บทที่ 51: แตกหัก หลานสะใภ้ทะเลาะกับอาสะใภ้ทั้งสองเพราะเรื่องเงิน (อ่านฟรี)

“แก...”

หลี่เหมยถึงกับพูดอะไรไม่ออกไปชั่วขณะ

“เสวี่ย แกมันศักดิ์ฐานะอะไร มาพูดกับฉันแบบนี้!”

“งั้นอาสะใภ้ก็ต้องทำตัวให้สมกับเป็นผู้ใหญ่ด้วยสิคะ บ้านเก่าหลังนี้เดิมทีก็เป็นของบ้านพวกเราอยู่แล้ว พวกอาสะใภ้ตอนนี้กลับวิ่งมา จะมาขอแบ่งเงินชดเชยเวนคืน ตาโตเห็นแก่เงินไปหมดแล้วรึไง”

“จ้าวเสวี่ย!”

หลี่เหมยตะคอกลั่น ชี้หน้าจ้าวเสวี่ยแล้วด่าทอ: “แล้วแกมันดีมาจากไหนกันนักหา!”

พอหลี่เหมยด่าออกมาประโยคนี้ ที่บ้านก็เกิดความโกลาหลขึ้นทันที

จ้าวเสวี่ยรับบทเป็นตัวชนหลัก เปิดศึกด่าทอกับหลี่เหมยและหลิวพาน คำพูดหยาบคายสารพัดหลุดออกมาหมด

พูดตามตรง

ในใจของหลินเทารู้ดีกว่าใครทั้งหมด ว่าจ้าวเสวี่ยทำไปก็เพราะกลัวว่าเงินหกแสนก้อนนั้นจะถูกแบ่งออกไป

ไม่อย่างนั้น จ้าวเสวี่ยคนนี้คงไม่ทุ่มสุดตัวปกป้องบ้านพวกเขาขนาดนี้หรอก

หันไปมองอาสะใภ้เล็กหลี่เหมย อาสะใภ้สามหลิวพาน ตอนนี้ต่างก็สูญเสียมาดไปโดยสิ้นเชิง เผยให้เห็นโฉมหน้าที่น่าเกลียดที่สุดออกมา แม้กระทั่งอาเล็กหลินเจี้ยนเฉิงก็เป็นเช่นเดียวกัน

“พอเลย! หยุดทะเลาะกันได้แล้ว!”

หลินเจี้ยนหมินตะโกนลั่น คว่ำโต๊ะอาหารลงทันที

จ้าวเสวี่ย หลี่เหมย และหลิวพาน ถึงได้หยุดการด่าทอกันลง

หลินเจี้ยนเฉิงเห็นท่าไม่ดี ก็รีบลากตัวหลี่เหมยออกไปทันที

“คุณจะลากฉันทำไมหา นังเสวี่ยนี่มันเหิมเกริมจริงๆ ไม่เห็นหัวผู้หลักผู้ใหญ่เลย”

พอออกมาข้างนอก หลี่เหมยก็ระบายอารมณ์ใส่หลินเจี้ยนเฉิง เตะหลินเจี้ยนเฉิงไปหลายที

หลินเจี้ยนเฉิงก็จนปัญญาเช่นกัน

“ถ้าฉันไม่ลากเธอออกมา พวกเธอก็คงจะลงไม้ลงมือกันแล้ว”

“ลงไม้ลงมือแล้วจะทำไม ฉันกับพี่สะใภ้รองสองคน จะไปกลัวนังจ้าวเสวี่ยนั่นรึไง ให้ตายสิ” หลี่เหมยพูดอย่างยึดมั่นในเหตุผลของตัวเอง

แต่ตอนนี้มันไม่ใช่เรื่องของการลงไม้ลงมือแล้ว

หลินเจี้ยนเฉิงกับหลินเจี้ยนหมินสองพี่น้อง ตั้งแต่เล็กจนโต แม้กระทั่งหลังจากที่ต่างฝ่ายต่างแยกย้ายไปมีครอบครัวแล้ว ก็ไม่เคยหน้าแดงใส่กันเลยสักครั้ง ครั้งนี้นับเป็นครั้งแรกอย่างแท้จริงที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน

“ครั้งนี้ถือว่าแตกหักกับพี่ใหญ่ไปแล้วจริงๆ สินะ หลี่เหมย เธอนี่มันจริงๆ เลย...”

หลินเจี้ยนเฉิงเริ่มรู้สึกเสียใจขึ้นมาเล็กน้อย คำด่าทอที่เหลือ พอเห็นสีหน้าของหลี่เหมยก็ไม่ได้พูดออกมา

“แตกหักก็แตกหักสิ... ยังไงซะพวกเราต่างก็ใช้ชีวิตของตัวเอง พวกเราก็ไม่ได้ไปขออะไรบ้านเขาอยู่แล้ว ปกติก็แค่กลับมาเจอกันปีละครั้งตอนปีใหม่ แบบนี้ก็ดีเหมือนกัน ปีใหม่ฉันก็ขี้เกียจกลับมาแล้ว จะได้ประหยัดเงินไปได้อีกตั้งเยอะ”

หลี่เหมยกล่าว

หลินเจี้ยนเฉิงไม่ได้พูดอะไร หันกลับไปมองเทียนสุ่ย อพาร์ตเมนต์แวบหนึ่ง

“ไม่ต้องไปมองแล้ว พี่ใหญ่ของแกไม่ได้เห็นพวกเราเป็นคนกันเองสักหน่อย พวกเราก็อย่าไปหลงตัวเองให้มากนักเลย” หลี่เหมยพูดอย่างเกรี้ยวกราด แถมยังถ่มน้ำลายใส่หน้าประตูชุมชนเทียนสุ่ย อพาร์ตเมนต์อีกทีหนึ่ง

“หลี่เหมย... ถ้างั้นตอนนี้จะทำยังไงต่อ?”

ตอนนั้นหลิวพานก็โพล่งถามขึ้นมาลอยๆ

หลี่เหมยคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วพูดว่า: “พี่ใหญ่น่ะเป็นคนมีเหตุผล พวกเราอาละวาดกันไปแบบนี้ เขาก็คงไม่กล้าที่จะฮุบเงินหกแสนนั่นไว้คนเดียวหรอก”

“ก็แตกหักกันไปแล้วนี่นา พี่ใหญ่ต้องไม่ยอมแบ่งเงินให้พวกเราแน่ๆ” หลิวพานกล่าว

“อยู่กันมาตั้งหลายปีแล้ว เธอยังไม่รู้อีกเหรอว่าพี่ใหญ่เป็นคนยังไง เขาไม่ทำแบบนั้นหรอกน่า ต่อให้เขาจะตัดขาดความสัมพันธ์กับฉัน เขาก็จะแบ่งเงินนั่นให้พวกเราก่อน แล้วค่อยตัดขาดความสัมพันธ์!”

หลี่เหมยรู้จักหลินเจี้ยนหมินดีกว่าหลิวพาน และก็รู้จักวิธีจัดการกับธาตุแท้ของคนเป็นอย่างดี

หลิวพานลังเลอยู่ครู่หนึ่ง

ก็รู้สึกว่าเป็นเช่นนั้นเหมือนกัน

นางพยักหน้า

“ถ้างั้นก็ได้... งั้นฉันขอตัวกลับก่อนนะ ข้าวก็ไม่ได้กิน แถมยังต้องมาทะเลาะกันอีก”

หลิวพานพูดจบ มองไปที่หลี่เหมยกับหลินเจี้ยนเฉิงสองคน ถึงเพิ่งจะนึกขึ้นได้ว่าพวกเขาก็ยังไม่ได้ทานข้าวเหมือนกัน อีกอย่างพวกเขาเพิ่งจะกลับมาจากในเมือง ที่อำเภอฉีสุ่ยก็ไม่มีที่พักอาศัย เมื่อก่อนทุกครั้งที่กลับมาช่วงปีใหม่ก็จะพักที่บ้านพี่ใหญ่ แต่ตอนนี้ทะเลาะกันรุนแรงขนาดนี้ คงไปพักไม่ได้แล้ว

“เจี้ยนเฉิง หลี่เหมย หรือว่าพวกเธอจะไปพักที่บ้านฉันก่อนไหม”

“ไม่ต้องหรอกค่ะ พี่สะใภ้รอง พวกเรากลับก่อนดีกว่า”

หลี่เหมยอยากจะตอบตกลง

แต่ถูกหลินเจี้ยนเฉิงชิงพูดขึ้นมาก่อน

เมื่อทะเลาะกับพี่ใหญ่หลินเจี้ยนหมินจนถึงขั้นนี้แล้ว เขาก็รู้สึกว่าอยู่ต่อไปก็ไม่มีความหมายอะไร

“พี่สะใภ้รองครับ... พวกผมขอตัวกลับเข้าไปในเมืองก่อนนะครับ”

“ไว้มีเวลาว่าง พี่กับพี่รองก็แวะไปเที่ยวเล่นที่บ้านผมบ้างนะครับ”

หลินเจี้ยนเฉิงพูดจาตามมารยาทไปประโยคหนึ่ง แล้วก็พาหลี่เหมยไปยังสถานีรถเพื่อซื้อตั๋วรอบกลางคืน เดินทางกลับเมืองฉีอานในคืนนั้นเลย

หลิวพานเดินทางกลับอู่ต่อเรือตามลำพังคนเดียว

พอกลับมาถึงห้องพักชั่วคราว หลินกุ้ยหมิงก็กลับมาถึงพอดี

“กลับมาแล้วเหรอ?”

หลินกุ้ยหมิงพูดขึ้นอย่างเฉยเมยประโยคหนึ่ง หลิวพานไม่ได้พูดอะไร

“เป็นอะไรไปเหรอ?”

หลินกุ้ยหมิงถามอย่างสงสัย: “วันนี้พวกเธอไปบ้านพี่ใหญ่ ไม่ได้ก่อเรื่องอะไรขึ้นมาใช่ไหม?”

“ไม่... ไม่มีค่ะ”

หลิวพานรีบพูด

หลินกุ้ยหมิงให้ความเคารพหลินเจี้ยนหมินอย่างมาก สองพี่น้องมีความสัมพันธ์ที่ดีต่อกันมาโดยตลอด ถ้าหากให้หลินกุ้ยหมิงรู้ว่าวันนี้พวกนางไปอาละวาดที่บ้านหลินเจี้ยนหมินจนถึงขั้นนั้น แถมยังเกือบจะลงไม้ลงมือกับจ้าวเสวี่ยอีก

เขาก็คงจะต้องรีบลากนางไปยังบ้านหลินเจี้ยนหมินเพื่อ แบกเถาหนามไปขอขมา แน่ๆ

“ไม่เป็นไรค่ะ ก็แค่ไปทานข้าวมาเฉยๆ”

หลินกุ้ยหมิงมองหลิวพานอย่างเคลือบแคลงสงสัย ไม่เห็นหลินเจี้ยนเฉิงกับหลี่เหมย

“แล้วเจี้ยนเฉิงกับหลี่เหมยล่ะ? พวกเขายังอยู่ที่บ้านพี่ใหญ่เหรอ?”

“เปล่าค่ะ ที่โรงงานพวกเขาเหมือนจะมีธุระด่วน เลยซื้อตั๋วรอบกลางคืนกลับเข้าไปในเมืองแล้วค่ะ” หลิวพานบอก

“อ๋อ...”

หลินกุ้ยหมิงพยักหน้า ไม่ได้คิดอะไรมาก

“จริงสิ... วันนี้ฉันต้องอยู่ทำงานกะดึกนะ เรือลำใหม่จะทดลองแล่น อาจจะต้องยุ่งไปจนถึงเช้าเลย เธอก็นอนไปก่อนได้เลย”

“เรือลำใหม่ทดลองแล่นเหรอ? ของบ้านไหน?” หลิวพานถาม

“ของบ้านเฒ่าจ้านน่ะ” หลินกุ้ยหมิงบอก

พอได้ยินว่าเป็นเรือของบ้านจ้านเต๋อสุ่ย หลิวพานก็พูดขึ้นทันที: “เรือบ้านเขามีปัญหาอยู่เรื่อยเลย ครั้งที่แล้วไม่ใช่เหรอที่รีบร้อนเอาเรือออกไปทดลองแล่น แล้วก็เกิดปัญหาขึ้น เรือจม แถมยังมีคนตายอีกนะ”

“ครั้งนี้ไม่เป็นไรหรอกน่า”

หลินกุ้ยหมิงกล่าว

หลิวพานเองก็รู้ดีว่า โอกาสที่จะเกิดอุบัติเหตุกับการเดินเรือนั้นมีไม่มากนัก ครั้งที่แล้วที่เรือบ้านจ้านเต๋อสุ่ยเกิดอุบัติเหตุ มันเป็นเพราะเหตุสุดวิสัยจริงๆ ดังนั้นนางจึงไม่ได้ใส่ใจอะไรมาก

“ก็ได้ค่ะ... งั้นคุณก็ระวังตัวด้วยนะ”

“อืม”

หลินกุ้ยหมิงพยักหน้า เปลี่ยนไปใส่ชุดทำงาน แล้วหันหลังเดินออกไป

หลิวพานเดินตามไปส่งถึงหัวเรือ ยืนมองจนหลินกุ้ยหมิงขึ้นเรือไปแล้ว ถึงได้เดินกลับมา

“ไม่รู้ว่าพี่ใหญ่จะยอมแบ่งเงินชดเชยค่าเวนคืนนั่นให้พวกเราจริงๆ รึเปล่านะ?”

หลิวพานพึมพำกับตัวเอง

...

ในขณะเดียวกัน

ณ เทียนสุ่ย อพาร์ตเมนต์ อำเภอฉีสุ่ย ยูนิต 3 อาคาร 1

บ้านตระกูลหลิน

หลินเจี้ยนหมินมีสีหน้าเคร่งขรึม นั่งอยู่ที่หน้าประตู สูบบุหรี่มวนแล้วมวนเล่า ไม่พูดอะไร

จ้าวซี่ชิวกำลังยุ่งอยู่กับการเก็บกวาดทำความสะอาด

“ยัยหลี่เหมยกับหลิวพานนี่ก็เกินไปจริงๆ นะ ทะเลาะได้แม้กระทั่งกับหลานสะใภ้อย่างเสวี่ย”

จ้าวซี่ชิวพูด

ตอนนั้นจ้าวเสวี่ยกำลังหัวเสียอย่างหนัก กลับเข้าไปในห้อง หลินเฉียงคอยปลอบอยู่ตลอดเวลา

“เสวี่ย ช่างมันเถอะน่า”

“ช่างมันเหรอ? จะช่างมันได้ยังไง? หลินเฉียง นี่คนเขามารุกรานถึงหน้าประตูบ้านแล้วนะ”

“ยังไงซะ พวกเขาก็เป็นผู้ใหญ่นะ เธอ...” หลินเฉียงอยากจะตำหนิจ้าวเสวี่ย แต่พอเห็นนางโกรธจัดขนาดนั้นก็ไม่กล้าพูดออกไป

“ผู้ใหญ่เหรอ พวกเขาทำตัวให้สมกับเป็นผู้ใหญ่รึเปล่าล่ะ เมื่อกี้แกไม่ได้ยินที่พวกเขาพูดเหรอ นั่นมันก็เห็นๆ กันอยู่ว่าดูถูกบ้านแกมาตั้งนานแล้ว คิดว่าบ้านแกไม่มีเงิน พี่น้องสองคนก็ไม่ได้เรื่อง”

จ้าวเสวี่ยจงใจพูดเสียงดัง แถมยังตะโกนออกไปนอกห้อง เพื่อให้หลินเจี้ยนหมิน จ้าวซี่ชิว และหลินเทาได้ยิน

“ถ้าแกได้เรื่อง มีเงิน พวกเขายังจะกล้าทำแบบนี้ไหม?”

“พวกเขาไม่กล้าแน่ คนเรามันก็เป็นแบบนี้แหละ ชอบประจบคนรวย ดูถูกคนจน”

“ญาติแบบนี้ ต่อไปฉันไม่คบด้วยแน่!”

จ้าวเสวี่ยโวยวาย

จ้าวซี่ชิวกับหลินเจี้ยนหมินไม่ได้พูดอะไร

จ้าวซี่ชิวเก็บกวาดทำความสะอาดเสร็จ หลินเทาก็เดินเข้าไปถาม: “แม่ครับ... แม่ไม่เป็นไรนะ?”

“แม่ไม่เป็นไรหรอก”

จ้าวซี่ชิวขานรับ มองไปที่หลินเจี้ยนหมินซึ่งนั่งอยู่ที่หน้าประตู: “ตอนนี้คนที่เสียใจที่สุดก็คือพ่อแกนั่นแหละ วันนี้หลี่เหมยกับหลิวพานอาละวาดก็ช่างมันเถอะ พ่อแกคงไม่เก็บมาใส่ใจหรอก แต่ว่าอาเล็กของแกก็ผสมโรงไปด้วยนี่สิ มันทำให้พ่อแกเสียใจจริงๆ นะ”

เรื่องเหล่านี้หลินเทาก็รู้ดีอยู่แล้ว

เพียงแต่ว่า การได้เห็นธาตุแท้ของคนเหล่านี้เร็วหน่อย ก็ย่อมดีกว่าเห็นช้า

“เดี๋ยวผมไปดูหน่อย”

หลินเทาพูด พลางเดินไปยังเบื้องหน้าหลินเจี้ยนหมิน นั่งลงข้างๆ เขา

“พ่อครับ... เรื่องวันนี้ พ่อคิดจะทำยังไงครับ?”

หลินเจี้ยนหมินไม่ได้พูดอะไร หยิบบุหรี่มวนใหม่ออกมาจุด สูบเข้าไปลึกๆ

ตอนนั้นข้างนอกก็มืดลงตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ หลินเทามองเห็นดวงจันทร์กลมโตสุกสว่างแขวนอยู่บนท้องฟ้า แสงจันทร์สาดส่องลงมายังหน้าประตูอาคาร 1 จนสว่างไสว

“พ่อครับ จิตใจคนยากแท้หยั่งถึง อาเล็กอาสะใภ้เล็ก แล้วก็อาสะใภ้สาม วันนี้มาเพื่อจะขอแบ่งเงินชดเชยเวนคืนนั่น ผมรู้ว่าพ่อคงรู้สึกไม่ดี แต่พ่อต้องเข้าใจเรื่องหนึ่งนะครับว่า นับตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป พวกเขาไม่ใช่ญาติที่พ่อจะไว้วางใจได้อีกต่อไปแล้ว” หลินเทาพูดด้วยน้ำเสียงจริงจังอบรมสั่งสอน

หลินเจี้ยนหมินไม่สนใจหลินเทา

เขาสูบบุหรี่ต่อไปอีกหลายมวน

หลินเทาเห็นว่าตอนนี้หลินเจี้ยนหมินไม่อยากพูดอะไร ก็คิดว่าจะปล่อยให้หลินเจี้ยนหมินสงบสติอารมณ์ลงก่อน ให้เขาได้ย่อยสลาย ‘ความเปลี่ยนแปลง’ ที่เกิดขึ้นกะทันหันนี้ด้วยตัวเอง

แต่เพิ่งจะเตรียมลุกขึ้นยืน หลินเจี้ยนหมินก็เอ่ยปากขึ้น

“อาเทา... แกไปเรียกเจ้าเฉียงมานี่หน่อย”