บทที่ 147 อะเยลา

ใบไม้พลิ้วไหวสั่นระริกตามสายลม ทว่ามีสถานที่หนึ่งในเมืองทะเลลึกกลับตกอยู่ในสภาวะไม่สงบนิ่งอย่างยิ่ง

"เป็นกางเขนที่มาจากพวกเขาสินะ"

ออกตาปุสโบกมือเบาๆ ไม้กางเขนก็ลอยมาตกลงบนมือของมัน พร้อมกับสาดส่องแสงเจิดจ้าอันไม่ธรรมดาออกมา

ในวินาทีนี้ ทุกคนต่างก็ได้ยินเสียงมวลน้ำในมหาสมุทรที่โหมกระหน่ำ และเสียงกระแสน้ำหลากอันห่างไกล

ท้องทะเลจากกาลเวลาอันเนิ่นนานได้ปรากฏขึ้นอีกครั้งเพียงชั่วครู่ ก่อนจะเหือดแห้งและเลือนหายไปอย่างรวดเร็ว