บทที่ 53: ดาวโรงเรียนเกิดเรื่อง ธนาคารถอนเงิน

“เสวี่ย แกไม่ได้บอกว่าจะอยู่บ้านสักสองวันหรอกเหรอ ยังไงกัน?”

จ้าวซี่ชิวถาม

จ้าวเสวี่ยไม่ได้สนใจจ้าวซี่ชิว นางเหลือบมองหลินเจี้ยนหมินแล้วพูดอย่างฉุนเฉียว: “พ่อคะ ยังไงซะเงินชดเชยเวนคืนก้อนนี้ หนูไม่มีทางเอาออกมาคืนเด็ดขาด!”

จ้าวเสวี่ยพูดประโยคนี้จบ ก็อุ้มลูกไว้ในอ้อมแขนข้างหนึ่ง จูงลูกอีกคนไว้ในมืออีกข้างหนึ่ง เดินจากไปโดยไม่หันกลับมามอง

“พ่อครับ แม่ครับ พี่ครับ...” หลินเฉียงอ้ำๆ อึ้งๆ

จ้าวซี่ชิวกับหลินเจี้ยนหมินไม่ได้พูดอะไร

หลินเทาพูด: “แกไปเถอะน่า”

หลินเฉียงหันหลังตามจ้าวเสวี่ยไป ช่วยถือสัมภาระเดินออกจากเทียนสุ่ย อพาร์ตเมนต์ ฝีเท้าเร็วยิ่งกว่ากระต่าย ชั่วพริบตาก็หายลับไปจากสายตา

เมื่อเห็นทั้งสองคนจากไป

จ้าวซี่ชิวก็ถอนหายใจ: “ลูกโตแล้วแม่ก็บังคับไม่ได้จริงๆ สินะ คำโบราณพูดไว้ไม่ผิดเลย พอมีเมียแล้วก็ลืมแม่”

“แล้วแม่ยังจะมาเร่งให้ผมหาเมียอีก” หลินเทาพูดแทรกขึ้นประโยคหนึ่ง

“เรื่องหนึ่งก็ส่วนเรื่องหนึ่งสิ ลูกผู้ชายที่ไหนเขาจะไม่สร้างครอบครัวกัน ยังไงก็ต้องแต่งงานมีลูกนั่นแหละ”

จ้าวซี่ชิวกล่าว

หลินเจี้ยนหมินก็พูดสมทบ: “แม่แกพูดถูก มันไม่มีเหตุผลอะไรที่จะไม่สร้างครอบครัว”

หลินเทาเห็นท่าไม่ดี นี่เริ่มอีกแล้ว เขารีบเปลี่ยนเรื่องทันที

“พ่อครับ แม่ครับ... ผมง่วงแล้วครับ”

พูดจบ เขาก็เดินเข้าห้องไป ปิดประตู เอนตัวลงนอนบนเตียง

ถึงแม้ว่าที่บ้านจะเพิ่งผ่านเรื่องวุ่นวายครั้งใหญ่มา แต่สภาพจิตใจของหลินเทากลับไม่ได้รับผลกระทบเลยแม้แต่น้อย โฉมหน้าที่แท้จริงของอาสะใภ้เล็กหลี่เหมย และอาสะใภ้สามหลิวพานในวันนี้ ถึงแม้ว่าเมื่อก่อนจะไม่เคยปรากฏออกมา แต่พอลองนึกย้อนถึงเรื่องราวเล็กๆ น้อยๆ ในอดีตดูดีๆ มันก็พอจะมีเค้าลางอยู่บ้าง

ดังนั้นหลินเทาก็ยังพอจะยอมรับได้

กลับกลายเป็นท่าทีของอาเล็กหลินเจี้ยนเฉิงในวันนี้ต่างหาก ที่ทำให้เขาตกตะลึงอย่างคาดไม่ถึง

หลินเจี้ยนหมินเป็นพี่ชายแท้ๆ ของเขานะ วันนี้หลี่เหมยมาเพื่อจะทวงเงินชดเชยเวนคืนนั่น เขากลับไม่ยอมห้าม แถมยังตามมาด้วยกันอีก

อย่าว่าแต่หลินเจี้ยนหมินเลย

แค่เขาซึ่งเป็นหลานชายแท้ๆ ยังรู้สึกเสียใจแทน

“ช่างมันเถอะ อย่างมากที่สุดต่อไปก็ไม่ต้องไปมาหาสู่กันอีก”

พ่อของเขา หลินเจี้ยนหมิน อาจจะยังตัดใจไม่ได้

แต่เขาไม่มีหน้าที่อะไรที่จะต้องไปคอยประคับประคองความสัมพันธ์ฉันญาติที่เปราะบางแตกหักง่ายแบบนี้

ในตอนนั้นเอง ก็มีโทรศัพท์สายหนึ่งโทรเข้ามาพอดี

หลินเทาชะงักไปเล็กน้อย หยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาดู ปรากฏว่าเป็นเซี่ยฮวน

“ฮัลโหล... เซี่ยฮวน”

“หลินเทา ขอโทษนะที่โทรหาเธอตอนดึกขนาดนี้ ฉัน...” เซี่ยฮวนอ้ำๆ อึ้งๆ

หลินเทาฟังแล้วรู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ: “เซี่ยฮวน มีเรื่องอะไรเธอก็พูดมาตรงๆ ได้เลย ไม่เป็นไรหรอกน่า”

“คือฉัน... ครั้งที่แล้วฉันให้เธอยืมเงินไปห้าหมื่นหยวนใช่ไหม ตอนนี้เธอพอจะคืนให้ฉันได้รึเปล่า? พอดีว่าตอนนี้ฉันมีเรื่องต้องใช้เงินด่วนนิดหน่อยน่ะ” เซี่ยฮวนกล่าว

หลินเทาอึ้งไปเล็กน้อย

เซี่ยฮวนนึกว่าหลินเทาไม่มีเงินคืน นางรีบพูดทันที: “ถ้าเธอไม่สะดวกก็ช่างมันเถอะนะ”

เซี่ยฮวนกำลังจะวางสาย

หลินเทาพูด: “มีๆๆ สะดวกสิ ครั้งที่แล้วฉันยืมเงินไปก็เพื่อจะเอาไปสมทบค่าสินสอดไม่ใช่เหรอ สุดท้ายมันก็ล้มเลิกไปแล้ว เงินก้อนนี้ฉันก็ตั้งใจจะคืนเธออยู่แล้ว”

เซี่ยฮวนไม่ได้พูดอะไร

“เซี่ยฮวน เธอเกิดเรื่องอะไรรึเปล่า?”

เซี่ยฮวนทำงานอยู่ที่บริษัทการลงทุนด้านการเงิน ได้ยินสยงรุ่ยบอกว่าหาเงินได้ไม่น้อยเลย

ตามหลักเหตุผลแล้ว เงินแค่ห้าหมื่นหยวนไม่น่าจะเป็นเรื่องใหญ่อะไร ยิ่งไม่ต้องพูดถึงว่าจะต้องโทรมาทวงด้วยตัวเอง

หลินเทาไม่ใช่คนโง่ ใช้แค่ปลายเล็บเท้าคิดก็พอจะเดาออกแล้ว

“ฉัน... ฉันเปล่านี่นา”

เซี่ยฮวนหัวเราะออกมาในสายโทรศัพท์

“ฉันจะไปเกิดเรื่องอะไรได้”

เมื่อเห็นว่าเซี่ยฮวนไม่ยอมพูด หลินเทาก็ไม่ได้ซักไซ้ต่อ

“ถ้างั้นก็ได้ เงินก้อนนี้พรุ่งนี้ฉันไปธนาคารแล้วจะโอนไปให้เธอนะ”

“อืม”

หลังจากวางสาย

หลินเทาก็ครุ่นคิดถึงเรื่องของเซี่ยฮวนอยู่อีกครู่หนึ่ง แล้วก็เผลอหลับไปโดยไม่รู้ตัว เขาฝันไป... ฝันว่าตัวเองกำลังแต่งงานกับเซี่ยฮวน เขาอยู่ในชุดสูทสีดำ ส่วนเซี่ยฮวนอยู่ในชุดเจ้าสาวสีขาวบริสุทธิ์ พวกเขากำลังเดินอยู่บนพรมแดงที่ถูกจัดเตรียมไว้ล่วงหน้า ก้าวเดินไปทีละก้าว จนกระทั่งขึ้นไปบนเวที

ความฝันแบบนี้ ตอนสมัยเรียนมัธยมปลายเขาก็เคยฝันถึงเหมือนกัน

และในจังหวะที่เขากำลังจะกล่าวสุนทรพจน์อันน่าตื่นเต้นเร้าใจออกมานั้นเอง

เขาก็ตื่นขึ้นมา

สิ่งที่ปรากฏแก่สายตาคือเงาร่างของจ้าวซี่ชิว

จ้าวซี่ชิวกำลังเปิดม่านออก แล้วก็ยุ่งอยู่กับการปัดกวาดเช็ดถูทำความสะอาด

“แม่ครับ... ทำไมแม่ตื่นเช้าจังเลย”

“ยังจะเช้าอะไรอีก นี่ตะวันโด่งก้นแล้วนะ”

จ้าวซี่ชิวพูด

นางใช้ไม้กวาดเคาะไปที่หัวเตียงเบาๆ เพื่อให้ฝุ่นที่ติดอยู่บนไม้กวาดหลุดออก

หลินเทาเหลือบมองดู ก็เห็นฝุ่นละอองมากมายกำลังลอยฟุ้งอยู่ในแสงแดดยามเช้า

“อาเทา แกรีบตื่นได้แล้ว พ่อแกยังรอจะไปอู่ต่อเรือของอาสามแกพร้อมกันอยู่เลยนะ”

หลินเทาเพิ่งจะนึกขึ้นได้ ว่าเขารับปากจะคืนเงินห้าหมื่นหยวนให้เซี่ยฮวน

“อ๋อ... ครับๆ”

“แต่ว่า ผมต้องแวะไปธนาคารก่อน”

“ก็ต้องแวะไปธนาคารก่อนนั่นแหละ พ่อแกบอกว่าจะไปกดเงินสดเอาไปส่งให้อาสะใภ้สามแก” จ้าวซี่ชิวกล่าว

“ผมต้องกดเพิ่มอีกหนึ่งแสนหยวนด้วยครับ” หลินเทากล่าว

“ทำไมเหรอ?” จ้าวซี่ชิวถาม

“ครั้งที่แล้วผมมีเพื่อนร่วมรุ่นคนหนึ่งมาที่บ้าน ให้ผมยืมเงินไปไม่ใช่เหรอครับ เมื่อวานนางโทรมาหาผม บอกว่าช่วงนี้ติดขัดนิดหน่อย ผมก็เลยจะเอาเงินก้อนนี้ไปคืนนางน่ะครับ”

พอหลินเทาพูดขึ้นมา

จ้าวซี่ชิวก็พลันนึกออก นางยิ้มให้หลินเทา

“เพื่อนผู้หญิงคนนั้นของแกล่ะสิ?”

หลินเทาพยักหน้า

จ้าวซี่ชิวก็เกิดความสนใจขึ้นมาทันที

“อาเทา แล้วเพื่อนผู้หญิงคนนี้ของแกน่ะ แต่งงานรึยัง? มีแฟนรึยัง?”

ตอนนี้จ้าวซี่ชิวก็เหมือนกับหลินเจี้ยนหมิน หมกมุ่นกับเรื่องหาเมียให้เขาจนถึงขั้นเข้าขั้นวิกฤตแล้ว

หลินเทาทำหน้าจนปัญญา

“โธ่แม่ครับ...”

“เออๆๆ ไม่ถามแล้วๆ”

จ้าวซี่ชิวยิ้ม ทำความสะอาดเสร็จ ก็หันหลังเดินออกไป

“แกเร็วๆ หน่อยนะ พ่อแกรออยู่”

“รู้แล้วครับ”

หลินเทาขานรับ ลุกจากเตียง แต่งตัว จัดการธุระส่วนตัวเรียบร้อย

ก็เดินทางไปยังธนาคารในตัวอำเภอฉีสุ่ยพร้อมกับหลินเจี้ยนหมินก่อน

“คุณลูกค้าครับ ต้องการทำธุรกรรมอะไรครับ?”

หลินเทาต่อคิวจนมาถึงหน้าเคาน์เตอร์ เขายื่นบัตรธนาคารส่งไป

พนักงานธนาคารรับมา กวาดสายตามองบัตรโดยไม่รู้ตัว

พอเห็นยอดเงินคงเหลือในบัตร คนถึงกับยืนนิ่งอึ้งไป อดไม่ได้ที่จะเงยหน้าขึ้นมามองหลินเทาอีกครั้งอย่างละเอียด

“ถอนเงินครับ”

หลินเทาถอนเงินออกมาสองแสนหยวน ส่วนเงินของเซี่ยฮวนนั้น เขาได้เลขที่บัญชีของเซี่ยฮวนมาแล้ว ก็เลยจัดการโอนผ่านธนาคารไปโดยตรง

“ได้ค่ะ คุณลูกค้า”

พนักงานดำเนินการธุรกรรมเสร็จเรียบร้อย ก็ยื่นบัตรธนาคารคืนให้หลินเทา

หลินเจี้ยนหมินใช้ถุงที่เตรียมมา ใส่เงินสดสองแสนหยวนนั้นแล้วกอดไว้แนบอก สายตากวาดมองไปรอบตัวอย่างระแวดระวัง กลัวว่าจะมีคนมาปล้นเงินของเขา

“คุณหลินคะ”

หลินเทากับหลินเจี้ยนหมินเพิ่งจะเดินออกมา

พนักงานหญิงในชุดสูทคนหนึ่งก็วิ่งตามออกมา

“คุณหลินคะ ผู้จัดการสาขาของพวกเราอยากจะคุยกับคุณสักหน่อยค่ะ ถ้าหากคุณยินดีจะนำเงินในบัญชีทั้งหมดมาฝากไว้กับธนาคารของเรา พวกเราสามารถให้ดอกเบี้ยที่สูงที่สุดในเมืองฉีอานทั้งหมดได้เลยค่ะ!”

หลินเทาได้ยินดังนั้น ก็เหลือบมองไปทางหลินเจี้ยนหมินแวบหนึ่ง... หลินเจี้ยนหมินไม่รู้ว่าในบัตรของเขามีเงินมากมายขนาดนั้น

โชคดีที่หลินเจี้ยนหมินก็ไม่ได้คิดอะไรมาก เพียงแค่ยืนอึ้งไปเล็กน้อย

หลินเทากลัวว่าพนักงานคนนี้จะเปิดเผยเรื่องเข้า เขารีบยิ้มแล้วพูดว่า: “ขอโทษด้วยนะครับ พอดีว่าตอนนี้ผมกำลังรีบน่ะ”

พูดจบ

เขาก็รีบร้อนเดินจากไปพร้อมกับหลินเจี้ยนหมินทันที

พอหลินเทาจากไป พนักงานหญิงคนนั้นก็ยืนนิ่งอยู่ที่เดิม จ้องมองแผ่นหลังของหลินเทา คิดในใจว่า คุณหลินคนนี้ทั้งหล่อ ทั้งยังหนุ่มแน่น ที่สำคัญคือรวยขนาดนี้ ไม่รู้ว่าเขาแต่งงานรึยังนะ? มีแฟนรึยัง?

นางถึงขนาดคิดไปว่า ถ้าหากตัวเองได้เป็นภรรยาของเขา หรือแม้กระทั่งเป็นแค่แฟน มันจะดีสักแค่ไหนนะ

“อาเทา เรื่องอะไรกัน? นี่เป็นครั้งแรกเลยนะที่พ่อเห็นคนมาถอนเงินที่ธนาคาร แล้วไอ้ผู้จัดการอะไรนั่นถึงกับต้องออกมาอยากจะคุยด้วยเนี่ย”

ระหว่างทางไปยังอู่ต่อเรือ หลินเจี้ยนหมินเต็มไปด้วยความสงสัย เอ่ยปากถามขึ้น