บทที่ 240: ข้างนอกทำตัวเป็นหลาน กลับบ้านช่วงปีใหม่ทำตัวเป็นปู่

หลินเทาก็ทำตามความต้องการของหลินอวิ๋น แกล้งทำเป็นจำไม่ได้ แล้วหันไปชมวิวทิวทัศน์นอกหน้าต่างตามลำพัง

รถวิ่งไปได้สักพัก หลินอวิ๋นถึงได้ลงมาจากเตียงชั้นบน

“พี่เทา กลับไปอย่าบอกใครนะว่าผมขึ้นรถบัสกลับมา ตกลงไหม”

หลินเทายิ้ม

จงใจพูด: “ไม่ได้จำคนผิดนะ”