บทที่ 60: ลงทุนลับๆ ให้เงินต่อเงิน

นี่เป็นทักษะที่เขาฝึกฝนมาจากการเบียดเสียดขึ้นรถเมล์ในย่านใจกลางเมืองฉีอานมานานหลายปี

รถเมล์ในย่านใจกลางเมืองฉีอานนั้นเบียดเสียดยิ่งกว่านี้มาก

หลินเทาเดินมาถึงบริเวณที่คนเบาบางลงหน่อย เขาโทรศัพท์หาเซี่ยฮวนก่อน ให้นางมาหาเขาที่นี่ จากนั้นก็ยืนรออยู่ข้างๆ แผงขายผลไม้ริมถนนแผงหนึ่ง

“พี่ชายรูปหล่อ... ทุเรียนเพิ่งมาใหม่สดๆ เลยนะ เอาหน่อยไหม?” เจ้าของร้านรีบเรียกลูกค้าทันที

หลินเทาหันกลับไปมองแวบหนึ่ง

เขานึกถึงหลินเยว่ลี่ที่นำเข้าทุเรียนล็อตใหญ่มาเหมือนกัน

ว่าไปแล้ว ครั้งที่แล้วที่หลินเยว่ลี่กับหวังซินกลับบ้านมาบอกว่าทุ่มเงินเก็บทั้งหมดไปกับการนำเข้าทุเรียน แต่กลับถูกคนบางกลุ่มกดราคาจนของค้างสต็อก ไม่รู้ว่าเรื่องนั้นจัดการไปถึงไหนแล้ว?

หลินเทาก็ไม่เคยได้ถามไถ่เลย

แล้วก็ไม่เคยได้ยินหลินเจี้ยนหมินกับจ้าวซี่ชิวพูดถึงเรื่องนี้ด้วย

“ทุเรียนนี่ของแท้รึเปล่าครับ?”

หลินเทาแกล้งถาม

“แน่นอนสิ ของแท้แน่นอน พวกเราไปรับมาจากตลาดค้าส่งในเมืองฉีอานนะ ที่นั่นน่ะเขาเป็นของนำเข้าจากต่างประเทศจริงๆ ไม่หลอกเธอหรอกน่า เอาสักลูกไหม?”

เจ้าของร้านสวมถุงมือหยิบทุเรียนลูกหนึ่งขึ้นมาชั่งน้ำหนักในมือ ทำท่าจะแพ็คใส่ถุงให้หลินเทา

หลินเทาชะงักไป

รับมาจากตลาดค้าส่งในเมืองฉีอานเหรอ?

ทั่วทั้งเมืองฉีอาน ตลาดค้าส่งของหลินเยว่ลี่ถือว่าใหญ่ที่สุดแล้ว

“รับมาจากตลาดค้าส่งไหนในเมืองฉีอานเหรอครับ? ใช่ตลาดค้าส่งที่ชื่อ เทียนหง รึเปล่า?”

ถ้าบอกชื่อตลาด คนอาจจะไม่รู้จัก

แต่ถ้าเอ่ยถึง เทียนหงคนขายผลไม้ไม่มีใครไม่รู้จัก

“เทียนหงเหรอ?”

เจ้าของร้านส่ายหน้าทันที ยิ้มเล็กน้อย

“ไม่ใช่หรอก ทุเรียนเจ้านี้ดีกว่าของเทียนหงอีก”

“อ๋อ... งั้นไม่เอาแล้วครับ”

หลินเทาหันหลังเดินจากไป

ทิ้งให้เจ้าของร้านยืนงงเป็นไก่ตาแตก มองตามหลังหลินเทาไปพลางสบถด่าเบาๆ ว่า ‘ไอ้หนุ่มนี่ ประสาทรึเปล่า’

หลินเทาเดินออกจากแผงผลไม้ แล้วก็ลองถามดูอีกหลายเจ้า แต่ทุเรียนก็ไม่ใช่ของที่รับมาจากร้านของหลินเยว่ลี่เลยสักเจ้า

ถ้าเป็นแบบนี้จริงๆ

ทุเรียนนำเข้าล็อตนั้นของหลินเยว่ลี่ก็คงจะค้างสต็อกอยู่ในมือจริงๆ นั่นแหละ

ขณะที่กำลังคิดว่าจะโทรศัพท์หาหลินเยว่ลี่ถามไถ่ดูสักหน่อย

เซี่ยฮวนก็พลันปรากฏตัวขึ้นตรงหน้าพอดี

“นายหนีมาอยู่นี่เอง ทำฉันหาซะหัวหมุนไปหมดเลย โทรหาก็ไม่ยอมรับ”

เซี่ยฮวนบ่นอุบอิบ

หลินเทาหยิบโทรศัพท์มือถือออกมา ถึงเพิ่งจะเห็นสายที่ไม่ได้รับของเซี่ยฮวน

“สงสัยคนจะเยอะเกินไป เสียงดังเกินไป ฉันเลยไม่ได้ยินน่ะ”

“ว่ามาสิ หาฉันมีธุระอะไร?” เซี่ยฮวนถาม

หลินเทามองซ้ายมองขวา

“จะคุยกันตรงนี้เนี่ยนะ”

สถานที่แห่งนี้ เวลาจะพูดคุยกันแทบจะต้องตะโกนแข่งกับเสียงรอบข้าง

ทุกหนทุกแห่งเต็มไปด้วยเสียงพูดคุยจอแจ แถมยังมีรถเก๋งหลายคันที่จงใจขับเข้าไปในที่ที่คนเยอะๆ เปิดกระจกรถลงมา ยื่นแขนข้างหนึ่งห้อยออกมานอกรถ ปลายนิ้วยังคีบบุหรี่ไว้ หัวก็ยื่นออกมา กดแตรเสียงดังไม่หยุด

คนพวกนี้ส่วนใหญ่มักจะเป็นพวกที่เพิ่งกลับมาจากทำงานข้างนอก ตอนอยู่ข้างนอกต้องทำตัวเป็นลูกไล่เขา พอกลับมาถึงบ้านก็เลยได้ทีพลิกบทบาทจากทาสมาเป็นนายร้องเพลงฉลองกันใหญ่

เซี่ยฮวนยิ้ม

“ก็ได้ๆ ฉันจะพาเธอไปที่ที่ดีๆ ที่หนึ่ง”

หลินเทาเดินตามหลังไป ตลอดเส้นทางดึงดูดสายตาผู้คนได้ไม่น้อย ช่วยไม่ได้ การแต่งตัวของเซี่ยฮวนนั้นทันสมัยมาก ในหมู่บ้านชนบทที่เรียบง่ายไร้สีสันแห่งนี้ ถือเป็นทิวทัศน์อันงดงามสายหนึ่งเลยทีเดียว ที่สำคัญที่สุดคือเซี่ยฮวนยังมีใบหน้าที่สวยงามอีกด้วย

เรื่องนี้ยิ่งทำให้หลินเทากลายเป็นเป้าสายตาอิจฉาของผู้ชายคนอื่นๆ มากขึ้นไปอีก

หลินเทามองสายตาของผู้ชายเหล่านั้นที่มองมาทางตัวเอง คาดว่าตัวเองคงจะถูกฆ่าตายในใจพวกเขาไปแล้วไม่ต่ำกว่าร้อยครั้ง

“ถึงตรงนี้แหละ”

ณ ร้านขายหนังสือแห่งหนึ่ง เซี่ยฮวนหยุดเดินลง

หลินเทาเดินตามเข้าไปข้างใน ที่นี่ดูคล้ายกับห้องสมุดของโรงเรียน ทุกหนทุกแห่งมีคนยืนพิงชั้นหนังสือ ก้มหน้าก้มตาอ่านหนังสืออย่างขะมักเขม้น นานๆ ครั้งก็จะมีคู่รักนักเรียนมัธยมต้นแถวนั้นสักคู่สองคู่ มายืนจับมือกันทำกิจกรรมอื่นนอกเหนือจากการอ่านหนังสืออยู่ที่นี่

“ตั้งแต่ตอนที่ฉันเริ่มหัดอ่านหนังสือ ฉันก็ชอบมาอ่านหนังสือที่นี่แล้ว”

เซี่ยฮวนเลือกโต๊ะอ่านหนังสือริมหน้าต่างตัวหนึ่งแล้วนั่งลง

หลินเทามองเห็นฝูงชนที่เดินผ่านไปมาไม่ขาดสายด้านนอก กระจกหน้าต่างกันเสียงได้ดีมาก ทำให้รู้สึกราวกับว่าที่นี่เป็นคนละโลก

“ไม่น่าแปลกใจเลยที่เธอเรียนเก่ง” หลินเทายิ้มแล้วพูด

เซี่ยฮวนรู้สึกกระอักกระอ่วนเล็กน้อย หัวเราะอย่างขมขื่น แล้วพูดว่า: “พอเลยน่า เลิกพูดเรื่องฉันเถอะ ว่ามาสิ นายหาฉันมีธุระอะไร?”

“ฉันอยากจะลงทุนสักหน่อย เธอไม่ได้ทำงานด้านการร่วมลงทุนนั่นเหรอ มีคำแนะนำอะไรบ้างไหม? อย่างเช่น การจัดการการเงินแบบไหนที่ให้ผลตอบแทนสูง หรือว่าการเล่นหุ้นมันน่าเชื่อถือรึเปล่า?”

หลินเทาถาม

พอได้ยินคำว่าเล่นหุ้น เซี่ยฮวนก็รีบพูดทันที: “อย่าเด็ดขาด... ทำอะไรก็ได้แต่อย่าไปเล่นหุ้นเด็ดขาด นั่นมันมีไว้เชือดนักลงทุนรายย่อยชัดๆ ส่วนเรื่องการลงทุนจัดการการเงิน ถ้าอยากได้ผลตอบแทนที่มั่นคงหน่อย ฉันก็พอจะมีคำแนะนำอยู่บ้าง”

หลินเทารอให้เซี่ยฮวนพูดต่อ

เซี่ยฮวนยิ้ม แล้วเปลี่ยนเรื่องถาม: “แล้วนายมีเงินลงทุนเหรอ?”

“ฉัน...”

หลินเทาอ้ำๆ อึ้งๆ พลันนึกแผนการอันชาญฉลาดขึ้นมาได้

“บ้านฉันเพิ่งโดนเวนคืนไม่ใช่เหรอ ได้เงินชดเชยมาหลายแสนอยู่ ฉันก็เลยคิดว่า เก็บเงินไว้ในมือเฉยๆ มันก็ไม่มีประโยชน์อะไร แถมยังกลัวเรื่องอะไรนะ เงินเฟ้อ?”

หลินเทาแกล้งทำเป็นไม่เข้าใจ

“เงินเฟ้อ” เซี่ยฮวนบอก

“ใช่ๆๆ... เงินเฟ้อ เงินเก็บไว้ในธนาคารมันก็เสื่อมค่าลง ฉันก็เลยคิดว่าจะลองลงทุนดูสักหน่อย ให้เงินมันต่อเงินไงล่ะ” หลินเทากล่าว

“ความคิดนี้นายดีมากเลยนะ”

เซี่ยฮวนยิ้มให้หลินเทา แล้วพูดว่า: “นี่ฉันไม่ได้พูดในฐานะผู้จัดการการลงทุนความเสี่ยงนะ แต่ฉันเคยเห็นพวกคนขี้เหนียวตระหนี่มาเยอะเกินไปแล้วจริงๆ เก็บเงินไว้ในธนาคาร สุดท้ายระดับคุณภาพชีวิตก็ตามความเร็วของเงินที่เสื่อมค่าไม่ทัน เงินจำนวนเท่ากัน เมื่อสิบปีก่อนสามารถซื้อบ้านได้ทั้งหลัง แต่ตอนนี้ล่ะ? แค่จ่ายเงินดาวน์ก็อาจจะยังไม่พอด้วยซ้ำ”

“ก็จริงอย่างที่เธอว่า” หลินเทาพยักหน้า

“แต่ว่า ในเมื่อเป็นการลงทุน มันก็ยังคงมีความเสี่ยงอยู่ดี นายไม่กลัวว่าจะหมดตัวเหรอ?” เซี่ยฮวนยิ้มแล้วถาม

หลินเทาส่ายหน้า

“ถ้ากลัวก็คงไม่ลงทุนแล้ว”

“ก็ได้ นายคิดจะลงทุนเท่าไหร่?” เซี่ยฮวนถาม

“ฉัน...”

หลินเทาคิดอยู่ครู่หนึ่ง ลองหยั่งเชิงดูก่อน

“เอางี้ ในมือฉันตอนนี้มีอยู่ประมาณห้าแสน ฉันทุ่มหมดเลย”

“ห้าแสนเหรอ น้อยไปหน่อยนะ แต่ก็ยังพอไหว” เซี่ยฮวนลังเลอยู่ครู่หนึ่ง กล่าวว่า: “ฉันมีคอนเนคชั่นเก่าอยู่คนหนึ่ง เป็นพี่สาวคนหนึ่ง เขามีโปรเจกต์ลงทุนสร้างหนังอยู่เรื่องหนึ่ง เขาเป็นโปรดิวเซอร์ วงเงินห้าแสน ปกติคนทั่วไปไม่มีทางลงทุนเข้าไปได้แน่ แต่ถ้าฉันเป็นคนค้ำประกันให้ ก็น่าจะพอได้อยู่ การลงทุนในโปรเจกต์หนัง ถ้าหากหนังเรื่องนั้นเกิดดังเปรี้ยงปร้างขึ้นมา เงินปันผลกำไรที่จะได้กลับมาจะมหาศาลมากเลยนะ”

พูดจบ

เซี่ยฮวนก็คิดต่ออีกครู่หนึ่ง

“พรุ่งนี้ดีไหม... พรุ่งนี้นายว่างรึเปล่า? ฉันจะพาเธอไปพบกับพี่สาวคนนี้ดู”

“ฉัน...”

หลินเทาอึ้งไปเล็กน้อย

ยิ้มออกมา: “ฉันไม่ไปเจอหรอกน่า เงินห้าแสนนี่ฉันยกให้เธอจัดการเลย เธอก็เป็นผู้จัดการการลงทุนความเสี่ยงมืออาชีพไม่ใช่เหรอ เธอช่วยฉันจัดการก็แล้วกัน ถึงเวลานั้นฉันก็จะให้ค่าคอมมิชชั่นเธอด้วย”

“นายไม่กลัวฉันเชิดเงินหนีไปรึไง” เซี่ยฮวนจงใจพูดหยอกล้อ

หลินเทาไม่ได้พูดอะไร

เซี่ยฮวนไม่ใช่คนแบบนั้น

ยิ่งไปกว่านั้น แค่เงินห้าแสน สำหรับคนทั่วไปอาจจะดูน่าดึงดูดใจอยู่บ้าง แต่สำหรับเซี่ยฮวนแล้ว มันไม่ได้มากมายอะไรเลย

เงินแค่นี้ยังไม่เพียงพอที่จะทำให้นางยอมผิดหลักการของตัวเองได้

“เอาเถอะน่า งั้นเงินห้าแสนนั่นเดี๋ยวฉันโอนให้เธอทีหลังก็แล้วกัน”

หลินเทาเห็นว่าเรื่องราวตกลงกันเรียบร้อยแล้ว

เขาก็ลุกขึ้นเตรียมตัวกลับ ในใจยังคงเป็นห่วงเรื่องของหลินเยว่ลี่อยู่

“นี่ก็ได้เวลาอาหารแล้วนะ นายไม่กินข้าวเหรอ?”

เซี่ยฮวนถาม

“ไม่ดีกว่า พอดีฉันมีธุระอีกหน่อยน่ะ” หลินเทาบอก

เซี่ยฮวนก็ไม่กล้าถามอะไรมาก เดินตามหลินเทาออกจากร้านหนังสือแห่งนี้ไป

ที่หน้าประตูร้าน พนักงานดูแลร้านหนังสือคนหนึ่งจำเซี่ยฮวนได้

“อาเซี่ย... นี่แฟนเธอเหรอ หล่อจังเลยนะ”