ยมไปด้วยความหวังกับชีวิตในอนาคต