บทที่ 154 ราวกับเป็นมนุษย์

เปลวเพลิงสีฟ้าอ่อนลุกโชนโชติช่วง จางจิ้งจิ้งและตุ๊กตาที่กลับคืนสู่อ้อมกอดของเธอนอนอยู่ท่ามกลาง [เพลิงสุทธิ์นภาเขียว]

ช่องส่วนตัว กลุ่มเล็กหกคนที่นับวันยิ่งเงียบเหงา ลู่เสวียนเหอ: รับคนมาแล้วนะ ลู่เสวียนเหอ: อีกไม่นานทางฉันอาจจะมีพ่อมดเดินทางมา ถึงตอนนั้นฉันจะช่วยถามพวกนายให้นะว่าจะเดินทางมาหาฉันได้ยังไง

เริ่นซิงสิง: !!! จริงเหรอ? ตอนที่พิมพ์ข้อความนี้ เริ่นซิงสิงถึงกับสงสัยว่าตัวเองกำลังฝันไปหรือเปล่า ความจริงแล้วเขาทำใจยอมรับจุดจบของตัวเองไปแล้ว แถมยังพยายามหาความสุขท่ามกลางความทุกข์ด้วยการคิดว่าจะเลือกตายด้วยวิธีไหนดี ทางที่ดีที่สุดคือขอให้ตายอย่างสงบ ไม่ต้องทรมานเหมือนผู้เอาชีวิตรอดคนอื่นๆ ทว่าเริ่นซิงสิงก็รู้ดีว่า ตนเองไม่เคยมีสิทธิ์เลือกเลย

หากจะบอกว่าก่อนหน้านี้ยังคงมีความคิดที่จะไปพึ่งพิงพี่ลู่อยู่บ้าง ทว่าเมื่อยิ่งรู้จักโลกภายใต้รหัสศูนย์มากเท่าไหร่ ก็ยิ่งรู้ว่ามันเป็นไปไม่ได้มากขึ้นเท่านั้น ทว่าตอนนี้ มันเป็นไปได้จริงๆ งั้นเหรอ? เขาจ้องมองข้อความในกลุ่มแชทด้วยความรู้สึกเหลือเชื่อ ส่วนคนอื่นๆ ก็ถูกข้อความนี้ดึงตัวออกมาเช่นกัน

จางเมี่ยว: จริงดิ? ถ้าเป็นเรื่องจริง ฉันจะวางมือจากทุกอย่างเดี๋ยวนี้เลย เรื่องที่เกิดขึ้นช่วงนี้มันท้าทายความรู้ความเข้าใจของฉันมากขึ้นเรื่อยๆ ฉันรู้สึกว่าตัวเองก็คงจะทนต่อไปไม่ไหวแล้วเหมือนกัน ฉันบอกได้คำเดียวเลยนะว่า การได้ไปเกาะขาเป็นยามฝั่งนายเนี่ย ถือว่าประหยัดเวลาเดินอ้อมไปได้ตั้งห้าร้อยปีเลยนะ