บทที่ 256: มีแม่เลี้ยงแต่ไม่มีแม่สั่งสอน

เสิ่นหลันฟางรีบออกมา ดึงจ้าวต้าไป๋ไว้ แล้วแกล้งพูดเสียงดัง: “คุณจะไปถือสาหาความอะไรกับเด็ก มันไม่น่ารักเลยนะ”

“เด็ก?”

จ้าวต้าไป๋แค่นเสียงเย็นชา

“เด็กปากเสียพูดจาน่าตบให้ตาย”

“ก็คนเขามีอำนาจวาสนานี่นา” เสิ่นหลันฟางพูดไปพลาง ก็เหลือบมองจ้าวเหมยลี่ พูดเหน็บแนม: “คนเขาไปเกาะขาใหญ่ (หาที่พึ่งมีอิทธิพล) หาผัวแก่กว่าพ่อตัวเองอีก เป็นหน้าเป็นตาให้วงศ์ตระกูลน่าดู พวกเราตอนนี้แตะต้องไม่ได้หรอก”