บทที่ 324 มหาพิรุธโปรยปราย

แม้จะร่วงหล่นลงมาอย่างบ้าคลั่ง ทว่าทันทีที่น้ำหนักบนตัวมลายหายไป พลังแห่งสายลมก็รีบโอบอุ้มร่างของอีลันขึ้นมาในทันที อีกทั้งยังเป็นรูปแบบที่ไม่ต้องให้มันออกแรงเลยแม้แต่น้อย

เพราะเป็นเช่นนี้ ถึงทำให้มันหลุดพ้นจากความตื่นตระหนกตกใจอย่างถึงที่สุดเมื่อครู่ที่คิดว่าตนเองกำลังจะจบเห่แล้ว

หลังจากร่างของอีลันมั่นคงดีแล้ว มันก็ขยับปีกเล็กน้อย สายลมก็พามันทะยานขึ้นสู่เบื้องบน มุ่งหน้าขึ้นไปเรื่อยๆ ถึงได้มองเห็นเจ้านายที่ยืนอยู่ตรงนั้น

ในเวลานี้มันรู้สึกน้อยใจอยู่บ้าง เพราะแม้จะไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น ทว่าการที่รับตัวเจ้านายไว้ไม่ได้เมื่อครู่นั้นเป็นเรื่องที่เกิดขึ้นจริง สิ่งนี้ทำให้นอกจากจะกระวนกระวายใจแล้วมันยังเริ่มสงสัยในตัวเองอีกด้วย

ทว่าความสงสัยนี้ ก็อันตรธานหายไปอย่างรวดเร็ว