บทที่ 58: พอมีเงิน เทพธิดาก็พลันดูเข้าถึงง่าย

“ไม่ใช่หรอกครับ ผมก็ไม่รู้เหมือนกัน แม่บอกว่าพี่ชายผมออกไปเจอเพื่อนผู้หญิง ไม่รู้ว่าเป็นแฟนเขารึเปล่า แม่ยังบอกอีกว่าเพื่อนผู้หญิงคนนี้โปรไฟล์ดีมาก ทำงานสายการเงินด้วยครับ” หลินเฉียงอธิบาย

“ทำงานสายการเงินเหรอ?”

จ้าวเสวี่ยหัวเราะแห้งๆ กดเสียงต่ำลง กลัวว่าจ้าวซี่ชิวจะได้ยิน

“ฉันได้ยินมานะว่า ผู้หญิงที่ทำงานสายการเงินน่ะ ชีวิตส่วนตัวจะเละเทะเป็นพิเศษ แกไม่ได้ดูข่าวรึไง”

หลินเฉียงได้ยินดังนั้น

ก็เหลือบมองไปทางจ้าวซี่ชิว ส่งสัญญาณให้จ้าวเสวี่ย: “เธออย่าพูดมั่วๆ สิ วงการไหนมันก็มีด้านที่ไม่ดีทั้งนั้นแหละ ไม่ใช่ว่าทุกคนจะเป็นแบบนั้นสักหน่อย ต่อหน้าแม่ฉันเธอห้ามพูดเรื่องนี้เด็ดขาดนะ พี่ชายฉันอุตส่าห์...”

ขณะที่กำลังพูดประโยคนี้อยู่ จ้าวซี่ชิวก็เดินออกมาพอดี

“เสวี่ย เตียงนั่นแม่ปูให้เรียบร้อยแล้วนะ”

จ้าวซี่ชิวพูดจบ มองไปที่ถ้วยซุปซี่โครงหมูตรงหน้าจ้าวเสวี่ย ยิ้มเล็กน้อย แล้วเอ่ยถาม: “ซุปดื่มรึยัง? รสชาติเป็นยังไงบ้าง? จืดไปรึเปล่า... แม่ได้ยินคนเขาว่าเดี๋ยวนี้กินอาหารรสจัดไม่ได้ มันป่วยง่าย แม่ก็เลยไม่ค่อยได้ใส่เกลือเท่าไหร่”

“ยังเลยค่ะ”

จ้าวเสวี่ยยกถ้วยขึ้นมาจิบไปเล็กน้อย

“ก็ใช้ได้ค่ะ”

“งั้นก็ดีแล้ว แกดื่มเยอะๆ หน่อยนะ ในหม้อยังมีอีกเยอะแยะเลย” จ้าวซี่ชิวยิ้ม เดินไปป้อนหลานทั้งสองคน

“เสี่ยวเป่า ต้าเป่า มา ดื่มซุปเร็ว... ย่าป้อนนะ”

จ้าวซี่ชิวใช้ช้อนตักซุปส่งไปที่ริมฝีปากของเจ้าตัวเล็ก แถมยังเป่าเบาๆ ให้เย็นลงด้วย

จ้าวเสวี่ยเห็นดังนั้น เดิมทีคิดจะห้าม นางรู้สึกว่าแบบนี้มันไม่ถูกสุขอนามัย แต่ก็ถูกหลินเฉียงห้ามไว้

“ตอนฉันเด็กๆ ก็โตมาแบบนี้ไม่ใช่เหรอ ตอนเด็กๆ แม่ยังเคี้ยวของให้ละเอียดก่อน แล้วค่อยป้อนฉันเลยนะ”

หลินเฉียงกระซิบเสียงเบา

จ้าวเสวี่ยแทบจะอาเจียนออกมา

“ต่อไปนี้แกไม่ต้องมานอนกับฉันแล้วนะ”

หลินเฉียงทำหน้าจนปัญญา จ้าวซี่ชิวเห็นท่าทางทั้งสองคนดูไม่ค่อยดี จึงมองไปทางหลินเฉียง หลินเฉียงยิ้มๆ แล้วแย่งงานในมือจ้าวซี่ชิวมาทำเอง

“แม่ครับ เดี๋ยวผมทำเอง แม่ไปพักเถอะครับ”

จ้าวซี่ชิวยื่นช้อนให้หลินเฉียง นั่งลงข้างๆ มองดูนาฬิกา แล้วบ่นพึมพำขึ้น: “ไม่รู้ว่าพี่ชายแกเดี๋ยวจะกลับมารึเปล่า”

...

ในเวลาเดียวกัน

ทางด้านหลินเทา หลังจากออกจากเทียนสุ่ย อพาร์ตเมนต์ เขาก็มาถึงร้านอาหารตะวันตกแห่งหนึ่ง

นี่เป็นร้านอาหารตะวันตกเพียงแห่งเดียวในอำเภอฉีสุ่ย เปิดมาตั้งแต่สมัยที่หลินเทายังเรียนอยู่มัธยมปลาย ตอนนี้ก็เปิดอยู่ในอำเภอฉีสุ่ยมาสิบกว่าปีแล้ว

เมื่อก่อน ในความทรงจำของหลินเทา คนที่สามารถมาใช้จ่ายที่นี่ได้ล้วนเป็นคนรวยทั้งสิ้น

ตอนนี้คิดไม่ถึงว่า เขาก็ได้กลายเป็นลูกค้าของที่นี่เช่นกัน

“นั่งตรงนี้เถอะ”

เซี่ยฮวนเลือกที่นั่งริมหน้าต่าง

หลินเทานั่งลง ลำแสงอาทิตย์สายหนึ่งสาดส่องผ่านหน้าต่างเข้ามา ตกกระทบบนใบหน้าของเซี่ยฮวน

เขานึกขึ้นมาได้ สมัยเรียนมัธยมปลาย เซี่ยฮวนนั่งอยู่ข้างหน้าเขา ทุกครั้งที่เข้าเรียน เขามักจะเห็นแสงอาทิตย์สาดส่องผ่านหน้าต่างห้องเรียนลงมาอาบไล้ร่างของเซี่ยฮวน ในตอนนั้น เซี่ยฮวนราวกับเป็นเทพธิดา กลายเป็นความทรงจำที่ไม่อาจลบเลือนได้ตลอดช่วงชีวิตมัธยมปลายของเขา

บัดนี้ ความทรงจำนั้นราวกับฟื้นคืนชีพขึ้นมาอีกครั้ง

“มองอะไรฉันเหรอ? หน้าฉันมีอะไรติดอยู่รึไง?”

เซี่ยฮวนถาม

หลินเทาถึงเพิ่งจะได้สติ เขามัวแต่จ้องมองเซี่ยฮวนจนเผลอใจลอยไป

เขารู้สึกเขินอายเล็กน้อย ยิ้มออกมา

ว่าไปแล้ว มันก็ออกจะแปลกๆ อยู่บ้าง เมื่อก่อนสมัยเรียน เขาเคยรู้สึกว่าเซี่ยฮวนเป็นเหมือนสิ่งที่อยู่ไกลเกินเอื้อม แม้กระทั่งตอนที่เป็นแฟนกันแล้ว ก็ยังคงรู้สึกว่าเซี่ยฮวนอยู่สูงส่งกว่าเสมอ แต่ตอนนี้เขากลับไม่มีความรู้สึกแบบนั้นหลงเหลืออยู่เลย

“จริงสิ เธอติดหนี้ฉันแค่ห้าหมื่นหยวนไม่ใช่เหรอ ทำไมถึงโอนมาให้ตั้งหนึ่งแสนหยวนล่ะ” เซี่ยฮวนเปิดประเด็นเข้าเรื่องทันที วันนี้ที่เชิญหลินเทาออกมา ก็เพื่อเรื่องนี้เช่นกัน

“ก็คิดเป็นดอกเบี้ยไง” หลินเทาพูดหยอกล้อ

“ที่ไหนจะมีดอกเบี้ยสูงขนาดนี้ เธอนึกว่าฉันเป็นพวกปล่อยเงินกู้นอกระบบรึไง”

เซี่ยฮวนยิ้ม ชะงักไปครู่หนึ่ง แล้วพูดต่อ: “แต่ว่าพอดีฉันกำลังขาดเงินอยู่พอดีเลย ถือซะว่าฉันยืมเธอไปก็แล้วกัน รอให้ฉันมีเงินเมื่อไหร่จะรีบคืนให้”

“เธอเกิดเรื่องอะไรขึ้นรึเปล่า?” หลินเทาถามตรงๆ

“ฉัน...”

เซี่ยฮวนอ้ำๆ อึ้งๆ

เงียบไปครู่หนึ่ง

“ฉันจะไปเกิดเรื่องอะไรได้ ก็แค่พอดีว่าเงินในมือมันไม่พอใช้น่ะสิ”

หลินเทาไม่ได้พูดอะไร เอาแต่จ้องมองเซี่ยฮวน

เซี่ยฮวนถอนหายใจเฮือกหนึ่ง หัวเราะอย่างขมขื่น: “ก็ได้ๆ ฉันไม่โกหกเธอแล้ว ฉันลาออกแล้ว ตอนนี้ก็เป็นแค่คนว่างงานคนหนึ่ง”

“หา?”

หลินเทาประหลาดใจอย่างมาก

“งานดีขนาดนั้น ทำไมเธอถึงลาออกล่ะ?”

“ก็เป็นเรื่องปกติธรรมดานี่นา ทำแล้วไม่สบายใจก็ลาออกสิ” เซี่ยฮวนกล่าว

หลินเทาพยักหน้า

ไม่ได้ซักไซ้อะไรต่อ

“ถ้างั้นต่อไปเธอมีแผนจะทำอะไรต่อ?”

เซี่ยฮวนได้ยินดังนั้น ก็ถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ กล่าวว่า: “ไม่รู้สิ”

จริงๆ แล้ว เซี่ยฮวนถูกเกาฟู่ลี่แห่งหงซาน แคปปิตอล กลั่นแกล้งกีดกัน เกาฟู่ลี่ชื่นชอบเซี่ยฮวนมาโดยตลอด แต่เซี่ยฮวนไม่ยอมเล่นด้วย เกาฟู่ลี่จึงใช้อำนาจส่วนตัวแก้แค้น ปิดกั้นเส้นทางอาชีพของเซี่ยฮวนในวงการการเงิน

“จริงสิ ฉันมีคำถามเกี่ยวกับการลงทุนทางการเงินอยากจะถามเธอหน่อยพอดี” หลินเทานึกขึ้นได้ในตอนนั้นพอดี จึงพูดขึ้น

เซี่ยฮวนยิ้ม: “นายว่ามาสิ”

“การลงทุนทางการเงินนี่มันสามารถทำเงินต่อเงินได้จริงๆ เหรอ?” หลินเทาถาม

“การลงทุนมันก็มีความเสี่ยงนะ แต่ว่าอย่างบริษัทร่วมลงทุนที่ฉันเคยทำอยู่ก่อนหน้านี้น่ะ อัตราผลตอบแทนก็ค่อนข้างสูงทีเดียว” เซี่ยฮวนตอบตามความจริง

“งั้นมันก็ต้องมีเกณฑ์ขั้นต่ำด้วยสินะ?”

“แน่นอนอยู่แล้ว”

เซี่ยฮวนพยักหน้า

“บริษัทร่วมลงทุนนั่นเป็นบริษัทหัวหอกของเมืองฉีอาน เกณฑ์การลงทุนขั้นต่ำสูงมาก ลูกค้าที่ให้บริการก็ไม่ใช่คนธรรมดาทั่วไป”

“แล้ว具体มีเกณฑ์อะไรบ้างล่ะ?” หลินเทาถามอย่างสงสัย

พอพูดถึงตรงนี้ เซี่ยฮวนก็ยิ้มอย่างใจเย็น: “จริงๆ แล้วก็ไม่มีเกณฑ์อะไรมากหรอก ก็แค่เรื่องเงินนั่นแหละ อย่างเกณฑ์ขั้นต่ำของวงเงินลงทุนของบริษัทร่วมลงทุนนั่นก็อยู่ที่ประมาณห้าล้านหยวน นี่แค่ระดับเริ่มต้นนะ”

“แล้วถ้าร้อยล้านล่ะ เป็นระดับไหน?” หลินเทาถามต่อ

“ถ้างั้นทั้งบริษัทก็ต้องมาคอยเอาอกเอาใจนายแล้วล่ะ เป็นลูกค้าระดับสูงสุดเลย” เซี่ยฮวนพูด นางเหลือบมองหลินเทาแวบหนึ่ง พูดหยอกล้อขึ้น

“ทำไม? หรือว่านายมีร้อยล้านเหรอ”

เซี่ยฮวนไม่มีทางคิดฝันไปถึงเลยว่าหลินเทาจะมีจริงๆ

หลินเทายิ้มแต่ไม่ได้พูดอะไร

ในตอนนั้นพนักงานเสิร์ฟก็เดินเข้ามา: “คุณผู้ชาย คุณผู้หญิง ไม่ทราบว่าจะรับอะไรดีคะ?”

“อ๋อ ขอสเต็กเนื้อหนึ่งที่ค่ะ เอาแบบสุกปานกลาง น้ำมะนาวแก้วหนึ่ง ขอบคุณค่ะ”

เซี่ยฮวนสั่งอาหารอย่างคล่องแคล่ว

บุคลิกท่าทางและออร่าแบบนั้น ทำเอาหลินเทาอดที่จะ ‘รู้สึกยำเกรง’ ขึ้นมาไม่ได้

ถ้าหากไม่มีทรัพย์สินร้อยล้านค้ำคออยู่ เขาคงจะเผลอรู้สึกต่ำต้อยขึ้นมาโดยไม่รู้ตัวแล้ว

นี่ก็คงเป็นต้นเหตุที่ว่าทำไมคนเราพอไม่มีเงินแล้ว ถึงมักจะรู้สึกต่ำต้อยเมื่ออยู่ต่อหน้าผู้หญิงสวยๆ

“แล้วคุณผู้ชายล่ะคะ?”

พนักงานเสิร์ฟถามหลินเทา

หลินเทายิ้มอย่างสบายๆ: “ผมเพิ่งเคยทานอาหารตะวันตกเป็นครั้งแรก คุณดูแล้วสั่งให้ผมเลยก็แล้วกัน”

“ได้ค่ะ”

พนักงานเสิร์ฟยิ้มอย่างสุภาพ เก็บเมนูแล้วหันหลังเดินจากไป

เซี่ยฮวนหันมายิ้มให้หลินเทา นางรู้สึกว่าหลินเทาดูเปลี่ยนไปจากเมื่อก่อนอยู่บ้าง โดยเฉพาะเมื่อเทียบกับสมัยเรียน มันต่างกันราวฟ้ากับเหว ไม่ใช่เรื่องหน้าตา หน้าตายังคงหล่อเหลาเหมือนเดิม แต่เป็นเรื่องของออร่า

หลินเทาในตอนนี้ มีออร่าและความมั่นใจที่แผ่ออกมาอย่างมหาศาล

หลังจากทานอาหารเสร็จ

หลินเทากับเซี่ยฮวนสองคนก็เดินออกมาจากร้านอาหารด้วยกัน

เซี่ยฮวนถึงเพิ่งจะนึกขึ้นได้ เอ่ยถามว่า: “จริงสิ หลินเทา สยงรุ่ยได้มายืมเงินนายบ้างรึเปล่า?”

“สยงรุ่ยเหรอ?”

หลินเทาชะงักไปเล็กน้อย

ส่ายหน้า: “เปล่านี่นา”

“เขามายืมฉันน่ะ แต่ฉันก็ไม่มีเงิน ก็เลยไม่ได้ให้เขายืมไป ตอนนี้เขาอาจจะยังเคืองฉันอยู่ก็ได้นะ” เซี่ยฮวนหัวเราะอย่างขมขื่น

“ไม่เป็นไรหรอกน่า เดี๋ยวฉันจะอธิบายให้เขาฟังเอง”

เซี่ยฮวนไม่เคยเป็นคนใจแคบแบบนั้น โดยเฉพาะกับเพื่อนร่วมรุ่น

นางให้ความสำคัญกับมิตรภาพของเพื่อนเก่าเหล่านี้มาก

เรื่องนี้หลินเทารู้ดี

“งั้นก็ดีแล้ว นายสนิทกับสยงรุ่ย ถ้านายพูดเขาน่าจะเชื่อ” เซี่ยฮวนกล่าว

หลินเทาพยักหน้า ยืนมองจนเซี่ยฮวนขับรถจากไป

จากนั้นเขาก็โทรศัพท์หาสยงรุ่ยสายหนึ่ง