บทที่ 169: ลูกไม้หล่นไม่ไกลต้น แม่ลูกสันดานเดียวกัน

จ้าวต้าไป๋ดีกว่าเสิ่นหลันฟางหน่อย หลินเทามีความประทับใจที่ดีต่อจ้าวต้าไป๋คนนี้อยู่บ้าง คนไม่ปากจัด และก็นับว่าเป็นคนมีเหตุผล

“อาเทามาเหรอ”

“คุณอาครับ”

หลินเทาให้เกียรติเอ่ยเรียกคำหนึ่ง

จ้าวต้าไป๋เงียบไปครู่ใหญ่ เอ่ยปากว่า: “พวกเธอกลับไปก่อนเถอะ เงินที่เธอพูดถึงนั่น พวกเราจะคืนให้เอง”