บทที่ 59: น้ำใจหยดเดียว พึงตอบแทนดั่งธารน้ำใส

“ฮัลโหล... ฉันเอง”

“หลินเทาเหรอ” สยงรุ่ยตอนแรกนึกว่าเป็นพวกทวงหนี้ พอรู้ว่าเป็นหลินเทาก็ถอนหายใจอย่างโล่งอก

“แกอยู่ที่ไหน? อยู่ที่ตัวอำเภอฉีสุ่ยรึเปล่า? พวกเรามาเจอกันหน่อย” หลินเทาพูด

“ฉัน...”

สยงรุ่ยอ้ำๆ อึ้งๆ

หลินเทาพูดตัดบททันที: “เลิกอ้ำอึ้งได้แล้วน่า บอกสถานที่มา”

“งั้นก็... ที่เก่าที่เดิมก็แล้วกัน”

สยงรุ่ยยอมประนีประนอม

หลินเทาวางสาย แล้วตรงไปยังที่เก่าที่เดิมทันที ที่เก่าที่เดิมที่เขาตกลงกับสยงรุ่ยไว้ก็คือร้านอินเทอร์เน็ตคาเฟ่ที่พวกเขาสองคนชอบไปกันสมัยเรียนมัธยมปลาย

พอหลินเทาเดินเข้าไป ก็ราวกับได้ย้อนกลับไปสู่ยุคสมัยมัธยมปลายอีกครั้ง บรรยากาศอบอวลไปด้วยควันบุหรี่ ทุกหนทุกแห่งมีแต่เด็กหนุ่มวัยรุ่นถอดเสื้อกำลังตะโกนโหวกเหวกเล่นเกมกันอยู่ รวมถึงนักเรียนมัธยมปลายในชุดนักเรียนที่แอบมาสูบบุหรี่ จับกลุ่มกันสามสี่คนนั่งคุยเล่นไร้สาระ

“ทางนี้ๆๆๆ”

ตอนที่หลินเทากำลังเดินผ่านคอมพิวเตอร์เครื่องหนึ่งที่อยู่ตรงกลางสุด เขาก็ได้ยินเสียงของสยงรุ่ย

หลินเทาหันกลับไปมอง สยงรุ่ยก้มหน้าต่ำ กลัวว่าจะมีคนเห็น เขากวักมือเรียกหลินเทาอยู่ยิบๆ ส่งสัญญาณให้หลินเทารีบเข้าไปหา

“เรื่องอะไรกันเนี่ย? ทำอย่างกับสายลับนัดเจอส่งของกันเลยนะ”

หลินเทาพูดหยอกล้อ เดินเข้าไปนั่งลง

สยงรุ่ยพูดอย่างจนปัญญา: “นายไม่รู้หรอก พวกปล่อยเงินกู้นอกระบบน่ะ มันไร้มนุษยธรรมจริงๆ ให้ตายสิ”

“แล้วใครใช้ให้แกไปกู้เงินนอกระบบล่ะ”

“ฉันจะไปรู้ได้ยังไง”

“พอเลยน่า...”

หลินเทาไม่ยอมฟังคำแก้ตัวของสยงรุ่ย

“แกไม่ได้บอกเหรอว่าตัวเองมีวิธีแก้ปัญหา? วิธีของแกก็คือการไปยืมเงินเซี่ยฮวนน่ะเหรอ?”

สยงรุ่ยชะงักไปเล็กน้อย

เขามองหลินเทา แล้วยิ้มๆ: “นางบอกนายเหรอ?”

พูดจบ เขาก็หัวเราะอย่างขมขื่น: “หลินเทา ฉันจะบอกแกให้นะ ครั้งนี้ฉันถือว่าได้เห็นธาตุแท้ของเพื่อนร่วมรุ่นพวกนี้แล้วจริงๆ ไม่มีใครพึ่งพาได้เลยสักคน ตอนแกมีเงิน ทุกคนก็มารุมล้อม เรียกแกว่าท่านประธานสยง พอแกตกอับ ก็ไม่มีใครสนใจใยดี”

“นอกจากยืมเงินเซี่ยฮวนแล้ว แกยังไปยืมเงินเพื่อนร่วมรุ่นคนอื่นๆ ในห้องอีกเหรอ?” หลินเทาถาม

สยงรุ่ยคิดอยู่ครู่หนึ่ง

“คนที่พอจะได้ดิบได้ดี มีเงินอยู่บ้างในห้องน่ะ ฉันเอ่ยปากไปหมดแล้ว”

“ไม่มีใครให้แกยืมเลยเหรอ?”

เรื่องนี้หลินเทาไม่น่าพูดขึ้นมาเลย

พอพูดขึ้นมา สยงรุ่ยก็เริ่มมีอารมณ์ขึ้นมาเล็กน้อย

“หลินเทา ถ้าต่อไปในอนาคตฉันสามารถกลับมายืนได้อีกครั้งนะ แกลองคอยดูสิว่าฉันจะไปสนใจใยดีคนพวกนี้รึเปล่า ไอ้พวกเห็นแก่ประโยชน์ส่วนตนจริงๆ ให้ตายสิ ครั้งนี้มันทำให้ฉันเสียใจมากจริงๆ”

“พอเถอะน่า คนอื่นฉันไม่ว่าอะไรหรอก แต่ที่เซี่ยฮวนไม่ให้แกยืม ก็เพราะนางไม่มีเงินจริงๆ นางลาออกแล้ว วันนี้ยังมาทวงเงินที่เคยให้ฉันยืมไปก่อนหน้านี้อยู่เลย” หลินเทาบอก

“อะไรนะ!?”

สยงรุ่ยประหลาดใจเล็กน้อย

“นางมาทวงเงินนายเหรอ?”

หลินเทาพยักหน้า

“โอ้โห... ดูท่าแล้วสองปีมานี้สถานการณ์มันคงจะไม่ดีจริงๆ สินะ ขนาดคนในแวดวงการเงินอย่างเซี่ยฮวนยังอยู่ไม่รอดเลย” สยงรุ่ยถอนหายใจ

“ไอ้เด็กนี่ แกไปขอยืมเงินเพื่อนร่วมรุ่นตั้งมากมาย ทำไมถึงไม่มายืมฉันหา?” หลินเทาบ่นพึมพำ พูดตามตรง แค่เห็นแก่ที่ตอนนั้นสยงรุ่ยยอมควักเงินมาให้เขายืมก่อน

เขาก็นับถือเพื่อนร่วมรุ่นคนนี้เป็นเหมือนพี่น้องแล้ว

สยงรุ่ยได้ยินดังนั้น

ก็ยิ้มออกมาเล็กน้อย

“แกก็ไม่มีเงินนี่นา”

“แล้วแกยังติดหนี้เงินกู้นอกระบบนั่นอีกเท่าไหร่?” หลินเทาถาม

“น่าจะห้าแสนหยวนล่ะมั้ง” สยงรุ่ยบอก

หลินเทาครุ่นคิดอยู่

สยงรุ่ยเห็นดังนั้นก็หัวเราะ: “เอาเถอะน่า หลินเทา ฉันรู้ว่านายอยากช่วยฉัน แต่ว่าเงินก้อนนี้สำหรับนายแล้ว ตัวเลขมันใหญ่เกินไปจริงๆ ฉันว่าฉันไปหาทางเองดีกว่า”

“แกหาทางเองเหรอ? ไปยืมเพื่อนร่วมรุ่น? หรือว่าไปยืมญาติ?”

หลินเทาซักถาม

สยงรุ่ยพูดอะไรไม่ออก

“พอเลยน่า เงินห้าแสนนี่ฉันจัดการให้แกเอง”

หลินเทาพูดออกมาอย่างสบายๆ

สยงรุ่ยตอนแรกยืนอึ้งไป ก่อนจะหัวเราะแล้วพูดว่า: “แกเลิกล้อฉันเล่นได้แล้วน่า นี่มันห้าแสนนะ ไม่ใช่ห้าหมื่นหยวน”

“บ้านฉันเพิ่งจะได้เงินชดเชยเวนคืนมาไม่ใช่เหรอ” หลินเทาอธิบาย

สยงรุ่ยได้ยินดังนั้น

ก็รีบโบกมือปฏิเสธทันที

“ไม่ได้นะ แบบนั้นไม่ได้เด็ดขาด เงินชดเชยเวนคืนนั่นฉันจะไปเอามาได้ยังไง...”

ต่อให้หลินเทาจะจริงใจแค่ไหน สยงรุ่ยก็ไม่กล้าที่จะรับเงินก้อนนี้

“เอาเถอะน่า เงินชดเชยเวนคืนก้อนนี้ฉันให้แกยืมก่อน แกก็เอาไปจ่ายคืนเงินกู้นอกระบบนั่นซะ นี่ก็ใกล้จะปีใหม่แล้ว แกจะหลบๆ ซ่อนๆ แบบนี้ไปตลอดไม่ได้หรอกนะ อีกอย่างพ่อแกก็ยังนอนโรงพยาบาลอยู่ แกก็เอาเงินกู้นอกระบบนี่ไปคืนซะ แล้วก็ไปโรงพยาบาลดูแลพ่อแกดีๆ ไป... อีกอย่างนะ ตอนนั้นฉันยังไม่ได้เอ่ยปากขอยืมเงินค่าสินสอดนั่นจากแกเลย แกก็ยังอุตส่าห์เอามาให้ฉันเอง ฉันซาบซึ้งใจแกมากนะ” หลินเทาพูด

สยงรุ่ยได้ยินดังนั้น

ก็มองหลินเทาด้วยแววตาซาบซึ้งอย่างหาที่เปรียบไม่ได้

เขาไม่มีท่าทีล้อเล่นทะเล้นเหมือนเมื่อครู่อีกแล้ว ขอบตาแดงก่ำ

“หลินเทา ฉันไม่รู้จะขอบคุณแกยังไงดีแล้ว ค่ารักษาพ่อฉันที่โรงพยาบาลก็เป็นแกที่ออกให้ก่อน... หลินเทา... ฉันขอคารวะแกสักครั้งเถอะนะ”

สยงรุ่ยพูดพลางทำท่าจะคุกเข่าลงไป

แต่ก็ถูกหลินเทาห้ามไว้ได้ทัน

“พอเลยๆ แกทำแบบนี้มันบั่นทอนอายุฉันนะ ไม่อยากให้ฉันอยู่ดีมีสุขรึไง”

“เปล่าๆๆ” สยงรุ่ยหัวเราะร่า ยิ้มให้หลินเทา ในแววตาเต็มไปด้วยความซาบซึ้ง

“ไปเถอะ พาฉันไป”

หลินเทาตามสยงรุ่ยไปยังบริษัทเงินกู้นอกระบบแห่งนั้น จัดการโอนเงินจ่ายคืนหนี้ก้อนนั้นทันที ณ ตรงนั้น

สยงรุ่ยเดินออกมาจากบริษัทเงินกู้แห่งนั้น มองดูท้องฟ้าสีครามกับเมฆสีขาว เป็นครั้งแรกที่เขาสัมผัสได้ถึงความรู้สึกของการได้เกิดใหม่

“หลินเทา ครั้งนี้ถือว่าฉันได้กลับมามีชีวิตใหม่อีกครั้ง เงินก้อนนี้ของแก แกวางใจได้เลย ฉันจะรีบหามาคืนให้แกเร็วที่สุดแน่นอน”

“ไม่รีบหรอกน่า”

หลินเทายิ้ม เงินห้าแสนหยวนในสายตาของคนทั่วไปอาจจะเป็นเงินก้อนใหญ่ แต่ในสายตาของเขาแล้ว มันไม่ได้มากมายอะไรเลย สยงรุ่ยจะคืนเมื่อไหร่ก็ได้

สิ่งที่เขาคิดอยู่ในตอนนี้คือคำพูดของเซี่ยฮวนนั่นต่างหาก การลงทุนให้เงินต่อเงิน คือพื้นฐานของการรักษาทรัพย์สิน

เงินฝากร้อยกว่าล้านหยวนดูเหมือนจะเยอะมาก สามารถใช้ไปได้ทั้งชีวิต แต่พอลองคิดดูดีๆ แล้ว ในเมืองใหญ่ระดับหนึ่ง บ้านหลังหนึ่งก็ราคาสูงถึงหลายสิบล้าน หรือแม้กระทั่งเป็นร้อยล้านก็ยังมี

เงินฝากก้อนนี้ของเขา ก็พอแค่ซื้อบ้านได้หลังเดียวเท่านั้นเอง

ยิ่งไปกว่านั้น ยังมีความเสี่ยงเรื่องเงินเฟ้อ เงินเสื่อมค่าอีก

พอคิดแบบนี้แล้ว เขาก็รู้สึกว่าเขาจะปล่อยให้เงินฝากร้อยกว่าล้านหยวนนอนนิ่งๆ อยู่เฉยๆ ไม่ได้ จะนั่งกินนอนกินรอวันหมดไปไม่ได้เด็ดขาด

“คิดอะไรอยู่น่ะ”

สยงรุ่ยเห็นหลินเทากำลังใจลอยอยู่ในตอนนั้น ก็ยิ้ม แล้วโบกมือไปมาเบาๆ ตรงหน้าหลินเทา

หลินเทาเห็นมือใหญ่ๆ ของสยงรุ่ย ถึงได้กลับมาสู่ปัจจุบัน

“อ๋อ... เปล่า”

หลินเทายิ้มเล็กน้อย

“ไม่ได้คิดอะไรหรอกน่า ไปเถอะ ฉันยังมีธุระอีกหน่อย ขอตัวกลับก่อนนะ”

“เดี๋ยวฉันไปส่ง”

สยงรุ่ยเดินตามหลินเทาไป เขามีรถ

แต่ทว่า ตอนนี้หลินเทาต้องการจะไปหาเซี่ยฮวน

“ไม่ต้องหรอกน่า ฉันไม่นั่งรถแกแล้วล่ะ ฉันเรียกแท็กซี่ไปเองสะดวกกว่า”

สยงรุ่ยจะต้องไปยังโรงพยาบาลกลางเมืองฉีอาน ส่วนเทียนสุ่ย อพาร์ตเมนต์ ในอำเภอฉีสุ่ย มันอยู่คนละทิศทางกัน

สยงรุ่ยหัวเราะแห้งๆ กล่าวว่า: “ถ้างั้น... หลินเทา งั้นฉันก็ไม่ส่งแล้วนะ”

“อืม”

หลินเทาพยักหน้า กำลังจะเตรียมเดินจากไป

สยงรุ่ยก็พูดขึ้นมาอย่างจริงจังอีกครั้ง: “หลินเทา เงินของแก ฉันจะรีบหามาคืนให้เร็วที่สุดแน่นอน”

เงินก้อนนี้หลินเทาไม่ได้ใส่ใจเลยแม้แต่น้อย เขายิ้มๆ ยืนมองสยงรุ่ยขับรถจากไป แล้วจึงเรียกรถแท็กซี่คันหนึ่ง

“พี่คนขับครับ... ไปตำบลเซี่ยเจียเจิ้นครับ”

บ้านของเซี่ยฮวนอยู่ที่ตำบลเซี่ยเจียเจิ้น ซึ่งอยู่ติดกับอำเภอฉีสุ่ย

เมื่อก่อนสมัยเรียนมัธยมปลาย เซี่ยฮวนเป็นคนต่างถิ่นเพียงคนเดียวที่ย้ายมาเรียนมัธยมปลายที่อำเภอฉีสุ่ย

ถูกคนมองว่าเป็นคนต่างถิ่นมาโดยตลอด

“ตำบลเซี่ยเจียเจิ้นเหรอ? นั่นมันไกลอยู่นะ ต้องคิดหนึ่งร้อยหยวนนะ”

พี่คนขับรถรีบบอกราคากับหลินเทาล่วงหน้า

น้ำเสียงที่พูดนั้น ราวกับว่ารวบรวมความกล้าคิดจะฟันราคาหลินเทาสักหน่อย

หลินเทายิ้มอย่างใจเย็น

ไม่ได้ใส่ใจอะไร

“หนึ่งร้อยก็หนึ่งร้อย”

พี่คนขับรถได้ยินดังนั้น ก็ตื่นเต้นอย่างมาก ขนาดเบรกมือยังไม่ทันได้ปลด ก็เหยียบคันเร่งออกไปแล้ว เกือบจะเกิดอุบัติเหตุ

ระยะทางประมาณครึ่งชั่วโมง ก็มาถึงตำบลเซี่ยเจียเจิ้น

หลินเทาเคยมาที่ตำบลเซี่ยเจียเจิ้นครั้งหนึ่งเมื่อนานมาแล้ว

เหมือนจะเป็นตอนสมัยเรียนมัธยมปลาย ตอนนั้นเขาหลงใหลเซี่ยฮวนอย่างหนัก แอบตามเซี่ยฮวนมาถึงตำบลแห่งนี้

“พ่อหนุ่ม ถึงตรงนี้แหละครับ”

คนขับรถบอก

หลินเทาจ่ายเงิน ลงจากรถ ก็ถึงกับตกตะลึงกับผู้คนที่ตำบลเซี่ยเจียเจิ้น

ผู้คนในตำบลแห่งนี้ มีจำนวนมากกว่าที่อำเภอฉีสุ่ยอย่างน้อยก็หลายเท่าตัว ประกอบกับคนหนุ่มสาวที่ออกไปทำงานต่างถิ่นก็พากันกลับมาแล้ว มองไปทางไหนก็เห็นแต่หัวคนดำทะมึนไปหมด

หลินเทารู้สึกเหมือนตัวเองเป็นปลาตัวหนึ่ง กำลังแหวกว่ายอยู่ในกระแสน้ำแห่งฝูงชน