บทที่ 168: ไอ้หน้าโง่

“อาหลิว!”

เสิ่นหลันฟางยิ้มให้หลิวชิงซาน

“ดูสิ... เรื่องในบ้านน้าทำเอาเธอต้องมาขายหน้าแล้ว”

“ไม่เป็นไรครับ” หลิวชิงซานยิ้มตอบ

“เมื่อกี้เธอก็ได้ยินแล้ว เขาให้พวกเราเลือกระหว่างเด็กกับเงิน ไม่อย่างนั้นจะฟ้องร้องพวกเรา เสวี่ยเองก็ตัดใจทิ้งลูกไม่ได้ ตอนนี้พวกเราก็ไม่มีเงินจะเอาออกมา เธอเป็นเถ้าแก่ใหญ่... หรือว่าเธอจะเอาเงิน สามแสนหยวนออกมาสำรองจ่ายให้ก่อน ถือซะว่าเป็นค่าสินสอดล่วงหน้าให้เสวี่ย?”