บทที่ 404 ว่าที่ลูกสะใภ้กับว่าที่แม่สามี

"ฉันไม่ได้ให้เธอพูด" หวังจงเหวินพูดด้วยน้ำเสียงไม่ค่อยดีนัก แล้วรอให้หวังหลงพูด

หวังหลงลังเลไปครู่ แล้วพูดอ้อมแอ้มว่า "ที่จริง ผมไม่ค่อยแคร์เท่าไรครับ ที่ตรงนั้นปล่อยทิ้งไว้ตลอดก็ไม่ได้ใช้ประโยชน์อะไร ก็ให้ลุงสร้างบ้านไปเถอะ"

ฉินซูฉินได้ยินดังนั้น

ก็ชี้ไปที่หัวของหวังหลงอย่างมีอารมณ์ แล้วพูดอย่างเสียดายที่เหล็กไม่กลายเป็นเหล็กกล้าว่า "แกน่ะ—แกโง่หรือเปล่า ตอนนี้แกเห็นว่ามันไม่มีประโยชน์ แต่พอถึงตอนเวนคืน แกก็จะรู้เองว่าอะไรคือที่ดินทุกตารางนิ้วมีค่าเท่าทองคำ"

"แต่เรื่องเวนคืนนี่ยังไม่มีเค้าเลยนี่ครับ..." หวังหลงพึมพำ