บทที่ 422 เถ้าแก่ใหญ่ก็คือไม่เหมือนกันจริงๆ

หลินเทายิ้มออกมา ก็ไม่ได้เก็บมาใส่ใจ เขาแค่ถามไปลอยๆ ประโยคเดียวเท่านั้น ไม่ได้คิดจะยืมเงินจริงๆ

"ไม่เป็นไรครับป้า ผมเข้าใจหมด"

หลินเทาพูดจบ เห็นว่าแม่ของหลินอวิ๋นพูดถึงขนาดนี้แล้ว เขาก็ไม่สะดวกที่จะอยู่ต่ออีก อีกอย่างก็ไม่มีธุระอะไร ดังนั้นจึงลุกขึ้นแล้วพูดว่า "งั้นก็ได้ครับ ลุง ป้า ผมไปก่อนนะครับ"

"ไม่นั่งต่ออีกสักหน่อยเหรอ"

พ่อของหลินอวิ๋นเอ่ยอย่างเกรงใจประโยคหนึ่ง ส่งหลินเทาถึงหน้าประตู มองหลินเทาจากไป ถึงเพิ่งปิดประตู หันหลังเข้าบ้าน ยิ้มขบขันให้ยายแก่ทีหนึ่ง แล้วลดเสียงลงต่ำ พูดว่า "ยังดีที่เธอไหวตัวทัน ไม่งั้นฉันก็ไม่รู้จริงๆ ว่าจะปฏิเสธยังไง"