บทที่ 61: รายการจับคู่ดูตัว

หลินเทาหัวเราะแห้งๆ แก้เก้อ กำลังจะอธิบาย

ก็ถูกเซี่ยฮวนพูดแทรกขึ้นมาเสียก่อน

“คุณน้าคะ ร้านหนังสือของคุณน้านี่ใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ เลยนะคะ หนูจำได้ว่าเมื่อก่อนเป็นแค่แผงหนังสือเล็กๆ เอง ตอนนี้กลายเป็นห้องสมุดไปแล้วนะคะเนี่ย”

ความสามารถในการเปลี่ยนเรื่องของเซี่ยฮวนคนนี้

ทำเอาหลินเทาถึงกับทึ่งไปเลย

ทั้งสองคนคุยกันอยู่สองสามประโยค เซี่ยฮวนถึงได้เดินจากไปพร้อมกับหลินเทา

“เมื่อกี้ที่คุณน้าคนนั้นพูดน่ะ นายอย่าไปใส่ใจเลยนะ” เซี่ยฮวนกล่าว

“ไม่... ไม่เป็นไรน่า”

หลินเทายิ้ม

“ถ้างั้นฉันไปก่อนนะ”

“ได้”

เซี่ยฮวนบ่นพึมพำตามหลังหลินเทาว่าไม่ยอมรั้งให้อยู่ทานข้าวด้วยกัน แล้วนางก็กลับบ้านไป

หลินเทาหันหลังกลับเข้าไปในทะเลผู้คน แหวกว่ายเหมือนปลาตัวหนึ่งไปยังหัวถนนฝั่งตรงข้าม เรียกรถแท็กซี่ แล้วเดินทางกลับมายังเทียนสุ่ย อพาร์ตเมนต์ ในตัวอำเภอฉีสุ่ยโดยตรง

จ้าวซี่ชิวกำลังนั่งดูทีวีอยู่ที่บ้าน

พอหลินเทาเข้ามาในบ้าน ก็เห็นว่าในทีวีกำลังฉายรายการ เฟยเฉิงอู้เหร่า ที่มี เมิ่งเฟย เป็นพิธีกร นางดูไปพลางยิ้มไปพลาง จนกระทั่งหลินเทาเข้ามาในบ้านก็ยังไม่ทันสังเกตเห็น

“แม่ครับ”

หลินเทาร้องเรียก

จ้าวซี่ชิวถึงเพิ่งจะรู้สึกตัว

“อ๋อ... อาเทากลับมาแล้วเหรอ”

“พอดีเลย แกลองดูรายการนี้สิ หรือว่าแกจะลองไปดูบ้างไหม?”

จ้าวซี่ชิวพูด

หลินเทาทำหน้าจนปัญญา: “แม่ก็บอกเองนี่ครับว่านี่มันรายการทีวี มันก็ต้องเป็นของปลอมอยู่แล้วสิ”

“ของปลอมเหรอ? แม่ก็นึกว่าเป็นของจริงซะอีก” จ้าวซี่ชิวกล่าว

“มีบททั้งนั้นแหละครับ” หลินเทานั่งลงแล้วพูด จ้าวซี่ชิวขมวดคิ้วแล้วเปลี่ยนช่อง

“แม่ครับ... แม่โทรหาเยว่ลี่หน่อยสิครับ”

“ทำไมเหรอ?” จ้าวซี่ชิวถาม

“ครั้งที่แล้วที่หวังซินบอกเรื่องทุเรียนนำเข้านั่นน่ะครับ”

พอหลินเทาพูดเรื่องนี้ขึ้นมา

จ้าวซี่ชิวถึงเพิ่งจะนึกออก

“โอ๊ยตายแล้ว แกไม่พูด แม่ก็ลืมไปเลยนะเนี่ย เยว่ลี่กลับไปตั้งหลายวันแล้ว ไม่รู้ว่าโทรกลับมาบ้านบ้างรึเปล่า”

พูดจบ

จ้าวซี่ชิวก็โทรศัพท์หาหลินเยว่ลี่

“ฮัลโหล... เยว่ลี่”

“แม่คะ มีอะไรเหรอคะ?”

“เรื่องทุเรียนของลูกน่ะ จัดการไปถึงไหนแล้ว?” จ้าวซี่ชิวถาม

“อ๋อ จัดการเรียบร้อยแล้วค่ะ” หลินเยว่ลี่บอก

จ้าวซี่ชิวได้ยินดังนั้น

ก็พูดว่า: “จัดการเรียบร้อยแล้ว งั้นก็ดีแล้ว... จริงสิ แล้วปีใหม่ลูกจะกลับมาเมื่อไหร่ล่ะ?”

“ถึงตอนนั้นค่อยว่ากันอีกทีค่ะ แม่คะ ตอนนี้หนูยุ่งนิดหน่อย ขอวางสายก่อนนะคะ ไว้ว่างๆ หนูจะโทรกลับไปหาใหม่ค่ะ” หลินเยว่ลี่กล่าว

“ได้ๆ แกลยุ่งไปเถอะ”

จ้าวซี่ชิวกดวางสาย

เมื่อครู่จ้าวซี่ชิวเปิดลำโพงคุยอยู่

“ได้ยินแล้วใช่ไหม จัดการเรียบร้อยแล้ว” จ้าวซี่ชิวหันไปพูดกับหลินเทา

แต่ทว่า หลินเทาก็ยังคงรู้สึกว่ามีบางอย่างไม่ถูกต้องอยู่ดี

“แม่ครับ... ผมอยากจะแวะไปที่นั่นสักหน่อย”

จ้าวซี่ชิวกำลังดูทีวีอยู่ ฟังไม่ค่อยชัด ชะงักไปเล็กน้อย: “แกพูดว่าอะไรนะ?”

“ผมบอกว่าผมอยากจะแวะไปหาเยว่ลี่สักหน่อยน่ะครับ ยังไงซะนี่ก็ยังอีกนานกว่าจะปีใหม่ ผมก็ไม่มีอะไรทำด้วย ผมจะไปดูหน่อยว่ามีอะไรพอจะช่วยได้บ้างรึเปล่า”

พอหลินเทาพูดแบบนี้

จ้าวซี่ชิวก็พยักหน้า

“ก็ได้เหมือนกัน”

“ถ้างั้นก็ได้ครับ”

วันนี้มันเย็นเกินไปแล้ว

หลินเทาตั้งใจว่าพรุ่งนี้ค่อยไป

หลังจากคุยกับจ้าวซี่ชิวมานานขนาดนี้ ตอนที่หลินเทากำลังจะเตรียมลุกขึ้นกลับเข้าห้อง ถึงเพิ่งจะสังเกตเห็นว่าหลินเฉียงกับจ้าวเสวี่ย รวมถึงหลินเจี้ยนหมิน ไม่อยู่บ้าน

“แม่ครับ พ่อล่ะครับ? ทำไมไม่เห็นพ่อเลย”

“พี่ชายของเสวี่ยเขาเปิดร้านใหม่นั่นไม่ใช่เหรอ พ่อแกก็เลยไปช่วยตกแต่งไง แกลืมไปแล้วเหรอ... ว่าไปแล้ว เงินค่าวัสดุนั่นจ้าวซานก็ยังไม่ยอมจ่ายเลยนะ ตอนนี้พ่อแกก็เห็นแก่หน้าเสวี่ยนั่นแหละ ถึงได้ยอมออกเงินสำรองไปก่อน”

“แม่ก็บอกจ้าวเสวี่ยไปตรงๆ ก็สิ้นเรื่องแล้วนี่ครับ”

หลินเทารู้สึกจนปัญญา คนแก่สองคนนี้นี่เห็นแก่หน้าตามากเกินไปจริงๆ

จ้าวซี่ชิวถอนหายใจเฮือกหนึ่ง

“เรื่องนี้ให้พ่อแกเป็นคนพูดไปเถอะ แม่ไม่พูดหรอก”

หลินเทาเหลือบมองค้อน แล้วก็ถามต่อ: “แล้วเจ้าเฉียงล่ะครับ? วันนี้พวกเขาไม่ได้ค้างที่นี่เหรอ?”

“อ๋อ เสิ่นหลันฟางโทรมาน่ะสิ บอกว่าหาเสวี่ยมีธุระ ให้เสวี่ยรีบกลับไปหน่อย” จ้าวซี่ชิวบอก

“รีบกลับไปหน่อยเหรอ? ทำไม? เสิ่นหลันฟางจะตายรึไง? หรือว่าจ้าวต้าไป๋ไม่ไหวแล้ว?”

หลินเทาจงใจพูดหยอกล้อขึ้นมา

จ้าวซี่ชิวได้ยินดังนั้น ก็ขมวดคิ้ว: “ไอ้ลูกคนนี้พูดจาอะไรแบบนั้น เสิ่นหลันฟางกับจ้าวต้าไป๋ถึงแม้จะดูถูกบ้านเรา ปฏิบัติกับคนบ้านเราไม่ค่อยดีเท่าไหร่ แต่ยังไงซะเขาก็เป็นผู้ใหญ่นะ เป็นพ่อแม่ของเสวี่ยด้วย แถมยังเป็นตาเป็นยายของหลานชายแท้ๆ ของแกอีก แกก็ให้ความเคารพพวกเขาหน่อยสิ”

“รู้แล้วครับแม่ ผมก็แค่พูดต่อหน้าแม่เท่านั้นแหละน่า”

หลินเทาพูดพลางยิ้ม

จ้าวซี่ชิวไม่สนใจหลินเทา เปิดทีวี ดูรายการ เฟยเฉิงอู้เหร่า นั่นต่อตามลำพัง

“แกบอกว่ารายการนี่มันของปลอมเหรอ? ทำไมแม่ถึงไม่เชื่อเลยนะ ดูสิพิธีกรคนนี้หน้าตาใจดีออกขนาดนี้”

พูดจบ

จ้าวซี่ชิวก็หันกลับมามองหลินเทา หลินเทาก็นั่งลงเคี้ยวเมล็ดแตงอยู่เหมือนกัน

นางยิ้มเล็กน้อย

“หรือว่า... แกจะลองไปดูจริงๆ สักตั้ง ไม่แน่อาจจะได้ก็ได้นะ?”

จ้าวซี่ชิวยึดติดกับปัญหาส่วนตัวของหลินเทาอย่างมาก ขอแค่มีโอกาสเพียงเล็กน้อย ต่อให้รู้ทั้งรู้ว่าเป็นของปลอม นางก็จะคว้าไว้

เพียงแต่ว่า จ้าวซี่ชิวมีข้อดีอยู่อย่างหนึ่ง นั่นก็คือไม่เผด็จการ มีความเป็นประชาธิปไตยสูง เรื่องอะไรก็จะดูความเห็นของหลินเทาเป็นหลัก ไม่เหมือนกับครอบครัวอื่น ที่พ่อแม่เผด็จการ ถ้าไม่เชื่อฟังก็จะร้องไห้ฟูมฟาย อาละวาด ขู่จะผูกคอตาย ทำให้บ้านวุ่นวายไปหมด

“ผม...”

หลินเทาอ้ำๆ อึ้งๆ เมื่อเห็นท่าทีของจ้าวซี่ชิวแบบนี้ ถ้าเขาไม่ยอมไป ความคิดนี้ก็คงจะไม่ยอมตายไปง่ายๆ แน่

จ้าวซี่ชิวจ้องมองหลินเทาด้วยสายตาคาดหวัง

หลินเทาทนเห็นจ้าวซี่ชิวผิดหวังไม่ได้จริงๆ

เขาลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะพยักหน้า

“ก็ได้ครับ แต่ผมว่าผมสมัครไปแบบนี้ ทีมงานรายการเขาอาจจะไม่เอาด้วยซ้ำ”

“ก็ลองดูสิ”

จ้าวซี่ชิวยิ้ม เริ่มหยิบกระดาษกับปากกามา สวมแว่นตาแล้วเขยิบเข้าไปใกล้หน้าจอทีวี เริ่มจดเบอร์โทรศัพท์ของทีมงานรายการ

หลินเทารู้สึกจนปัญญาอย่างยิ่ง

หญิงชราตัวเล็กๆ คนนี้นี่ ประสิทธิภาพในการทำงานไม่ธรรมดาจริงๆ

ถ้าหากจิตวิญญาณแบบนี้ไปอยู่ในยุคอดีต แม่ของเขาไปสร้างกิจการอะไรสักอย่างในช่วงเวลาหัวเลี้ยวหัวต่อ ไม่แน่ว่าตอนนี้เขาอาจจะเป็นเศรษฐีรุ่นสองไปแล้วก็ได้ ไม่แน่ว่าอาจจะได้แต่งงานตั้งแต่อายุยังน้อยไปนานแล้ว

“ผมออกไปข้างนอกแป๊บนะครับ”

หลินเทาลุกขึ้นยืน

คิดว่าไม่ได้ไปเยี่ยมหลินเยี่ยนมานานแล้ว

สองวันนี้หลินเยี่ยนก็ไม่ได้แวะมาพักที่นี่ ไม่รู้ว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้นรึเปล่า

“เฮ้ๆๆ... แกเดี๋ยวก่อนสิ แม่พูดภาษาจีนกลางไม่เป็น แกโทรไปเบอร์ทีมงานรายการนี้ให้หน่อยสิ”

จ้าวซี่ชิววิ่งตามออกมา

หลินเทาถอนหายใจเฮือกหนึ่ง

“รออีกสักพักก่อนเถอะครับ ตอนนี้ผมต้องไปโรงพยาบาลดูหลินเยี่ยนก่อน”

พอพูดถึงหลินเยี่ยน จ้าวซี่ชิวก็กลับมาสู่ปัจจุบัน

“ใช่สิ... เยี่ยนจื่อนี่สองวันนี้ก็ไม่ได้แวะมาพักเลย”

“นั่นน่ะสิครับ ผมไปโรงพยาบาลดูหน่อยว่าสถานการณ์เป็นยังไง”

“ได้ๆ แกรีบไปเถอะ”

จ้าวซี่ชิวไม่ได้รั้งหลินเทาไว้ แถมยังเดินตามหลินเทาออกมาส่งนอกชุมชนอีกด้วย ลืมเรื่องการเข้าร่วมรายการไปเสียสนิท เมื่ออยู่ต่อหน้าเรื่องสำคัญจริงๆ จ้าวซี่ชิวก็ยังคงแยกแยะผิดถูกได้

นางยืนมองส่งจนหลินเทาจากไป

จ้าวซี่ชิวกลับมาที่เทียนสุ่ย อพาร์ตเมนต์ ในทีวียังคงฉายฉากคลาสสิกของรายการ เฟยเฉิงอู้เหร่า ที่ฝ่ายชายปรากฏตัว แล้วฝ่ายหญิงพากันกดปิดไฟอยู่

จ้าวซี่ชิวคิดในใจ ด้วยหน้าตาของหลินเทาแล้ว ความประทับใจแรกของผู้หญิงน่าจะดีมาก คงไม่มีใครกดปิดไฟ แต่ถ้าพอถึงช่วงหลังที่ต้องพูดถึงเรื่องงาน เรื่องเงินเดือน ตอนนั้นก็คงจะไม่แน่นอนแล้ว

เพราะถึงอย่างไร สังคมสมัยนี้ ผู้หญิงต่างก็ยึดติดกับความเป็นจริงกันทั้งนั้น

แต่ก็ไม่แน่ อาจจะมีสักคนสองคนที่ไม่สนใจเรื่องเงินก็ได้

จ้าวซี่ชิวก็กำลังเดิมพันอยู่กับเรื่องนี้แหละ

ในจังหวะนั้นเอง

หลินเฉียงก็โทรศัพท์เข้ามา