บทที่ 208 เหตุพลิกผัน

"ทำไมถึงไม่มีสิ่งมีชีวิตที่คล้ายกับอีลันเลยล่ะเนี่ย?"

"คิดยังไงก็ไม่ปกติ"

"มันเงียบเกินไปแล้ว"

ลู่เสวียนเหออดไม่ได้ที่จะหันมองไปรอบทิศทาง น่าเสียดาย ที่นอกจากพวกเขาสองคนแล้ว ก็มีเพียงสิ่งมีชีวิตแห่งท้องฟ้าขนาดมหึมาที่ล่องลอยอยู่เหล่านั้นจริงๆ เขาสัมผัสได้ถึงความผิดปกติ จึงสั่งให้อีลันบินสูงขึ้นไปอีก อีลันไม่กล้าจริงๆ แต่ก็ยังคงเชื่อฟังคำสั่งของผู้เป็นนายทั้งที่หวาดกลัว กว่ามันจะหาสถานที่ที่ไร้ซึ่งสิ่งมีชีวิตแห่งท้องฟ้าพบก็ยากลำบาก มันระมัดระวังตัวอย่างยิ่งยวดด้วยการจำแลงกายเป็นสายลมโบยบินอยู่ภายในนั้น พร้อมกับพึมพำในใจเงียบๆ ว่า มองไม่เห็นข้า มองไม่เห็นข้า มองไม่เห็นข้า แม้ว่ามันอยากจะหยุดตั้งแต่แรกเริ่ม ทว่าเมื่อเจ้านายไม่สั่งให้หยุด มันจึงทำได้เพียงหวาดหวั่นพรั่นพรึงและบินสูงขึ้นไปอย่างต่อเนื่อง ยิ่งบินมันก็ยิ่งรู้สึกหวาดผวา มันไม่รู้เลยว่าบินสูงขึ้นมาแค่ไหนแล้ว ตอนนี้ทั่วทั้งร่างของมันสั่นเทาไปหมด หากไม่ใช่เพราะเจ้านายอยู่บนหลัง มันคงตกใจกลัวจนร่วงหล่นลงไปตลอดทางแล้ว ลู่เสวียนเหอเป็นมนุษย์ ดังนั้นนอกเหนือจากความรู้สึกที่ว่าสิ่งมีชีวิตแห่งท้องฟ้าเหล่านี้แข็งแกร่งมากแล้ว ความจริงกลับไม่ได้รู้สึกถึงแรงกดดันมากมายนัก ทว่าสำหรับอีลันกลับไม่เป็นเช่นนั้น นี่คือความหวาดกลัวที่ฝังรากลึกถึงกระดูก ในเวลานี้มันกำลังฝืนสัญชาตญาณอย่างสิ้นเชิงเพื่อพาเจ้านายบินสูงขึ้นไป ยิ่งสูงก็ยิ่งน่าสะพรึงกลัว ลู่เสวียนเหอในเวลานี้ลืมเรื่องเชื้อไฟไปเสียสนิท เขาเพียงแค่ต้องการยืนยันเรื่องบางอย่างเท่านั้น หากเป็นสถานที่อื่น วิธีการบินแบบพวกเขาเรียกได้ว่ารนหาที่ตายอย่างแน่นอน ทว่าเนื่องจากบริเวณใกล้เคียงนี้คือสายหมอก จึงยังถือว่าปลอดภัยอยู่บ้าง จนกระทั่งบินขึ้นมาถึงความสูงที่ไม่อาจล่วงรู้ได้ ในที่สุดเมื่ออีลันได้ยินเสียงเจ้านายสั่งให้หยุด มันจึงหลับตาปี๋ต่อไป ไม่กล้าลืมตาขึ้นเลยแม้แต่น้อย ลู่เสวียนเหอมองดูสายหมอกด้วยสีหน้าเคร่งเครียด

"นึกไม่ถึงเลยว่าจะมีตวามเปลี่ยนแปลงเกิดขึ้นตั้งแต่ตอนนี้แล้วงั้นเหรอ?"