บทที่ 57: หน้าตาทางสังคมสร้างขึ้นจากเงิน มีเงินถึงจะมีหน้ามีตา!

“แม่ครับ... ผมจนปัญญาจริงๆ ร้านใหม่ร้านนั้นผมเอาเงินเก็บทั้งหมดทุ่มลงไปหมดแล้ว ไม่อย่างนั้นผมก็คงไม่มาหมายตาเงินชดเชยเวนคืนก้อนนั้นของเสวี่ยหรอก ผมเองก็ยังอายตัวเองเลย”

“คนเรามันก็มีช่วงเวลาที่ตกต่ำกันบ้าง แม่เชื่อว่าแกต้องผ่านพ้นช่วงเวลายากลำบากนี้ไปได้แน่นอน” เสิ่นหลันฟางให้กำลังใจจ้าวซาน

ในตอนนั้น จ้าวต้าไป๋ก็กลับมาถึงพอดี

“โย่... อาซานก็อยู่ด้วยเหรอ กำลังคุยอะไรกันอยู่ล่ะ”

จ้าวต้าไป๋หันไปปิดประตูพลางเอ่ยถามขึ้น

เสิ่นหลันฟางกำลังจะอ้าปากพูด ก็ถูกจ้าวซานห้ามไว้เสียก่อน

“แม่ครับ!”

เสิ่นหลันฟางเข้าใจความหมายโดยนัยทันที

จ้าวซานกระซิบเสียงเบา: “เรื่องที่ผมยืมเงิน อย่าให้พ่อรู้นะครับ”

จ้าวต้าไป๋ภาคภูมิใจในตัวจ้าวซานมาโดยตลอด เวลาออกไปเจอผู้คนข้างนอกก็มักจะคุยโวโอ้อวดว่าลูกชายตัวเองเป็นเจ้าของร้าน หาเงินเก่ง ถ้าหากรู้ว่าจ้าวซานยังต้องมาขอยืมเงินจากน้องสาวอย่างจ้าวเสวี่ยเพื่อประทังชีวิต

จ้าวซานนึกภาพไม่ออกเลยจริงๆ ว่าเมื่อได้เห็นสายตาผิดหวังของจ้าวต้าไป๋แล้ว มันจะรู้สึกเจ็บปวดสักแค่ไหน

จุดนี้ เสิ่นหลันฟางก็เข้าใจได้เช่นกัน

“ได้”

เสิ่นหลันฟางพยักหน้า

ตอนนั้นจ้าวต้าไป๋ก็เดินเข้ามาถึงแล้ว

เสิ่นหลันฟางหัวเราะแห้งๆ กล่าวว่า: “ไม่... ไม่ได้คุยอะไรกันหรอกค่ะ แล้วคุณไปไหนมาล่ะ หายไปทั้งบ่ายเลยนะ”

“ฉันไปดื่มชากับพวกเฒ่าหลี่ที่ตัวอำเภอมาน่ะสิ จริงสิ หลี่หงฉี ลูกชายของเฒ่าหลี่น่ะ เมื่อไม่นานมานี้เพิ่งจะกลับมาจากทำงานต่างเมืองไม่ใช่เหรอ ได้ยินว่าอาซานเปิดร้าน 4S ก็เลยอยากจะไปดูที่ร้านหน่อย” จ้าวต้าไป๋กล่าว

เสิ่นหลันฟางมองดูสีหน้าท่าทางอวดเบ่งของจ้าวต้าไป๋

ก็พูดด้วยน้ำเสียงไม่สบอารมณ์: “คุณไปคุยโวโอ้อวดอีกแล้วสิท่า ว่าลูกชายคุณเก่งกาจได้เรื่องขนาดไหนล่ะ”

“พูดอะไรแบบนั้น อาซานอายุก็ยังน้อย เปิดร้าน 4S ตั้งสองร้าน เก่งกาจได้เรื่องอยู่แล้วจริงๆ นี่นา อะไรคือคุยโวโอ้อวด นี่เขาเรียกว่าการกล่าวถึงข้อเท็จจริงต่างหาก”

จ้าวต้าไป๋ยิ้ม มองไปที่จ้าวซานแวบหนึ่ง

“ใช่ไหมล่ะ อาซาน?”

จ้าวซานยิ้มๆ พยักหน้าแต่ไม่ได้พูดอะไร ในใจรู้สึกกระอักกระอ่วนอยู่บ้าง

จ้าวต้าไป๋พูดจบ ถึงเพิ่งจะไม่เห็นเงาของจ้าวเสวี่ย

“แล้วเสวี่ยล่ะ?”

“กลับไปแล้ว” เสิ่นหลันฟางบอก

“ไม่ใช่... เสวี่ยไม่ได้บอกเหรอว่ายังไม่กลับ กลัวว่าพ่อสามีคนนั้นจะมาทวงเงินชดเชยเวนคืนอะไรนั่น บอกว่าจะอยู่บ้านสักสองวัน” จ้าวต้าไป๋มีสีหน้าสงสัย

เสิ่นหลันฟางพูดไปตามสบาย: “เมื่อกี้โทรมาแล้ว บอกว่าไม่เอาแล้ว”

“บ้านตระกูลหลินนี่ก็จริงๆ เลยนะ แค่เพราะเงินไม่กี่แสนหยวนถึงกับต้องมาทะเลาะวุ่นวายกันไปมา ชั่วชีวิตนี้คงไม่มีวันได้ดีหรอก ก็แค่เงินชดเชยห้าแสนหยวน ถ้าเป็นบ้านพวกเรานะ ไม่มีใครเห็นอยู่ในสายตาหรอกน่า”

ตอนที่จ้าวต้าไป๋พูดประโยคนี้ จ้าวซานแทบอยากจะแทรกแผ่นดินหนีไปเลยทีเดียว

เสิ่นหลันฟางมองจ้าวซานลูกชาย รีบเปลี่ยนเรื่องทันที

“พอเลยน่า... คุณมาช่วยฉันเด็ดผักในครัวหน่อย”

จ้าวต้าไป๋อารมณ์ดี เดินตามเสิ่นหลันฟางเข้าไปในครัว

จ้าวซานถึงได้ถอนหายใจอย่างโล่งอก

เขาหาข้ออ้าง: “พ่อครับ แม่ครับ พอดีที่ร้านผมมีธุระนิดหน่อย ผมขอไปดูสักครู่ เดี๋ยวกลับมาครับ”

“กินข้าวก่อนค่อยไปสิ...”

เสิ่นหลันฟางยังพูดไม่ทันจบ จ้าวซานก็หายลับไปจากสายตาแล้ว

จ้าวต้าไป๋กล่าว: “ช่างเถอะน่า ลูกกำลังยุ่งกับกิจการก็ปล่อยเขาไป ข้าวน่ะเมื่อไหร่จะกินก็ได้ กิจการสำคัญกว่า”

...

ทางด้านนี้

พอจ้าวซานออกมาข้างนอก ก็มีโทรศัพท์สายหนึ่งโทรเข้ามาทันที

“ฮัลโหล... ท่านประธานจ้าว ว่างไหมครับ? ออกมาเล่นกันสักสองตาสิ”

“ฉันกำลังยุ่งอยู่น่ะ”

“จริงเหรอเนี่ย? คงไม่ใช่ว่าเมื่อไม่นานมานี้เล่นเสียจนไม่มีเงินแล้วหรอกนะ”

“จะเป็นไปได้ยังไง แค่หนึ่งล้านหยวนเอง”

“นั่นสินะ ท่านประธานจ้าวมีร้านตั้งสองร้าน ทรัพย์สินเกินสิบล้านหยวนอยู่แล้ว เสียไปหนึ่งล้านหยวนเรื่องเล็กน้อย ถ้างั้น รอให้ท่านไม่ยุ่งแล้ว ค่อยออกมาเล่นกันสักสองตานะครับ”

“ได้”

จ้าวซานวางสาย ถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่

ถ้าแม่ของเขา เสิ่นหลันฟาง รู้ว่าเขาเล่นพนันเสียเงินไปมากมายขนาดนี้ ไม่ใช่ว่าเอาเงินไปลงทุนเปิดร้านใหม่จนหมดตัวอย่างที่อ้าง คงจะต้องโมโหจนตายแน่ๆ

เขารู้สึกเสียใจอย่างมาก

แต่บนโลกใบนี้ไม่มียาแก้เสียใจขาย

“เสวี่ย”

เขาพึมพำชื่อนี้ออกมา หยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมา คิดจะโทรหายืมเงินจ้าวเสวี่ย แต่พอเบอร์โทรออกไปแล้ว เขาก็รีบกดวางสายทันที คนที่รักหน้าตาอย่างเขา ไม่กล้าที่จะเอ่ยปากเรื่องนี้จริงๆ

...

ในขณะเดียวกัน

ทางด้านจ้าวเสวี่ย หลังจากพาหลินเฉียงและลูกทั้งสองคนกลับมาถึงเทียนสุ่ย อพาร์ตเมนต์ ในตัวอำเภอฉีสุ่ย

“พ่อคะ แม่คะ พวกเรากลับมาแล้วค่ะ”

หลินเฉียงเปิดประตูเข้ามา เห็นหลินเจี้ยนหมินกับจ้าวซี่ชิว

จ้าวซี่ชิวกำลังยกถ้วยซุปมาวางไว้ที่ห้องนั่งเล่นพอดี วางลงบนโต๊ะ แล้วใช้มือทั้งสองข้างบีบใบหูเพื่อคลายร้อน

“กลับมาได้จังหวะพอดีเลย ซุปซี่โครงหมูนี่ตุ๋นเสร็จแล้ว แกกับเสวี่ยรีบไปจัดการธุระส่วนตัวซะ แล้วมาดื่มซุปกัน”

หลินเฉียงเดินเข้าไปหยิบกระดูกหมูชิ้นหนึ่งขึ้นมากิน

จ้าวซี่ชิวยิ้มแล้วตีเบาๆ ทีหนึ่ง

“ไอ้ลูกคนนี้นี่ มารยาทในการกินไม่มีเอาซะเลย”

“ก็บ้านตัวเองนี่นา จะกลัวอะไรล่ะครับ” หลินเฉียงยิ้ม

“รสชาติเป็นยังไงบ้าง?”

จ้าวซี่ชิวยิ้มให้หลินเฉียง เอามือเช็ดกับผ้ากันเปื้อน

“ก็พอใช้ได้ครับ” หลินเฉียงตอบ

“พอใช้ได้เหรอ? ถ้างั้นแกก็ไม่ต้องกินแล้วนะ” จ้าวซี่ชิวกล่าว

“อย่าครับๆๆ... รสชาติยอดเยี่ยมมากๆ เลยครับ อร่อยกว่าพ่อครัวในร้านอาหารใหญ่ๆ เสียอีก” หลินเฉียงรีบเปลี่ยนคำพูด

จ้าวซี่ชิวยิ้มอย่างใจเย็น

“แบบนี้ค่อยฟังเข้าหูหน่อย”

พูดจบ หลินเฉียงก็มองซ้ายมองขวา ไม่เห็นเงาของหลินเทา

“แม่ครับ... พี่ชายผมล่ะครับ?”

“อ๋อ เขาออกไปข้างนอกน่ะ เหมือนจะมีเพื่อนร่วมรุ่นโทรมาหาเขา” จ้าวซี่ชิวบอก

“เพื่อนร่วมรุ่นเหรอครับ? เพื่อนผู้ชายหรือเพื่อนผู้หญิงล่ะครับ?” หลินเฉียงยิ้มแล้วเริ่มสอดรู้สอดเห็น

จ้าวซี่ชิวคิดอยู่ครู่หนึ่ง

“ก่อนหน้านี้ไม่ใช่ว่ามีเพื่อนผู้หญิงคนหนึ่งเคยมาบ้านเรา มาหาเขาเหรอ ไม่รู้ว่าคนที่โทรมาหาวันนี้ใช่คนนั้นรึเปล่า แม่ถามเขา เขาก็ไม่ยอมบอก”

หลินเฉียงได้ยินดังนั้น ก็ยิ้มแล้วพูดว่า: “งั้นก็จงใจปิดบังแล้วล่ะครับ”

“อาเทานี่ทำไมไม่ยอมพูดความจริงกับแม่นะ” จ้าวซี่ชิวกล่าว

“พี่ชายคงกลัวแม่คิดมากนั่นแหละครับถึงไม่ยอมพูด” หลินเฉียงกล่าว

“ไม่น่าจะใช่นะ... แม่ว่าเพื่อนผู้หญิงคนนั้นหน้าตาก็ไม่เลวเลยนะ แถมยังได้ยินว่าเป็นพวกทำงานสายการเงิน รวยมากด้วย ครั้งที่แล้วที่มาบ้านเรายังขับเบนซ์คันใหญ่มาเลยนะ พี่ชายแกจะไม่ชอบนางเหรอ?”

จ้าวซี่ชิวรู้สึกสงสัยอยู่บ้าง

แต่ต่อมานางก็เสริมขึ้นอย่างมั่นใจว่า: “ไม่น่าใช่หรอกน่า”

หลินเฉียงไม่ได้พูดอะไรต่อ เขาก็มีความเห็นเหมือนกับจ้าวซี่ชิว

ถ้าหากเป็นจริงอย่างที่จ้าวซี่ชิวพูด เพื่อนผู้หญิงคนนั้นยอดเยี่ยมขนาดนั้น ไม่น่าจะมีผู้ชายคนไหนปฏิเสธได้ลงหรอก

“เอาเถอะน่า แม่ครับ ไม่แน่ว่าพี่ชายอาจจะไม่ได้ไปเจอเพื่อนผู้หญิงคนนั้นก็ได้ครับ”

หลินเฉียงพูด พลางทำท่าอยากจะดื่มซุป

จ้าวซี่ชิวเหลือบมองค้อน คิดในใจว่า ไอ้ลูกชายคนเล็กนี่เอาแต่สนใจเรื่องกินเรื่องดื่ม ไม่สนใจเรื่องสำคัญในชีวิตของพี่ชายตัวเองเลยสักนิด

“อย่าเอาแต่สนใจเรื่องกินของแกคนเดียวสิ”

จ้าวซี่ชิวมองเห็นจ้าวเสวี่ยกับลูกทั้งสองคนยังไม่ออกมาจากห้อง นางจึงเดินเข้าไปเรียก

“เสวี่ย เธอกับลูกสองคนมาดื่มซุปได้แล้วนะ ซุปนี่ถ้าเย็นแล้วมันจะไม่อร่อย”

จ้าวเสวี่ยกำลังปูผ้าปูที่นอนอยู่

จ้าวซี่ชิวเห็นดังนั้นก็หัวเราะร่าออกมา ลูกสะใภ้คนนี้ท่าทางจะอยู่บ้านนี้ยาวแล้วสินะ

“เสวี่ย เดี๋ยวแม่ทำเองเถอะ”

จ้าวซี่ชิวยิ้มอย่างอารมณ์ดี เดินเข้าไปแย่งงานในมือของจ้าวเสวี่ยมาทำเอง บอกให้จ้าวเสวี่ยพาลูกทั้งสองคนออกไปข้างนอก

จ้าวเสวี่ยรู้สึกเกรงใจอยู่บ้าง แต่ก็พูดคำว่าขอบคุณออกมาไม่ได้ ได้แต่ยิ้มให้จ้าวซี่ชิวแวบหนึ่ง แล้วก็พาลูกออกไปดื่มซุปข้างนอก

“แล้วพี่ชายแกล่ะ?”

พอออกมาข้างนอก จ้าวเสวี่ยไม่เห็นเงาของหลินเทา ก็เผลอเอ่ยถามขึ้นโดยไม่รู้ตัว

“อ๋อ... ไปเจอเพื่อนผู้หญิงน่ะ” หลินเฉียงพูดออกมาลอยๆ

จ้าวเสวี่ยชะงักไปเล็กน้อย

“พี่ชายแกมีแฟนแล้วเหรอ?”