บทที่ 116: เกาะผู้หญิงกิน

“นั่นน่ะสิคะ... อาเทาบ้านฉันก็สามสิบแล้ว ก็ยังหาเมียไม่ได้ เสี่ยวถิงบ้านเธอคงจะเรียกร้องสูงเกินไปหน่อยล่ะมั้งคะ บ้านพวกเราน่ะฐานะไม่ดี หาไม่ได้หรอกค่ะ เดี๋ยวนี้จะหาเมีย เขาก็ไม่เรียกรถก็เรียกบ้าน รถกับบ้านนี่มันแพงนะคะ!” จ้าวซี่ชิวบ่นพึมพำ

หลินหัวเองก็ทำหน้ากลัดกลุ้มเหมือนกับจ้าวซี่ชิว

นี่ก็เป็นจุดเดียวที่ทำให้จ้าวซี่ชิวรู้สึกว่าตัวเองกับหลินหัวไม่ต่างกันเท่าไหร่

“จริงด้วยค่ะ สังคมสมัยนี้มันเป็นสังคมเงินตรา ไม่มีเงินนี่อยู่ไม่ได้จริงๆ โดยเฉพาะเด็กผู้ชาย บริษัทของเสี่ยวถิงบ้านพวกเราน่ะ กำไรสุทธิต่อปีก็ประมาณหนึ่งล้านกว่าหยวน ข้อกำหนดในการหาแฟนของนางก็คือเด็กผู้ชายต้องมีฐานะทางเศรษฐกิจดีกว่านาง” หลินหัวพูดอย่างกลัดกลุ้ม

จ้าวซี่ชิวรีบพูดสมทบทันที: “โอ้โห... ปีหนึ่งหาได้หนึ่งล้านกว่า เด็กผู้ชายที่ฐานะทางเศรษฐกิจดีกว่านางก็คงมีน้อยล่ะสิคะ”