บทที่ 164: การแต่งงานก็คือการแลกเปลี่ยนอย่างหนึ่ง

“บ้านพวกเราไปทำให้เสวี่ยต้องเจ็บช้ำน้ำใจอะไรเหรอ?”

หลินเฉียงพึมพำกับตัวเอง เขาคิดยังไงก็คิดไม่ออกจริงๆ ว่าจ้าวเสวี่ยเคยต้องมาเจ็บช้ำน้ำใจอะไร?

ตลอดมา ที่บ้านก็มีแต่ตามใจจ้าวเสวี่ยทุกอย่าง

“ยังจะบอกว่าไม่มีอีกเหรอ”

เสิ่นหลันฟางแสยะยิ้มเย็นชา