บทที่ 207 สิ่งมีชีวิตแห่งท้องฟ้า

ท่ามกลางพายุหิมะแห่งฟ้าดิน เงาร่างของลู่เสวียนเหอและอีลันแทบจะมลายหายไปจนหมดสิ้นแล้ว

ตอนนี้พวกเขายิ่งบินก็ยิ่งสูงขึ้น เมื่อมองลงไปเบื้องล่าง กระทั่งอำเภอทะเลลึกก็ยังมองเห็นได้ไม่ชัดเจนนัก

ความสูงระดับนี้ อย่าว่าแต่ปุถุชนเลย ต่อให้เป็นผู้วิเศษเหนือธรรมดาก็ยังต้องลองคิดดูว่าตนเองจะตกลงไปตายหรือไม่

ทว่าสำหรับอีลันแล้ว มันกลับเบิกบานใจเป็นอย่างยิ่ง

เพราะสถานที่เช่นนี้ หากเป็นเมื่อก่อน มันย่อมไม่กล้ามาอย่างแน่นอน