บทที่ 54: การส่งมอบเงิน

หลินเทายิ้มเล็กน้อย

ตอบปัดๆ ไปประโยคหนึ่ง “ผมก็ไม่รู้เหมือนกันครับ”

ขณะที่กำลังพูดคุยกันอยู่ หลินเทาก็โบกเรียกรถแท็กซี่คันหนึ่ง

หลินเจี้ยนหมินมีท่าทีไม่ค่อยเต็มใจนัก

“อู่ต่อเรือมันอยู่ไม่ไกลเท่าไหร่ พวกเราเดินไปก็แค่ครึ่งชั่วโมงเอง นั่งแท็กซี่ไปมันเปลืองเงินนะ”

“โธ่... พ่อครับ”

หลินเทารู้สึกจนปัญญาอย่างยิ่ง

รถก็จอดเทียบลงตรงหน้าแล้ว

พี่คนขับรถยื่นศีรษะออกมา: “ตกลงจะไปไม่ไปครับ?”

“ไม่ไป” หลินเจี้ยนหมินพูด

หลินเทาไม่สนใจหลินเจี้ยนหมิน เปิดประตูขึ้นรถไปทันที หลินเจี้ยนหมินเห็นดังนั้นก็จนปัญญา พอขึ้นรถมาก็เริ่มอบรมสั่งสอนหลินเทาทันที

“ไอ้ลูกคนนี้นี่ ตอนนี้ใช้เงินยังไงถึงได้มือเติบมากขึ้นเรื่อยๆ แบบนี้”

หลินเทาคิดในใจ ตอนนี้ในบัตรเขามีเงินนอนนิ่งๆ อยู่ร้อยกว่าล้าน จะมาประหยัดเงินแค่สิบกว่าหยวนนี่ มันก็สมองกลับแล้วไม่ใช่เหรอ

พี่คนขับรถชวนคุยขึ้นมาในตอนนั้น: “เดี๋ยวนี้คนหนุ่มสาวก็เป็นแบบนี้แหละครับ ไม่เหมือนยุคสมัยก่อนของพวกเราหรอก ก็เพราะเดี๋ยวนี้สภาพมันดีขึ้นแล้ว อย่างสมัยพวกเราน่ะจะมีรถให้นั่งที่ไหนกัน แม้แต่จักรยานยังไม่มีเลย”

พี่คนขับรถคนนี้อายุก็ราวๆ เดียวกับหลินเจี้ยนหมิน

พอได้ยินพี่คนขับรถพูดแบบนั้น

หลินเจี้ยนหมินก็รู้สึกเข้าอกเข้าใจขึ้นมาทันที

“นั่นน่ะสิ... สภาพมันดีขึ้นก็จริง แต่ว่าทำไมเด็กสมัยนี้แต่งงานมันถึงได้ยากกว่าสมัยก่อนตั้งเยอะแยะก็ไม่รู้”

“ส่วนใหญ่ก็เพราะผู้หญิงเรียกร้องสูงเกินไปน่ะสิ ต้องมีบ้านต้องมีรถ... จริงสิ นี่ลูกชายคุณใช่ไหม อายุเท่าไหร่แล้วล่ะ?” พี่คนขับรถเหลือบมองหลินเทาผ่านกระจกมองหลังแวบหนึ่ง

หลินเทารู้สึกว่าสายตาแวบนั้นมันแฝงไปด้วยความหมายของการประเมินอยู่เล็กน้อย

“หน้าตาก็ไม่เลวนี่นา ออกจะหล่อเหลาเอาการอยู่”

“สามสิบแล้ว ยังหาเมียไม่ได้เลยเนี่ย”

“ทำงานอะไรเหรอครับ? ทำอยู่ที่ไหนล่ะ?” คนขับรถเอ่ยถาม

“อ๋อ... ทำงานอยู่ที่โรงงานแห่งหนึ่งในเมืองฉีอานน่ะครับ”

“ทำงานโรงงานเหรอครับ ผมกะว่าจะลองแนะนำให้สักหน่อย แต่ว่าผู้หญิงคนนั้นเขาก็เรียกร้องสูง ต้องมีรถมีบ้าน แถมยังต้องมีงานการที่มั่นคง รายได้เดือนละเป็นหมื่นด้วย” คนขับรถกล่าว

หลินเจี้ยนหมินไม่ได้พูดอะไรต่อ

เงื่อนไขเหล่านี้ แค่หยิบมาข้อเดียว หลินเทาก็ไม่ผ่านแล้ว

“พี่ชายครับ ผมว่าลูกชายพี่หน้าตาก็ไม่เลวนะ น่าจะลองไปจีบเองได้นี่นา”

“คนมันขี้อายเกินไป ไม่ค่อยชอบพูดชอบจาเท่าไหร่ ถ้าจีบเองได้ป่านนี้ก็แต่งงานไปนานแล้ว”

หลินเจี้ยนหมินกล่าว

คนขับรถพยักหน้า ถอนหายใจเฮือกหนึ่ง

“งั้นก็ยากหน่อยล่ะนะ”

พูดจบ เขาก็หันไปพูดกับหลินเทา: “พ่อหนุ่ม อยู่ข้างนอกน่ะจะขี้อายแบบนี้ไม่ได้นะ ต้องหัดพูดหัดคุยให้มากขึ้น อย่างลูกชายฉันน่ะ อายุน้อยกว่าเธอไม่กี่ปี หน้าตาก็สู้เธอไม่ได้ตั้งเยอะแยะ เขาก็ไปหาแฟนเองข้างนอก ปีนี้เพิ่งจะแต่งงานไปหมาดๆ”

ตอนที่คนขับรถพูดประโยคนี้ ใบหน้าของเขามีแววเหนือกว่าอยู่เล็กน้อย

หลินเทายิ้มอย่างใจเย็น ไม่คิดเลยว่ายุคสมัยนี้ เรื่องหาเมียก็ยังเอามาใช้อวดเบ่งกันได้

หลินเจี้ยนหมินเริ่มรู้สึกเสียหน้าเล็กน้อย รู้สึกว่าตัวเองไม่มีราศี ก็เลยเงียบไป ไม่พูดอะไรอีก จนกระทั่งมาถึงอู่ต่อเรือ พอลงจากรถ ถึงได้เอ่ยปากบ่นพึมพำออกมาประโยคหนึ่ง

“พ่อครับ... โทรหาอาสามก่อนดีไหมครับ”

หลินเทาร้องบอก หลินเจี้ยนหมินมาถึงหน้าประตูอู่ต่อเรือ ก็หยิบโทรศัพท์มือถือออกมา โทรหาหลินกุ้ยหมิง

ทางด้านนี้ หลินกุ้ยหมิงกำลังนอนหลับสนิท

หลิวพานกำลังยุ่งอยู่กับการปัดกวาดเช็ดถูบ้านอยู่ในห้องพักชั่วคราว นางหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา พอมองเห็นว่าเป็นเบอร์ของหลินเจี้ยนหมินโทรเข้ามา ในใจก็กระตุกวูบ

“พี่ใหญ่คะ...”

หลิวพานรับสาย เอ่ยเรียกอย่างเกรงใจเล็กน้อย

“กุ้ยหมิงอยู่รึเปล่า?”

หลินเจี้ยนหมินถาม

หลิวพานหันกลับไปมองหลินกุ้ยหมิงที่กำลังนอนหลับสนิทแวบหนึ่ง ตะโกนเรียก: “กุ้ยหมิง... ตื่นๆ!”

หลินกุ้ยหมิงลืมตาขึ้นมาอย่างงัวเงีย ในหัวยังคงมึนงง วินาทีต่อมาก็หลับต่อไปอีก

“พี่ใหญ่คะ เขาทำงานกะดึกเมื่อคืน ตอนนี้ง่วงมากเลยค่ะ พี่...” พอพูดถึงตรงนี้ หลิวพานก็หยุดไปครู่หนึ่ง

แล้วจึงถามอย่างระมัดระวัง: “พี่มีธุระอะไรรึเปล่าคะ?”

“ครั้งที่แล้วเธอกับหลี่เหมยสองคนไปที่บ้านฉันเพื่อจะเอาเงินชดเชยเวนคืนนั่นไม่ใช่เหรอ ฉันเอามาส่งให้แล้ว” หลินเจี้ยนหมินเปิดประเด็นเข้าเรื่องทันที

หลิวพานได้ยินดังนั้น

ก็ยืนอึ้งไปก่อน

จากนั้นก็ดีใจจนเนื้อเต้น

นางลดโทรศัพท์ลง คิดในใจว่า หลี่เหมยนี่คาดการณ์แม่นเหมือนตาเห็นจริงๆ หลินเจี้ยนหมินยอมเอาเงินมาส่งให้ถึงที่จริงๆ ด้วย

นางแทบจะหลุดหัวเราะออกมาเสียงดัง

“พี่ใหญ่คะ... พี่อยู่ที่ไหนเหรอคะ?”

หลิวพานสะกดอารมณ์ของตัวเองไว้ แล้วเอ่ยถาม

“ก็อยู่หน้าประตูอู่ต่อเรือของพวกเธอนี่แหละ” หลินเจี้ยนหมินบอก

“เดี๋ยวฉันออกไปค่ะ”

หลิวพานวางสาย แล้วรีบวิ่งไปยังหน้าประตูอู่ต่อเรือทันที

“อาเทาก็มาด้วยเหรอจ๊ะ”

“ครับ”

หลินเทาพยักหน้า แต่ไม่ได้เรียกอาสะใภ้สาม

หลินเจี้ยนหมินเหลือบมองหลิวพานแวบหนึ่ง

“ฉันจะเข้าไปในห้องพักของพวกเธอ เงินก้อนนี้ฉันต้องให้ต่อหน้ากุ้ยหมิงกับพวกเธอสองคน”

“เขา... เขานอนหลับสนิทเลยค่ะ พี่เอาเงินก้อนนี้ให้ฉันก็เหมือนกันนั่นแหละค่ะ” หลิวพานกล่าว พูดตามตรง นางยังคงรู้สึกหวั่นใจอยู่เล็กน้อย

เรื่องนี้หลินกุ้ยหมิงยังไม่รู้

“ไม่ได้”

หลินเจี้ยนหมินยืนกรานอย่างเด็ดเดี่ยว

หลิวพานจนปัญญา จำต้องพาหลินเจี้ยนหมินกับหลินเทาไปยังห้องพักชั่วคราว

ยังไม่ทันจะเข้าบ้าน หลินเทาก็ได้ยินเสียงกรนดังสนั่นราวกับฟ้าร้อง

หลินเทามองไปที่หลินเจี้ยนหมิน

“พ่อครับ... หรือว่าจะให้อาสามนอนต่อก่อนดีไหมครับ เงินก้อนนี้ก็ให้อาสะใภ้สามไปก่อน”

“ไม่ได้ ฉันจะไปปลุกเขาเอง”

หลินเจี้ยนหมินยืนกรานอย่างหนักแน่น เดินเข้าบ้านไปปลุกหลินกุ้ยหมิงให้ตื่น

หลินกุ้ยหมิงมองเห็นเงาร่างของหลินเจี้ยนหมินอย่างมึนงง

“พี่ครับ... พี่มาได้ยังไง?”

พอเห็นหลินเจี้ยนหมิน หลินกุ้ยหมิงก็ฝืนลุกจากเตียง เรียกหลิวพาน: “เธอไปรินน้ำมาให้พี่เขาสิ ยืนบื้ออยู่ทำไม”

หลิวพานชะงักไปครู่หนึ่ง พยักหน้า

“อ๋อ... ได้ค่ะ เดี๋ยวฉันไปเดี๋ยวนี้แหละค่ะ”

“ไม่ต้องหรอกน่า กุ้ยหมิง วันนี้ที่ฉันมาน่ะ” หลินเจี้ยนหมินพูด พลางหยิบเงินสดสองแสนหยวนที่เพิ่งถอนออกมาจากธนาคาร

หลินกุ้ยหมิงพอเห็นเงินมากมายขนาดนั้น คนก็พลันตื่นเต็มตาขึ้นมาทันที

“พี่ครับ พี่เอาเงินมาเยอะขนาดนี้ทำไมครับ”

“เงินก้อนนี้เป็นเงินชดเชยค่าเวนคืนบ้านเก่า ได้มาหกแสน ฉันแบ่งออกเป็นสามส่วน ฉันส่วนหนึ่ง แกส่วนหนึ่ง แล้วก็เจี้ยนเฉิงอีกส่วนหนึ่ง คนละสองแสน” หลินเจี้ยนหมินกล่าว

หลินกุ้ยหมิงยังไม่ทันจะเข้าใจสถานการณ์ดี หลิวพานก็รีบยื่นมือออกไปรับเงินก้อนนั้นมาทันที ราวกับกลัวว่าหลินเจี้ยนหมินจะเปลี่ยนใจ

“ขอบคุณค่ะพี่ใหญ่”

หลิวพานกอดเงินสดสองแสนหยวนไว้แนบอก ทั้งตัวราวกับเปลี่ยนไปเป็นคนละคน ความรู้สึกยินดีปรีดาผสมปนเปไปกับความรู้สึกเหลือเชื่อ มันทำให้คนรู้สึกราวกับว่านางกำลังจะเสียสติ

นี่ก็ไม่น่าแปลกใจ

มีชีวิตอยู่มานานขนาดนี้ คนระดับล่างอย่างหลิวพาน นี่เป็นครั้งแรกที่นางเคยได้เห็นเงินมากมายขนาดนี้ แถมยังเป็นการได้ถืออยู่ในมือตัวเองทีเดียวพร้อมกัน

ความรู้สึกตื่นตะลึงนี้ ไม่ต่างอะไรกับการถูกรางวัลใหญ่เลยทีเดียว

“หลิวพาน นี่มันเรื่องอะไรกัน?”

หลินกุ้ยหมิงเอ่ยปากถามขึ้นในตอนนั้น พลางมองไปทางหลินเจี้ยนหมิน

หลิวพานไม่ได้ตอบสนอง เอาแต่สนใจเงินสดสองแสนหยวนในมือ

“นี่มันเงินชดเชยค่าเวนคืน บ้านเก่านั่นมันเป็นของพวกเราสามคนพี่น้อง วันนั้นหลี่เหมยกับหลิวพานก็พูดไม่ผิด ฉันจะเอาเงินชดเชยบ้านเก่าไปคนเดียวมันก็ออกจะไม่สมควรจริงๆ หกแสน ก็คนละสองแสน”

หลินเจี้ยนหมินพูดจบ ก็หันไปเรียกหลิวพาน: “เธอลองนับดูสิ”

“ไม่ต้องหรอกค่ะ พี่ใหญ่ ฉันเชื่อใจพี่”

หลิวพานยิ้ม

แต่หลินกุ้ยหมิงในตอนนี้กลับมีสีหน้ามืดครึ้ม

“หลิวพาน เธอเอาเงินคืนให้พี่ใหญ่ไป”

“ฉันไม่...” หลิวพานทำราวกับกำลังกอดลูกน้อย นางกอดเงินสดสองแสนหยวนนั้นไว้ในอ้อมอก ตอนนี้สิ่งนี้ก็คือชีวิตของนาง ใครก็ตามที่จะมาเอาเงินก้อนนี้ไป ก็เท่ากับว่ากำลังจะมาเอาชีวิตของนาง

****

สมองกลับ: สำนวนจีน หมายถึง สมองมีปัญหา คิดอะไรผิดเพี้ยนไปจากปกติ ทำเรื่องโง่ๆ (เปรียบเหมือนน้ำเข้าไปในสมอง)