บทที่ 229: คนจนไม่ควรไปเยี่ยมญาติ ญาติจนก็หนีไม่พ้น

หลินเจี้ยนเฉิงถอนหายใจโล่งอก

รับโทรศัพท์ หลี่เหมยก็หยุดมองด้วยความอยากรู้อยากเห็น อยากฟังว่าหลินเจี้ยนเฉิงคุยอะไร

“ฮัลโหล... พี่ครับ”

“เจี้ยนเฉิง แกอยู่ที่โรงงานใช่ไหม” ในโทรศัพท์ หลินเจี้ยนหมินถาม

“ผม...”