บทที่ 418 การเอาใจอย่างเก้ๆ กังๆ ของคนจนต่อหน้าคนรวย

"พอแล้ว รู้แล้ว"

หวังซินขมวดคิ้ว ตอบรับด้วยน้ำเสียงไม่ค่อยดีนักครั้งหนึ่ง เขาไม่อยากฟังหลินเยว่ลี่บ่นเรื่องพวกนี้ หันหลังออกไปซื้อกับข้าว

พอหลินเยว่ลี่ยังจะพูดอะไรอีก หวังซินก็เดินไปไกลแล้ว

"คนคนนี้ ให้ตายเถอะ..."

หลินเยว่ลี่พึมพำ จากนั้นก็กลับเข้าบ้าน สังเกตดูภายในบ้านอย่างตึงเครียด แล้วก้มลงจัดตู้รองเท้าที่วางไม่เป็นระเบียบโดยไม่รู้ตัว กลัวว่าจะทิ้งความประทับใจที่ไม่ดีไว้ให้หลินอวิ๋น