บทที่ 56: พี่เมียหมายตาเงินชดเชยค่าเวนคืน

“หลิวพาน ปีใหม่ปีนี้ พวกเราต้องเชิญพี่ใหญ่มาทานข้าวที่บ้านให้ได้นะ”

“ค่ะ”

พอมีเงินสดสองแสนอยู่ในมือ ตอนนี้ต่อให้บอกให้หลิวพานทำอะไร นางก็ยอมทำทั้งนั้น

“เชิญค่ะ ฟังคุณเลย เดี๋ยวฉันจะจัดโต๊ะเลี้ยงพี่ใหญ่ให้”

หลินกุ้ยหมิงได้ยินดังนั้น ก็พยักหน้า รู้สึกยินดีอยู่บ้าง

แต่ในใจก็ยังคงรู้สึกไม่สบายใจอยู่เล็กน้อย

...

ในขณะเดียวกัน

ทางด้านหลินเทา หลังจากตามหลินเจี้ยนหมินออกจากอู่ต่อเรือ ก็กลับมาถึงเทียนสุ่ย อพาร์ตเมนต์

ตอนนั้นจ้าวซี่ชิวกำลังยุ่งอยู่กับการทำอาหารอยู่ในครัว ดูเหมือนว่าทางชุมชนจะมีการแจกของอะไรสักอย่าง

“ชุมชนหรูหรานี่มันดีจริงๆ เลยนะเนี่ย ค่าส่วนกลางทุกเดือนยังมีการแบ่งเนื้อหมูให้อีกด้วย”

พอหลินเทากับหลินเจี้ยนหมินเข้ามาในบ้าน จ้าวซี่ชิวก็พูดขึ้นพลางยิ้ม

หลินเทามองเห็นในมือของจ้าวซี่ชิวถือซี่โครงหมูสดชิ้นใหญ่อยู่

“แม่ครับ... วันนี้จะตุ๋นซี่โครงหมูเหรอครับ”

“ถ้าแกอยากกิน พวกเราก็ตุ๋นสิ”

จ้าวซี่ชิวยิ้ม พอได้ยินหลินเทาพูด นางถึงเพิ่งจะนึกขึ้นได้

“อาเทา คนในชุมชนนี้เขาบอกกันว่ามีแต่เจ้าของห้องเท่านั้นถึงจะได้ส่วนแบ่งเนื้อหมูนี่นา แล้วพวกเราเป็นผู้เช่าทำไมถึงได้ด้วยล่ะ?”

หลินเทาชะงักไปเล็กน้อย

ยิ้มๆ

“สงสัยพวกเขาคงจะให้ผิดล่ะมั้งครับ”

“ถ้างั้นพวกเราก็ได้กำไรก้อนโตเลยน่ะสิ” จ้าวซี่ชิวยิ้ม ไม่รู้ทำไม นางรู้สึกว่าซี่โครงหมูชิ้นนี้หอมกว่าปกติ

“เอาล่ะ งั้นแม่ไปตุ๋นซี่โครงหมูก่อนนะ”

จ้าวซี่ชิวพูดจบ ก็นึกถึงเรื่องเงินชดเชยค่าเวนคืนขึ้นมา

“จริงสิ... เงินก้อนนั้นเอาไปส่งให้อาสามรึยัง?”

จ้าวซี่ชิวไม่กล้าไปถามหลินเจี้ยนหมิน ตอนนี้หลินเจี้ยนหมินกำลังทำหน้าบึ้งอยู่ ถึงแม้ว่าจะเป็นคนเอาเงินไปส่งให้ด้วยตัวเอง แต่เขาก็ยังคงเสียดายเงินก้อนนั้นอยู่ดี เงินน่ะใครบ้างจะไม่รัก

“ครับ ส่งให้แล้วครับ” หลินเทาตอบ

“แล้วอาสามแกว่ายังไงบ้างรึเปล่า?”

จ้าวซี่ชิวเหลือบมองหลินเจี้ยนหมินแวบหนึ่ง กระซิบถามเสียงเบา

“อาสามจะเอาเงินคืนให้พวกเรา อาสะใภ้สามไม่ยอม สองคนเกือบจะลงไม้ลงมือกันแล้วครับ” หลินเทาบอก

จ้าวซี่ชิวได้ยินดังนั้น

ก็ถอนหายใจออกมา

“ก็อยู่ในการคาดการณ์ของแม่แล้วล่ะ อาสามแกเป็นคนซื่อตรงกว่าอาเล็กแกอยู่บ้าง”

“ครับ”

หลินเทาพยักหน้า

จ้าวซี่ชิวพูดต่อ: “ผ่านเรื่องเงินชดเชยค่าเวนคืนครั้งนี้ไป อาเทา แกก็น่าจะเห็นธาตุแท้ของญาติพวกนี้แล้วใช่ไหมล่ะ อย่าไปทำตัวเป็นคนดีศรีสังคมเหมือนพ่อแก จนต้องมาเสียเปรียบครั้งใหญ่อีกล่ะ”

“แม่ครับ ผมรู้แล้วครับ”

หลินเทาขานรับ

จริงๆ แล้วไม่ต้องให้จ้าวซี่ชิวพูด เขาก็รู้ดีอยู่แล้ว

ครั้งนี้นี่แหละ ที่เขาได้หยั่งเชิงจิตใจคน

“เอาล่ะ รู้ก็ดีแล้ว แม่ไปตุ๋นซี่โครงหมูก่อนนะ แกโทรหาเจ้าเฉียงหน่อยสิ ดูว่าเขาจะกลับมารึเปล่า? เขาชอบกินซี่โครงหมูตุ๋นนี่ที่สุดเลย” จ้าวซี่ชิวกล่าว

หลินเทาพยักหน้า แล้วก็โทรศัพท์หาหลินเฉียงทันที

“ฮัลโหล... เฉียง ที่บ้านวันนี้ตุ๋นซี่โครงหมูนะ แกกับเมียแกกลับมาสิ”

“ฉัน...”

หลินเฉียงชะงักไป เหลือบมองจ้าวเสวี่ยที่อยู่ข้างๆ เขาเปิดลำโพงโทรศัพท์อยู่ จ้าวเสวี่ยก็ได้ยินด้วย

จ้าวเสวี่ยส่งสัญญาณให้หลินเฉียงถามถึงเรื่องเงินชดเชยค่าเวนคืนนั่น เธอกลับไปก็ได้ แต่เธอกลัวว่าพอกลับไปถึง หลินเจี้ยนหมินจะมาทวงเงินชดเชยก้อนนั้นคืน

หลินเฉียงเองก็เข้าใจความหมายโดยนัย

“พี่ครับ... เรื่องของอาสะใภ้สามกับอาสะใภ้เล็กนั่นล่ะครับ?”

“อ๋อ จัดการเรียบร้อยแล้ว” หลินเทาบอก

“จัดการยังไงเหรอครับ?” หลินเฉียงถาม

จ้าวเสวี่ยเองก็สงสัยอย่างยิ่งเช่นกัน ยืนอยู่ข้างๆ เงี่ยหูฟัง

“เรื่องนั้นแกไม่ต้องไปสนใจหรอกน่า”

หลินเทารู้ว่าจ้าวเสวี่ยก็อยู่ข้างๆ ด้วย เขาจึงจงใจพูดต่อ: “แกบอกให้เมียแกวางใจเถอะ เงินชดเชยเวนคืนก้อนนั้นพ่อไม่ทวงคืนแล้วล่ะ”

พอได้ยินคำพูดนี้

หัวใจที่แขวนอยู่กลางอากาศของจ้าวเสวี่ยก็ตกลงสู่ที่เดิม

“พี่ครับ ถ้างั้นเดี๋ยวพวกเรากลับไปครับ”

จ้าวเสวี่ยเป็นฝ่ายเอ่ยปาก

หลินเทายิ้มเล็กน้อย วางสายไป หันกลับไปบอกจ้าวซี่ชิว: “แม่ครับ เดี๋ยวเจ้าเฉียงกลับมาครับ”

จ้าวซี่ชิวอึ้งไป

“โย่... ไอ้เด็กนี่ปากยังตะกละเหมือนเดิม แล้วเสวี่ยล่ะ กลับมาด้วยกันรึเปล่า?”

“กลับครับ กลับมาหมดเลย” หลินเทาบอก

จ้าวซี่ชิวได้ยินดังนั้น ก็ดีใจมาก ทำงานมีเรี่ยวแรงขึ้นมาอีกหน่อย

ทางด้านนี้หลินเฉียงวางสายโทรศัพท์ จ้าวเสวี่ยก็รีบไปเก็บสัมภาระทันที

“แม่คะ”

จ้าวเสวี่ยเรียกเสิ่นหลันฟาง

เสิ่นหลันฟางกำลังนั่งไขว่ห้างดูทีวีอยู่ ในปากก็ยังเคี้ยวเมล็ดแตงอยู่ เปลือกเมล็ดแตงถูกพ่นออกมาจากปาก วาดโค้งเป็นเส้นสาย ตกลงไปในถังขยะอย่างแม่นยำ

“แม่คะ วันนี้หนูไม่กลับมาค้างแล้วนะคะ”

จ้าวเสวี่ยพูดจบ

ก็เสริมขึ้นอีกประโยค: “ไม่ใช่แค่วันนี้ไม่กลับมาค้างนะคะ แต่หมายถึงว่าช่วงนี้คงยังไม่กลับมาค่ะ”

“ยังไง? บ้านนั้นเขาไม่หมายตาเงินชดเชยเวนคืนนั่นแล้วเหรอ?” เสิ่นหลันฟางถาม

“เมื่อกี้พี่ชายเขาบอกว่า พ่อเขาไม่ให้พวกเราเอาเงินออกมาคืน เรื่องของอาสะใภ้สามกับอาสะใภ้เล็กก็จัดการเรียบร้อยแล้ว ให้พวกเรากลับไปค่ะ” จ้าวเสวี่ยยิ้มแล้วพูด

เดิมทีเสิ่นหลันฟางก็ลืมเรื่องของหลิวพานกับหลี่เหมยไปแล้ว

พอจ้าวเสวี่ยพูดเรื่องนี้ขึ้นมา

ทันใดนั้น ไฟโทสะก็ลุกพรึ่บขึ้นมาอีกครั้ง

“เสวี่ย... อาสะใภ้สามกับอาสะใภ้เล็กของเขานั่นน่ะ เฉียง แกก็เห็นแล้วนี่นา ว่าทะเลาะกับเสวี่ยรุนแรงขนาดไหน เป็นผู้ใหญ่แต่ไม่ทำตัวให้สมกับเป็นผู้ใหญ่เลยสักนิด แกกับเสวี่ยต่อไปก็อย่าไปคบค้าสมาคมกับพวกนางอีกนะ”

หลินเฉียงพยักหน้า

จ้าวเสวี่ยพูด: “แม่คะ หนูไม่มีทางไปคบค้าสมาคมกับพวกนางอยู่แล้ว ตอนนี้หนูเห็นหน้าพวกนางก็รู้สึกขยะแขยงแล้วค่ะ”

“เอาเถอะน่า เดินทางระวังตัวด้วยนะ”

เสิ่นหลันฟางลุกขึ้นยืน เดินไปส่งจ้าวเสวี่ย หลินเฉียง และหลานทั้งสองคนที่นอกประตู

พอจ้าวเสวี่ยกับหลินเฉียงจากไป

จ้าวซานก็ขับรถกลับมาถึงพอดี

“เสวี่ยไปแล้วเหรอ?” จ้าวซานไม่เห็นเงาน้องสาวอยู่ในบ้าน จึงเอ่ยถามขึ้น

“กลับไปแล้วล่ะ แม่สามีนางตุ๋นซุปซี่โครงหมูไว้ เรียกให้พวกเขากลับไป” เสิ่นหลันฟางกล่าว

ใบหน้าของจ้าวซานฉายแววผิดหวังออกมาวูบหนึ่ง

“ผมกำลังว่าจะไปหาเธออยู่พอดีเลย”

“ยังไง? แกหาเสวี่ยมีธุระอะไรรึเปล่า?” เสิ่นหลันฟางถาม

“ผม...”

จ้าวซานอ้ำๆ อึ้งๆ มีบางอย่างที่พูดยาก

เสิ่นหลันฟางมองดูแล้วร้อนใจ: “เรื่องอะไรกันหา? อาซาน”

“คือผม... แม่ครับ ช่วงนี้ผมมือฝืดนิดหน่อย เงินก้อนนั้นของผมก็เอาไปลงทุนกับร้านใหม่หมดแล้ว ตอนนี้ในตัวไม่มีเงินเหลือเลยสักหยวน ผมอยากจะขอยืมเงินแม่มาหมุนใช้ก่อนสักหน่อยน่ะครับ” จ้าวซานรู้สึกกระดากอายเล็กน้อย ในสายตาของคนในครอบครัว เขาเป็นภาพลักษณ์ของคนรวยมาโดยตลอด

ไม่เคยต้องมาขอเงินที่บ้านเลยสักครั้ง ยิ่งไม่ต้องพูดถึงการขอยืมเงิน

เรื่องนี้ทำให้เขารู้สึกเสียหน้าอยู่บ้าง แต่ก็ช่วยไม่ได้ ตอนนี้ในตัวเขาชักหน้าไม่ถึงหลังจริงๆ แม้แต่เงินจะเติมน้ำมันรถก็ยังไม่มีเลย

เสิ่นหลันฟางชะงักไป

ยังตามไม่ทัน นางมองไปที่จ้าวซานลูกชาย ย่อยข้อมูลอยู่ครึ่งค่อนวัน ถึงได้ยอมรับความจริง

“อาซาน... ที่แม่นี่ก็ไม่มีเงินเท่าไหร่หรอกนะ ทั้งหมดเป็นเงินเก็บไว้ใช้ยามเกษียณของแม่กับพ่อแก”

เสิ่นหลันฟางไม่เต็มใจที่จะเอาออกมา

จ้าวซานไม่ได้พูดอะไร

เสิ่นหลันฟางนึกแผนการอันชาญฉลาดขึ้นมาได้: “เสวี่ยเพิ่งจะได้เงินชดเชยค่าเวนคืนมาตั้งหลายแสนไม่ใช่เหรอ แกก็ไปขอยืมจากนังเสวี่ยนั่นสิ”

จ้าวซานลังเลอยู่ครู่หนึ่ง

พยักหน้า กล่าวว่า: “ยังไงซะเสวี่ยก็เพิ่งจะได้เงินชดเชยค่าเวนคืนมา เกือบๆ ห้าแสนหยวนแน่ะ ตอนนี้นางก็ไม่ได้รีบร้อนต้องใช้เงินก้อนนี้ ผมก็ยืมมาใช้แก้ขัดไปก่อน รอให้ผมตั้งหลักได้เมื่อไหร่ค่อยคืนให้นาง ก็เหมือนกันนั่นแหละ”

เสิ่นหลันฟางได้ยินดังนั้น ก็พยักหน้ารัวๆ

พูดสมทบ: “แกไปยืมจากเสวี่ยก็ดีเหมือนกัน พอดีบ้านตระกูลหลินนั่นอยากจะได้เงินชดเชยก้อนนั้นของนางคืนไม่ใช่เหรอ แกยืมมาแบบนี้ ก็เท่ากับว่าช่วยเสวี่ยเก็บเงินไว้ด้วย แกก็ไม่ต้องรีบคืน แถมยังไม่ต้องจ่ายดอกเบี้ยให้นางอีก ดีจะตายไป”

เสิ่นหลันฟางดีดลูกคิดคำนวณ

จ้าวซานพยักหน้า แต่ก็ยังคงกังวลอยู่บ้าง: “ไม่รู้ว่าเสวี่ยจะยอมให้ยืมเงินก้อนนี้รึเปล่านะ?”

“ทำไมจะไม่ยอมให้ยืมล่ะ เสวี่ยเป็นน้องสาวแกนะ ตั้งแต่เล็กจนโต จนกระทั่งนางแต่งงานออกไปแล้ว แกดีกับนางแค่ไหน ตอนนี้แกมีปัญหา นางไม่มีทางไม่ช่วยหรอกน่า ถ้านางกล้าไม่ให้ยืมนะ ฉันก็จะตัดขาดความเป็นแม่ลูกกับนางเลย” เสิ่นหลันฟางกล่าว

จ้าวซานได้ยินดังนั้น

ก็ถอนหายใจเฮือกหนึ่ง