บทที่ 249: ความร่ำรวยมักมาจากจิตใจที่เหี้ยมเกโหด ใบหน้าที่เปลี่ยนไปของหลินกวง

“ใช่ครับ” หลินกวงยิ้ม พยักหน้า

“แต่ว่า...”

หลินเซี่ยงเป่ยพูดอ้ำๆ อึ้งๆ เมื่อกี้หลินกวงยังถือว่าหลินเจี้ยนหมินเป็นผู้มีพระคุณ ยังบอกว่ามีปัญหาอะไรให้บอกเขาได้เลย แต่พอคนไปแล้ว เขารู้สึกว่าหลินกวงไม่ใช่คนแบบนั้น

แต่เขาก็ไม่ได้พูดอะไร เพียงแค่มองหลินกวง มีแวบหนึ่งที่เขารู้สึกว่าลูกชายคนนี้ดูแปลกหน้าไป

“โอ๊ย พ่อครับ อย่าแต่ว่าเลย”