บทที่ 52: ให้เงิน ตัดญาติ! (อ่านฟรี)

“เป็นอะไรไปเหรอครับ?” หลินเทาถามอย่างสงสัย

“เงินชดเชยเวนคืนก้อนนี้น่ะ จริงๆ แล้วอาสะใภ้แกทั้งสองคนก็พูดไม่ผิด บ้านเก่านั่นมันเป็นของปู่แก ปู่แกก็ไม่ได้มีลูกชายแค่ฉันคนเดียว ฉันจะเอาเงินก้อนนี้ไปคนเดียวมันก็ออกจะพูดไม่ออกไปหน่อย... แกกับเจ้าเฉียงเอาเงินชดเชยเวนคืนก้อนนั้นออกมา แบ่งหกแสนออกเป็นสามส่วน เอาไปให้บ้านพวกเขาสองบ้านซะ”

หลินเจี้ยนหมินพูดอย่างใจเย็น

ดูแวบเดียวก็รู้ว่าผ่านการไตร่ตรองมาอย่างถี่ถ้วนแล้ว

เงินชดเชยเวนคืนก้อนนี้ จะแบ่งให้อาสะใภ้ทั้งสองคนไปก็ไม่เป็นไร

สิ่งที่หลินเทาโกรธก็คือ มาถึงขนาดนี้แล้ว หลินเจี้ยนหมินก็ยังจะพูดจาแบบนี้ออกมาอีก

“พ่อครับ... เมื่อกี้พ่อยังดูพวกเขาไม่ออกอีกเหรอครับ?”

“พอเลยน่า”

หลินเจี้ยนหมินทำสีหน้าไม่พอใจ

ถ้าหลินเทาพูดต่อไปอีก คาดว่าหลินเจี้ยนหมินคงจะต้องโกรธแน่ๆ

“แกไม่ต้องพูดอะไรอีกแล้ว ยังไงพวกเขาก็เป็นญาติที่สนิทที่สุดของแก รองจากพวกเรานะ พวกเราได้เงินชดเชยเวนคืนมา ก็สมควรจะแบ่งให้พวกเขาส่วนหนึ่ง ตอนที่ย่าแกยังมีชีวิตอยู่ ก็เคยบอกฉันไว้ตลอดว่า ฉันในฐานะพี่ชายคนโต ต้องคอยดูแลน้องๆ พี่น้องต้องสามัคคีกัน เป็นฉันเองที่ทำได้ไม่ดีพอ”

หลินเจี้ยนหมินถึงกับเริ่มโทษตัวเองขึ้นมา

หลินเทาเห็นแล้วก็โกรธจนควันออกหู แค่นเสียงเย็นชา ลุกขึ้นเดินเข้าบ้านไปเรียกหลินเฉียง

ตอนนั้นจ้าวเสวี่ยกำลังร้องห่มร้องไห้คร่ำครวญกับหลินเฉียงอยู่ ว่าจะตัดขาดความสัมพันธ์กับอาสะใภ้ทั้งสองคนนี้

“เฉียง พ่อให้พวกเราออกไปหา”

“พี่ครับ... มีเรื่องอะไรเหรอครับ?” หลินเฉียงถาม

จ้าวเสวี่ยร้องไห้เสียงดังมาก ลูกทั้งสองคนก็พลอยร้องตามไปด้วย เสียงดังเจี๊ยวจ๊าวไปหมด

หลินเทาส่งสัญญาณให้หลินเฉียงออกมาที่หน้าประตู

“พ่อบอกว่าจะแบ่งเงินชดเชยเวนคืนนั่น ให้อาสะใภ้เล็กกับอาสะใภ้สาม”

“อะไรนะครับ!?”

หลินเฉียงชะงักไป

จ้าวเสวี่ยที่อยู่ในห้องได้ยินเข้า ก็หยุดร้องไห้ทันที เช็ดน้ำตา แล้ววิ่งพรวดพราดออกมา

“พี่คะ... พ่อบอกว่าจะแบ่งเงินชดเชยเวนคืนให้พวกนางเหรอคะ?”

หลินเทาพยักหน้า

จ้าวเสวี่ยถึงกับกระโดดโหยงขึ้นมาทันที

“เป็นไปไม่ได้ ยังไงหนูก็ไม่ยอมให้!”

จ้าวเสวี่ยพูดเสียงดัง จงใจให้หลินเจี้ยนหมินที่อยู่หน้าประตูได้ยิน

หลินเจี้ยนหมินกำลังจะเดินเข้ามา ก็ถูกจ้าวซี่ชิวห้ามไว้

“เจี้ยนหมิน ช่างมันเถอะน่า ช่างมันเถอะ”

เพิ่งจะทะเลาะกับอาสะใภ้ทั้งสองไปหมาดๆ

ตอนนี้ถ้าในบ้านตัวเองจะต้องมาทะเลาะกันเองอีก

จ้าวซี่ชิวรู้สึกว่าตัวเองแทบจะบ้าตายแล้ว

“พ่อครับ”

หลินเทาเดินเข้ามา พูดว่า: “เงินส่วนที่ให้เสวี่ยก็ช่างมันเถอะครับ เอาเงินส่วนของผมไปแบ่งให้อาสะใภ้ทั้งสองคนก็แล้วกัน”

ยังไงซะหลินเทาก็คิดว่าเงินหกแสนก้อนนี้ เขาได้ไปห้าแสน ส่วนใหญ่อยู่ที่เขาอยู่แล้ว

แต่ทว่า ตอนที่หลินเทาพูดประโยคนี้ เขาไม่ได้ให้จ้าวเสวี่ยกับหลินเฉียงได้ยิน ตอนนั้นหลินเฉียงกำลังปลอบจ้าวเสวี่ยอยู่ในห้อง แถมยังปิดประตูห้องไว้ด้วย

“แบบนั้นไม่ได้นะ เงินของแกยังต้องเก็บไว้แต่งเมียนะ”

จ้าวซี่ชิวคัดค้านขึ้นมาทันที

หลินเจี้ยนหมินเองก็ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แต่สุดท้ายก็ยังคงพูดว่า: “อาเทา ส่วนใหญ่อยู่ที่แก แกก็เอาออกมาสี่แสนก่อน ให้บ้านพวกเขาสองบ้านไปบ้านละสองแสน เงินก้อนนี้ อย่างมากที่สุด ต่อไปพ่อก็จะทำงานเพิ่มขึ้นอีกหน่อย ค่อยหามาคืนให้แก”

“คุณจะหามาคืนให้เหรอ? สี่แสนนะ คุณต้องทำงานอีกกี่ปีถึงจะหามาคืนได้? พูดง่ายจังเลยนะ!” จ้าวซี่ชิวกล่าว

“แล้วจะให้ทำยังไงได้ล่ะ? พวกนางก็อาละวาดกันถึงขั้นนี้แล้ว”

หลินเจี้ยนหมินพูดเสียงดัง

จ้าวซี่ชิวยิ่งพูดเสียงดังกว่าหลินเจี้ยนหมินเสียอีก

“อาละวาดถึงขั้นนี้แล้ว คุณยังหวังว่าจะทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นกับพวกเขาได้อีกเหรอ หลายปีมานี้ คุณลองคิดดูเองสิว่าบ้านฉันดีกับพวกเขาแค่ไหน? ตั้งแต่พวกเขาแต่งงานจนกระทั่งคลอดลูก ครั้งไหนบ้างที่พวกเราไม่ได้ทั้งออกเงินทั้งออกแรงให้ หลี่เหมยกับหลิวพานตอนอยู่เดือนก็เป็นฉันที่คอยปรนนิบัติ แต่ตอนนี้ล่ะ? ต่อให้พวกนางไม่คิดจะตอบแทนบุญคุณ ก็ไม่ควรจะมาแตกหักกับพวกเราแบบนี้นะ!”

“ฉันเป็นพี่ใหญ่!”

หลินเจี้ยนหมินตบโต๊ะดัง ปัง เสียงดังลั่น

ในวินาทีนี้ หลินเทาถึงได้เข้าใจอย่างถ่องแท้แล้วว่า ความคิดที่ว่า พี่ชายคนโตเปรียบเสมือนพ่อ ซึ่งย่าปลูกฝังให้พ่อมาตั้งแต่เด็กนั้น มันฝังรากลึกเพียงใด พ่อรู้สึกว่าเขาเป็นพี่ใหญ่ เขายอมเสียเปรียบบ้างเป็นเรื่องที่ควรทำ ก็เหมือนกับที่พ่อแม่ยอมเสียสละเพื่อลูก มันเป็นเรื่องปกติธรรมดาตามหลักเหตุและผล

แต่ว่า พ่อลืมไปแล้วว่า ถึงที่สุดแล้ว พ่อก็ไม่ใช่พ่อของพวกเขา!

“ใช่ คุณเป็นพี่ใหญ่ แต่พวกเขาเห็นคุณเป็นพี่ใหญ่รึเปล่าล่ะ”

จ้าวซี่ชิวตอบกลับไปประโยคหนึ่ง แล้ววิ่งเข้าห้องไป ร้องไห้ออกมาอย่างน้อยเนื้อต่ำใจ

หลินเทาเดินเข้าไปปลอบ: “แม่ครับ... เงินชดเชยเวนคืนก้อนนี้ก็ทำตามที่พ่อบอกเถอะครับ แบ่งให้อาสะใภ้ทั้งสองคนไป วันหน้าผมก็หาเงินได้ เก็บเงินได้เหมือนกัน แม่ไม่ต้องห่วงเรื่องแต่งเมียของผมหรอกครับ”

“แกจะหาเงินได้เหรอ? ถ้าแกเก็บเงินเป็น ป่านนี้คงไม่ปล่อยให้อายุสามสิบแล้วยังไม่มีเงินเก็บสักหยวนหรอก”

เดิมทีหลินเทากะว่าจะปลอบใจจ้าวซี่ชิวสักหน่อย

คิดไม่ถึงว่าจะโดนจ้าวซี่ชิวแทงใจดำเข้าอย่างจัง

โชคดีที่หลินเทาในตอนนี้ ไม่ใช่หลินเทาคนเดิมอีกต่อไปแล้ว

ตอนนี้ ต่อให้มองไปทั่วทั้งอำเภอฉีสุ่ย ก็ไม่มีใครร่ำรวยไปกว่าเขาอีกแล้ว

ดังนั้น ถึงแม้ว่ามีดเล่มนี้ของจ้าวซี่ชิวจะแทงเข้าที่ใจดำ แต่มันก็ไม่ได้ร้ายแรงถึงชีวิต

ตรงกันข้าม หลินเทากลับรู้สึกขบขันเสียด้วยซ้ำ

เขาคิดในใจว่า ถ้าหากจ้าวซี่ชิวรู้ว่า ตอนนี้ในบัญชีธนาคารของลูกชายคนโตของนางมีเงินสดนอนนิ่งๆ อยู่ร้อยกว่าล้าน นางจะมีปฏิกิริยาอย่างไรนะ?

“สถานการณ์มันเปลี่ยนไปแล้วครับแม่ คนเรามันก็พูดอะไรแน่นอนไม่ได้ ไม่แน่ว่าผมอาจจะถูกล็อตเตอรี่ก็ได้นี่ครับ” หลินเทาจงใจพูด

จ้าวซี่ชิวทำท่าไม่ใส่ใจ

นางเห็นคำพูดของหลินเทาเป็นเรื่องล้อเล่น

“ไอ้ลูกคนนี้นี่ วันๆ เอาแต่ฝันเฟื่อง ตระกูลหลินของพวกแกไม่มีฮวงซุ้ยแบบนั้นหรอกน่า”

พูดจบ

จ้าวซี่ชิวก็พลันอ่อนไหวขึ้นมาอย่างกะทันหัน

“อาเทา จริงๆ แล้วแม่ก็ไม่ได้หวังว่าแกจะร่ำรวยอะไรมากมาย หาเงินได้เท่าไหร่หรอกนะ แม่ก็แค่หวังว่าแกจะได้แต่งงาน มีลูกสักคน พอแกแก่ตัวไป แม่ไม่อยู่แล้ว ก็จะได้มีลูกสักคนคอยอยู่เป็นเพื่อน คอยดูแลแก”

หลินเทาพูดอะไรไม่ออก

เขาได้แต่ยิ้ม

ตอบปัดๆ ไปประโยคหนึ่งว่า ‘ผมรู้แล้วครับ’

จากนั้นก็หันไปมองหลินเจี้ยนหมินที่อยู่หน้าประตู

“อาสะใภ้ทั้งสองคนของฉันคงจะคำนวณนิสัยของพ่อไว้แล้ว รู้ว่าพออาละวาดแบบนี้ พ่อต้องยอมเอาเงินไปส่งให้แน่ๆ”

“ใช่สิ”

จ้าวซี่ชิวพูด: “พ่อแกก็เสียเปรียบเพราะนิสัยแบบนี้แหละ แถมยังชอบทำตัวเป็นคนดีศรีสังคมอีก อาสะใภ้แกทั้งสองคนก็อาศัยจุดนี้แหละ เธอลองคิดดูสิ วันนี้ทะเลาะกันรุนแรงขนาดนี้ พ่อแกก็ยังไม่ยอมตัดสินใจตัดญาติกับพวกเขาเลย...”

คำพูดท่อนหลังจ้าวซี่ชิวไม่ได้พูดออกมา

แต่หลินเทาก็สามารถเข้าใจความจนปัญญาของจ้าวซี่ชิวได้

“แม่ครับ แม่วางใจเถอะ ผมจะทำให้พ่อได้เห็นธาตุแท้ที่แท้จริงของพวกเขาให้ได้แน่นอน!”

“แล้วแกจะทำให้พ่อแก...” จ้าวซี่ชิวหัวเราะออกมาอย่างจนใจ

“แม่ก็คอยดูเถอะครับ”

ในใจของหลินเทาเริ่มวางแผนการขึ้นมาแล้ว

การยืมเงินไปสมทบค่าสินสอด ไม่ได้ผลในการหยั่งเชิง

ก็ต้องมีวิธีอื่นแน่นอน

ไม่ต้องรีบ

ยังไงซะ ค่อยๆ เป็นค่อยๆ ไป

เรื่องเงินชดเชยเวนคืนก้อนนี้ หลินเทาเสนอตัวเอาเงินส่วนของตัวเองออกมา สี่แสน แบ่งให้อาสะใภ้ทั้งสองคนไป

จ้าวเสวี่ยกับหลินเฉียงยังไม่รู้เรื่องนี้

“พ่อครับ แม่ครับ เงินก้อนนี้ผมเอาออกมาให้ได้ แต่พวกท่านห้ามให้จ้าวเสวี่ยกับเจ้าเฉียงรู้นะครับ โดยเฉพาะจ้าวเสวี่ย ถ้านางรู้เข้า ต้องอาละวาดอีกแน่ๆ ไม่แน่ว่าอาจจะเอาเรื่องนี้มาพูดไปตลอดชีวิตเลยก็ได้” หลินเทากำชับ

เรื่องนี้ จ้าวซี่ชิวกับหลินเจี้ยนหมินย่อมเข้าใจดี

ทั้งสองฝ่ายต่างก็พยักหน้า

หลินเจี้ยนหมินรู้สึกผิดต่อหลินเทาเล็กน้อย เขาสาบานกับหลินเทาว่า: “อาเทา ครึ่งชีวิตหลังของพ่อ ต่อให้ต้องเป็นวัวเป็นม้า พ่อก็จะหาเงินก้อนนี้มาคืนให้แกให้ได้แน่นอน”

“พ่อครับ พ่ออย่าพูดแบบนั้นสิ พ่อไม่ได้ติดหนี้อะไรผมเลย ผมต่างหากที่ต้องขอบคุณพ่อที่เลี้ยงดูผมมาจนโตขนาดนี้ เป็นผมที่ติดหนี้พ่อกับแม่ต่างหากครับ”

“พ่อครับ แม่ครับ พวกท่านวางใจเถอะ ผมจะไม่ทำให้พวกท่านผิดหวังแน่นอน ผมจะแต่งงานครับ แล้วผมก็จะทำให้พวกท่านมีชีวิตที่ดีให้ได้ด้วย”

หลินเทาพูดอย่างหนักแน่น

จ้าวซี่ชิวได้ยินดังนั้น ถึงแม้จะไม่เชื่อ แต่ในใจก็ดีใจอย่างบอกไม่ถูก

“อาเทา แม่พบว่าช่วงนี้ปากแกหวานขึ้นนะเนี่ย”

หลินเจี้ยนหมินพูดอย่างจริงจัง: “ก็ต้องเป็นแบบนี้แหละ เอาความตั้งใจแบบนี้ไปใช้กับการจีบสาวสิ”

พูดไปได้ไม่กี่ประโยค หลินเจี้ยนหมินก็วกกลับไปเรื่องหาเมียอีกจนได้

หลินเทาทำหน้าจนปัญญา ไม่ได้พูดอะไรต่อ

ผ่านไปครู่ใหญ่

หลินเฉียงกับจ้าวเสวี่ยสองคนก็เดินออกมาจากห้อง จ้าวเสวี่ยอุ้มลูกทั้งสองคน ข้าวของก็เก็บเสร็จเรียบร้อยแล้ว