บทที่ 55: ทั้งชีวิตไม่เคยเห็นเงินเยอะขนาดนี้

“ไม่ใช่อะไรทั้งนั้น บ้านเก่านั่นน่ะก่อนหน้านี้ก็ยกให้พี่ใหญ่ไปแล้ว เงินชดเชยเวนคืนก้อนนี้พวกเราไม่มีส่วนแบ่ง เธอรีบเอาเงินก้อนนี้คืนให้พี่ใหญ่ไปเดี๋ยวนี้ ไม่อย่างนั้น...”

“ไม่อย่างนั้นจะทำไม?”

หลิวพานพลันเดือดดาลขึ้นมาทันที นางเขยิบเข้าไปประจันหน้ากับหลินกุ้ยหมิง

“หลินกุ้ยหมิง วันนี้เงินก้อนนี้ฉันไม่มีทางเอาออกไปเด็ดขาด นอกจากว่าคุณจะตีฉันให้ตายไปเลย”

หลิวพานดันตัวเข้าไปหาหลินกุ้ยหมิง แถมยังหยิบก้อนอิฐก้อนหนึ่งมาจากพื้น ยัดใส่มือหลินกุ้ยหมิง

หลินเจี้ยนหมินเห็นท่าไม่ดี หลินกุ้ยหมิงเป็นคนหัวแข็งทื่อ เขากลัวว่าเดี๋ยวจะเกิดเรื่องขึ้นมาจริงๆ รีบเข้าไปแย่งก้อนอิฐออกไป

แล้วเกลี้ยกล่อมหลินกุ้ยหมิง

“กุ้ยหมิง... เงินก้อนนี้ฉันเต็มใจเอามาให้พวกแกเอง แกก็อย่าไปโทษหลิวพานเลย บ้านพวกแกเด็กๆ ก็ต้องไปโรงเรียน ทั้งครอบครัวก็ต้องกินต้องใช้ ลำบากอยู่เหมือนกัน รับไว้เถอะน่า อย่าไปทำให้หลิวพานลำบากใจเลย”

“แต่ว่า...”

หลินกุ้ยหมิงอ้ำๆ อึ้งๆ หันกลับไปถลึงตาใส่หลิวพานที่กำลังกอดเงินก้อนนั้นอยู่ รู้สึกอับอายขายหน้าอย่างยิ่ง อีกทั้งยังรู้สึกผิดต่อพี่ใหญ่หลินเจี้ยนหมิน ในใจรู้สึกละอายอย่างหาที่เปรียบไม่ได้

“พอเถอะน่า กุ้ยหมิง ไม่มีธุระอะไรอื่นแล้วฉันกลับก่อนนะ”

หลินเจี้ยนหมินหันหลังเดินจากไป

หลินกุ้ยหมิงเดินตามออกไปส่ง

“พี่ครับ...”

หลินกุ้ยหมิงไม่รู้ว่าจะพูดอะไรกับหลินเจี้ยนหมินดีในชั่วขณะ

เพียงแค่รู้สึกละอายใจอย่างยิ่ง

“เอาเถอะน่า แกกลับไปเถอะ แกกับหลิวพานอย่าทะเลาะกันอีกล่ะ”

หลินเจี้ยนหมินกำชับ แล้วก็เดินออกจากอู่ต่อเรือไปพร้อมกับหลินเทาสองคน

หลินกุ้ยหมิงยืนมองตามหลังหลินเจี้ยนหมินไปจนลับสายตา ถึงได้เดินกลับเข้าไป

พอกลับเข้าไป ก็เห็นหลิวพานกำลังนั่งนับเงินอยู่

“พี่ใหญ่ไปแล้วเหรอคะ?... เงินก้อนนี้เดี๋ยวฉันจะเอาไปฝากธนาคาร”

หลิวพานพูดกับหลินกุ้ยหมิงราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น

“เธอ...”

หลินกุ้ยหมิงถึงกับพูดอะไรไม่ออก กำลังจะเตรียมระเบิดอารมณ์ ก็นึกถึงคำกำชับของหลินเจี้ยนหมินเมื่อครู่ขึ้นมาได้ เขาจึงกล้ำกลืนความโกรธกลับลงไป เพียงแค่ถลึงตาใส่หลิวพานแวบหนึ่ง

“เธอไปบ้านพี่ใหญ่พร้อมกับหลี่เหมยเพื่อทวงเงินแบบนี้ ปีใหม่เธอยังจะกล้าไปบ้านพี่ใหญ่อีกไหม?”

“ฉันว่าพี่ใหญ่ก็ไม่ได้โทษพวกเรานะ หลี่เหมยพูดถูก พี่ใหญ่น่ะใจกว้างจะตายไป ไม่มาคิดเล็กคิดน้อยเรื่องหยุมหยิมแค่นี้กับพวกเราหรอกน่า”

หลิวพานกล่าว

หลินกุ้ยหมิงถึงกับจนปัญญาโดยสิ้นเชิง ถอนหายใจเฮือกหนึ่ง

เขามองหลิวพานที่เอาแต่นั่งนับเงินไม่หยุด รู้สึกหงุดหงิดอยู่บ้าง อีกอย่าง อู่ต่อเรือแห่งนี้คนเยอะแยะตาแป๊ะไก่ เงินมากมายขนาดนี้เอามาวางไว้ในห้องพักชั่วคราวแบบนี้มันไม่ปลอดภัย

“เลิกนับได้แล้วน่า เธอบอกว่าจะเอาไปฝากธนาคารไม่ใช่เหรอ”

หลินกุ้ยหมิงลุกขึ้นไปเปลี่ยนเสื้อผ้า

แต่หลิวพานกลับไม่ขยับ

“ฉันแต่งงานกับคุณมาตั้งหลายปี นี่เป็นครั้งแรกเลยนะที่เคยเห็นเงินเยอะขนาดนี้ วันนี้ยังไม่เอาไปฝากหรอก ฉันขอกอดไว้อุ่นๆ มือหน่อย หรือจะลองประทับรอยนิ้วมือไว้ก็ยังดี”

หลิวพานยิ้ม นางเอาเงินสดสองแสนหยวนทั้งหมดมากระจายไว้บนเตียง แค่นั่งมองเฉยๆ ก็รู้สึกสบายใจแล้ว

“แค่สองแสนยังเยอะขนาดนี้ ถ้าเป็นสองล้านมันจะดีสักแค่ไหนนะ”

“พอมีสองแสน ก็อยากได้สองล้าน เธอนี่มันโลภจริงๆ เลยนะ” หลินกุ้ยหมิงพูด

“อะไรคือโลภ นี่เขาเรียกว่าความฝัน คุณจะไปรู้อะไร”

หลิวพานไม่สนใจหลินกุ้ยหมิง นางยังคงดื่มด่ำอยู่กับความสุขที่ได้ครอบครองเงินสดสองแสนหยวน ไม่สามารถถอนตัวออกมาได้

“ถ้าเธอไม่ไป งั้นฉันไปทำงานก่อนนะ...” พอพูดถึงตรงนี้ หลินกุ้ยหมิงก็เอ่ยเตือนขึ้นมาลอยๆ ประโยคหนึ่ง

“เมื่อไม่กี่วันก่อนในอู่ต่อเรือมีของหายไปเยอะเลย มีคนเข้ามาขโมยของในอู่”

พอหลินกุ้ยหมิงพูดแบบนี้

หลิวพานก็ชะงักไป รีบเก็บเงินทันที

“ไปสิ ไปธนาคารเดี๋ยวนี้เลย เอาไปฝากไว้”

“ไหนเธอบอกว่ายังไม่ไป อยากจะกอดไว้อุ่นๆ มือไม่ใช่เหรอ” หลินกุ้ยหมิงจงใจพูด

“ไม่อุ่นแล้ว เงินสองแสนนี่ถ้าโดนขโมยไป ฉันคงมีชีวิตอยู่ต่อไปไม่ได้แล้วล่ะ รีบเอาไปฝากธนาคารให้มันเรียบร้อยดีกว่า”

หลิวพานจัดการอย่างรวดเร็ว ลุกขึ้นยืน แต่งตัวเรียบร้อย เอาเงินสดสองแสนหยวนใส่ไว้ในถุง กอดไว้แนบอก ตอนที่กำลังจะออกจากประตู ยังให้หลินกุ้ยหมิงออกไปดูลาดเลาก่อนว่ามีใครอยู่รึเปล่า ทำราวกับตัวเองเป็นขโมยเสียอย่างนั้น

“ซี๊ด!”

ในตอนนั้นเอง พอหลินกุ้ยหมิงก้าวเท้าออกจากประตู ก็เซถลาเกือบล้มลง เขารีบเกาะขอบประตูไว้ สูดลมหายใจเข้าลึกๆ

“เป็นอะไรไปคะ?” หลิวพานรีบถาม

“ปวดหัวนิดหน่อย”

หลินกุ้ยหมิงขมวดคิ้ว พักอยู่ครู่ใหญ่ถึงจะยืนตรงได้ตามปกติ

“ไม่เป็นไรแน่นะคะกุ้ยหมิง... หรือว่าจะไปโรงพยาบาลให้หมอดูหน่อยไหม?”

“ไม่ต้องหรอกน่า นี่มันโรคเก่าของฉัน ไม่ใช่ว่าเพิ่งจะเป็นวันนี้สักหน่อย ไม่เป็นไรหรอก”

สถานที่ที่หลินกุ้ยหมิงไม่อยากไปที่สุดก็คือโรงพยาบาล

ชั่วชีวิตนี้ เขาเคยไปแค่ไม่กี่ครั้งเท่านั้น

“ไม่เป็นไรจริงๆ เหรอ?” หลิวพานมองหลินกุ้ยหมิงอย่างไม่ค่อยวางใจ

“ไม่เป็นไรน่า”

หลินกุ้ยหมิงขานรับอย่างรำคาญใจ แล้วก็ก้าวเท้าเดินออกไปข้างหน้า หลิวพานถึงได้ค่อยวางใจลง ทั้งสองคนเดินทางไปยังธนาคารในตัวอำเภอฉีสุ่ยด้วยกัน

“สวัสดีค่ะ ต้องการทำธุรกรรมอะไรคะ?”

พอหลินกุ้ยหมิงเดินเข้าไปในธนาคาร พนักงานคนหนึ่งก็เดินเข้ามาสอบถามทันที

หลิวพานพูด: “ฝากเงินค่ะ”

“ได้ค่ะ งั้นคุณกรอกแบบฟอร์มใบนี้ก่อนนะคะ”

พนักงานหันไปหยิบแบบฟอร์มใบหนึ่งมายื่นส่งให้

หลิวพานชะงักไป ถามว่า: “ฉันอยากจะฝากแบบประจำน่ะค่ะ แบบนั้นดอกเบี้ยมันจะได้เยอะหน่อยใช่ไหม”

“ถ้าฝากแบบประจำ... หากคุณลูกค้ามีความจำเป็นต้องใช้เงินในเร็วๆ นี้ ดิฉันแนะนำว่ายังไม่ควรฝากแบบประจำนะคะ”

หลิวพานคิดอยู่ครู่หนึ่ง

ความจำเป็นต้องใช้เงินในเร็วๆ นี้ก็มีแค่ค่าเทอมของลูกๆ กับค่าใช้จ่ายช่วงปีใหม่

เงินแค่นี้นางพอจะหามาได้ ไม่จำเป็นต้องแตะต้องเงินก้อนนี้

“ไม่มีความจำเป็นต้องใช้เงินค่ะ งั้นก็ฝากแบบประจำไปเลยค่ะ”

“ได้ค่ะ ทางเรามีแบบหนึ่งปี สองปี สามปี ห้าปีค่ะ แบบห้าปีจะได้ดอกเบี้ยสูงสุด อัตราดอกเบี้ยต่อปีอยู่ที่ประมาณสี่เปอร์เซ็นต์ค่ะ ก็คือถ้าคุณฝากหนึ่งหมื่นหยวน หนึ่งปีก็จะได้ประมาณสี่ห้าร้อยหยวนค่ะ”

พนักงานอธิบาย

ถึงแม้ว่าหลิวพานจะไม่ได้เรียนหนังสือมาสูงนัก แต่เรื่องคิดเลขเธอก็คล่องแคล่วชำนาญมาก

“หนึ่งหมื่นหยวน หนึ่งปีได้สี่ร้อย... งั้นสองแสนหยวน ปีหนึ่งแค่ดอกเบี้ยอย่างเดียวก็ได้แปดพันกว่าแล้วนี่นา”

หลิวพานคิดไปพลาง ยิ้มไปพลาง

แปดพันหยวนนี่ถือเป็นรายได้ก้อนโตเลยนะ สมัยที่นางทำนาอยู่ที่หมู่บ้านตระกูลหลิน ทั้งปีก็ยังไม่เคยหาเงินได้ถึงแปดพันหยวนเลยด้วยซ้ำ

“ถ้างั้นก็เอาแบบห้าปีค่ะ”

หลิวพานตัดสินใจทันที

หลังจากฝากเงินเสร็จเรียบร้อย หลิวพานก็ถือสมุดบัญชีเงินฝากประจำ ตบเบาๆ ที่มือตัวเอง

“สองแสนนี่ ดอกเบี้ยห้าปีก็ได้เกือบๆ สี่หมื่นหยวนเลยนะ”

พอพูดถึงตรงนี้ หลิวพานก็โพล่งถามหลินกุ้ยหมิงขึ้นมาลอยๆ: “กุ้ยหมิง... คุณว่าดอกเบี้ยสองแสนนี่ ก็เท่ากับที่พวกเราทำงานทั้งปีแล้วนะ ถ้านี่เป็นสองล้าน หรือยี่สิบล้าน งั้นก็ไม่ต้องทำงานแล้วสิ แค่กินดอกเบี้ยก็พอแล้ว”

“เธอนี่มันโลกทัศน์แคบจริงๆ นะ ธนาคารมันก็มีช่วงเงินเฟ้อเหมือนกัน เงินมันก็เสื่อมค่าได้ ถ้าเธอคิดจะกินแต่ดอกเบี้ยอย่างเดียว ต่อไปเงินมันก็จะค่อยๆ น้อยลงเรื่อยๆ” หลินกุ้ยหมิงกล่าว

“อะไรคือเงินเฟ้อ เงินเสื่อมค่า ฉันไม่เข้าใจ ฉันรู้แค่ว่าตอนนี้ปีหนึ่งฉันได้ดอกเบี้ยแปดพันหยวน”

หลิวพานดีใจอยู่กับตัวเอง นางเก็บสมุดบัญชีเงินฝากใส่เข้าไปในกระเป๋าเสื้อที่ทำขึ้นเป็นพิเศษอย่างระมัดระวัง

กระเป๋าเสื้อนี้ใช้ด้ายเย็บปิดปากกระเป๋าไว้ เหลือช่องเปิดไว้เพียงเล็กน้อย พอใส่สมุดบัญชีเข้าไปแล้ว คนอยู่สมุดบัญชีก็ต้องอยู่

หลินกุ้ยหมิงมองดูแล้วก็ได้แต่ถอนหายใจ เขานึกถึงหลินเจี้ยนหมินขึ้นมา

ครั้งนี้ที่หลินเจี้ยนหมินอุตส่าห์เอาเงินก้อนนี้มาส่งให้ถึงที่ คงจะต้องเสียใจอย่างหนักแน่นอน

****

หัวแข็งทื่อ หรือ หัวดื้อ: สำนวนจีน หมายถึง คนที่ยึดติดกับความคิดเดียว ไม่ยืดหยุ่น หรือดื้อรั้น

• คนเยอะแยะตาแป๊ะไก่ : สำนวน หมายถึง สถานที่ที่มีคนพลุกพล่าน หลากหลายประเภท ทำให้ง่ายต่อการเกิดเรื่องไม่ดี หรือยากต่อการรักษาความลับ

• จัดการอย่างรวดเร็ว: สำนวนจีน มาจากวิธีการคำนวณลูกคิด หมายถึง การจัดการหรือทำบางสิ่งบางอย่างได้อย่างรวดเร็วและมีประสิทธิภาพ

• คล่องแคล่วชำนาญ : สำนวนจีน "เหมือนปลาได้น้ำ" หมายถึง การอยู่ในสภาพแวดล้อมที่เหมาะสมกับความสามารถ ทำให้แสดงศักยภาพออกมาได้อย่างเต็มที่ หรือการมีความชำนาญในเรื่องใดเรื่องหนึ่งเป็นอย่างดี