บทที่ 61 ความเปลี่ยนแปลงของอาณาจักรทะเลลึก

ทันทีที่ลู่เสวียนเหอตกสู่ทะเลลึก เขาก็ต้องตกตะลึงกับความเปลี่ยนแปลงที่เกิดขึ้นกับร่างกายตนเอง

เขารู้ดีว่าพรสวรรค์พรแห่งทะเลลึกของเขานั้นไม่ธรรมดา แต่ไม่นึกเลยว่าจะยอดเยี่ยมถึงเพียงนี้

เดิมทีเขายังกังวลเรื่องอาณาจักรที่อยู่ใต้ทะเลลึก ทว่าเมื่อเห็นโบนัสพลังที่เพิ่มขึ้นถึงสามเท่า ความกังวลใจทั้งหมดก็มลายหายไปกว่าเจ็ดส่วนในพริบตา

ความกังวลที่เหลืออยู่จึงไม่มีความจำเป็นอีกต่อไป

บุ๋ง บุ๋ง

สายหมอกเพิ่งจะมาเยือน ความเสี่ยงที่เกิดขึ้นจึงยังไม่รุนแรงเกินไปนัก ดังเช่นที่ครึ่งเอลฟ์เอลเซนเคยกล่าวไว้

ทว่าสิ่งวิปริตที่เดิมทีดูเหมือนจะอยู่ใกล้แต่ความจริงกลับไกลห่าง บัดนี้กลับมาปรากฏอยู่ตรงหน้า แม้แต่ในทะเลลึกก็ไม่มีข้อยกเว้น

สิ่งวิปริตเหล่านี้สามารถดึงเอาความกลัวที่ลึกที่สุดในจิตใจมนุษย์ออกมาได้ และยังมีวิธีการโจมตีที่พิเศษพิสดาร เช่น... การเคลื่อนย้ายพริบตา

เบื้องหน้าของลู่เสวียนเหอ ห่างออกไปเพียงสามเมตร คือเงาวิมลสีขาวที่เขาเคยเห็นมาก่อน

ทว่ายามนี้ไม่มีการคุ้มครองจากเชื้อไฟ และยังอยู่ท่ามกลางสายหมอก สิ่งวิปริตจึงไร้ซึ่งพันธนาการใดๆ แทบจะในวินาทีถัดมาหลังจากที่เขาเห็นมัน เงาวิมลสีขาวนั้นก็เตรียมจะพุ่งเข้ามามอบสัมผัสประชิดตัวให้เขาเสียแล้ว

ความเร็วในการตอบสนองของครึ่งเอลฟ์นั้นรวดเร็วมาก

แต่สิ่งที่เร็วกว่าคือปฏิกิริยาตอบสนองตามสัญชาตญาณของลู่เสวียนเหอ

เขายกมือขึ้นต้านทานตามสัญชาตญาณราวกับมนุษย์ยุคบุพกาลที่เผชิญหน้ากับศัตรูทางธรรมชาติ แต่มวลน้ำมหาศาลกลับเคลื่อนไหวไปตามการขยับมือของเขา ก่อตัวเป็นกำแพงวารีที่ไม่อาจข้ามผ่านขึ้นในทะเล และสูบเอาน้ำรอบตัวเงาวิมลสีขาวออกจนหมดสิ้น ก่อเกิดเป็นพื้นที่สุญญากาศขนาดเล็กรอบตัวมัน

เอลเซนเห็นภาพนี้ถึงกับตกตะลึงจนทำอะไรไม่ถูก แต่เมื่อตั้งสติได้ สิ่งแรกที่เขาคิดคือต้องรีบพาเจ้าอาณาจักรหนีออกไปจากทะเลลึกใต้หมอกเทานี้ เพื่อกลับไปยังอาณาจักรบนบก เพราะการคุ้มครองจากเชื้อไฟจะช่วยลดการคุกคามของสิ่งวิปริตลงได้มหาศาล

ทว่าเขากลับถูกพลังอันนุ่มนวลแต่ทรงพลังสายหนึ่งยับยั้งไว้

ปลาหมึกน้ำเงินร่างมหึมาขนาดสิบกว่าเมตรค่อยๆ ลอยขึ้นมาจากก้นทะเล

มันคือออกตาปุส

แสงสีน้ำเงินเรืองรองตามร่างกายของมันส่องสว่างท่ามกลางผืนน้ำ และกลิ่นอายพลังของมันก็แข็งแกร่งกว่าเดิมมากนัก

เผ่าทะเลลึกเดิมทีก็เป็นสิ่งมีชีวิตที่น่าหวาดกลัวอย่างยิ่งในโลกภายใต้รหัสศูนย์ มีเพียงเหล่าราชวงศ์ของเอลฟ์เท่านั้นที่พอจะเปรียบเทียบได้

แม้ก่อนหน้านี้ออกตาปุสจะดูแข็งแกร่ง ทว่านั่นเป็นเพียงสภาพของเผ่าทะเลลึกที่ถูกกักขังอยู่ในเขตน้ำตื้น พลังของมันยังแสดงออกมาไม่ถึงหนึ่งในสิบส่วนด้วยซ้ำ ร่างกายถูกบีบคั้นจนดูอ่อนแอและเล็กจ้อย

หากจะเปรียบเทียบ ก็คงเหมือนกับมังกรจากมิติมืออาชีพที่ลงมายังโลกมนุษย์จนกลายเป็นได้เพียงกลุ่มเมฆ ไร้ซึ่งความอัศจรรย์ใดๆ

“ท่านเจ้าอาณาจักร ในที่สุดท่านก็กลับสู่ทะเลลึกเสียที”

เสียงอันกังวานและสง่างามของปลาหมึกน้ำเงินดังขึ้น

จากนั้นหนวดปลาหมึกเส้นหนึ่งก็ม้วนตวัด รวบตัวครึ่งเอลฟ์เอลเซนลงสู่ก้นทะเลลึกไปพร้อมกัน

ส่วนลู่เสวียนเหอนั้น กระแสน้ำโอบอุ้มร่างกายของเขาอย่างเป็นธรรมชาติ นำพาเขากลับคืนสู่อาณาจักรของตน

ทะเลลึกพันธนาการสิ่งวิปริตเอาไว้จนกระทั่งเจ้าแห่งทะเลลึกจากไป

เงาวิมลสีขาวพยายามจะเคลื่อนย้ายพริบตาอีกครั้ง ทว่ากลับไม่สามารถจับสัมผัสใดๆ ได้เลย

วูบ...

ยิ่งลึกลงสู่ก้นทะเลลึก กลับมีเสียงสายลมดังแว่วมาจากใต้น้ำ

ลู่เสวียนเหอรู้สึกได้ว่าอาณาจักรของตนใกล้เข้ามาทุกที เขาเห็นแสงสีฟ้าอ่อนจางๆ นั่นแล้ว

ไม่ว่าเมื่อครู่จะเกิดอะไรขึ้น ในวินาทีนี้เขาถึงได้คลายความตึงเครียดลง

อาณาจักรทะเลลึกไม่เพียงแต่จะไม่เป็นไร แต่มันดูเหมือนจะดียิ่งกว่าเดิมเสียด้วยซ้ำ

เขาลงมาถึงใจกลางอาณาเขต

ครึ่งเอลฟ์เอลเซนก็ลงมาด้วยเช่นกัน แต่ความรู้สึกของเขานั้นชัดเจนกว่ามาก เขาพบว่าแรงกดดันมหาศาลที่แบกรับอยู่บนร่างได้มลายหายไปไม่น้อย

ภายใต้ทะเลลึกแห่งนี้ นอกจากเรื่องการหายใจที่เขาไม่จำเป็นต้องใช้แล้ว ทุกอย่างกลับไม่มีความแตกต่างจากบนบกเลยแม้แต่น้อย

ไม่เพียงเท่านั้น ในฐานะที่เขาเป็นชาวบ้านคนหนึ่ง เขากลับสัมผัสได้ถึงโบนัสพลังจากอาณาเขต

โดยเฉพาะกับอาณาเขตระดับหมู่บ้านเล็กๆ เช่นนี้ กลับสามารถมอบพลังเสริมให้กับเขาผู้ซึ่งก้าวเดินบนวิถีแห่งเหนือธรรมดามาอย่างยาวนานได้ ต้องรู้ก่อนว่า ตอนที่เขาพักอยู่ในหมู่บ้านนี้ก่อนหน้านี้ไม่เคยมีความรู้สึกแบบนี้เลยสักครั้ง

หลังจากพบความไม่ธรรมดาสารพัดอย่าง ครึ่งเอลฟ์ที่เดิมทีตั้งใจจะจากไปก็เกิดความคิดอีกอย่างขึ้นมา

เขายืนสงบนิ่งอยู่หน้าลานเล็กๆ เพื่อรอคอยอย่างเงียบเชียบ ส่วนปลาหมึกน้ำเงินที่ขนาดตัวขยายใหญ่ขึ้นอย่างกะทันหันก็นอนราบไปบนพื้นทางเดินที่ปูด้วยอิฐเกล็ดเงินสีครามอย่างเกียจคร้าน

ลู่เสวียนเหอกลับมายังลานทะเลลึกของตนเอง เขารีบสำรวจข้าวของทุกอย่างในนั้นทันที

ทุกอย่างปกติดี

โดยเฉพาะวัสดุหายากยิ่งและทรัพยากรการฝึกฝนที่แลกมาจากพ่อค้าพเนจร

ในทางกลับกัน ต้นเชื้อไฟและสิ่งก่อสร้างอย่าง สระหมิงยวน รวมถึงฐานอิฐเกล็ดเงินสีครามด้านนอก กลับดูวิจิตรบรรจงและทรงพลังมากยิ่งขึ้น

โบนัสจากพรแห่งทะเลลึกได้สำแดงผลออกมาทันทีที่ทะเลลึกมาเยือน

เขานั่งลงข้างต้นเชื้อไฟ มองดู เนตรนภาสุทธิอัคคี (วัยดรุณ) สีฟ้าอ่อนที่มีประกายสีเขียวเจือปนอยู่นิดเดียวจนแทบมองไม่เห็น แล้วทิ้งตัวลงนอนตามสัญชาตญาณ

จากนั้นก็ตามมาด้วยการพ่นลมหายใจยาวๆ

อันตรายสิ้นสุดลงจริงๆ เสียที

“นี่คือพรแห่งทะเลลึกงั้นเหรอ?”

เขามีความรู้สึกเหมือนได้กลับบ้าน โดยเฉพาะร่างกายที่แข็งแกร่งขึ้นทุกขณะจิต มันเป็นความแข็งแกร่งที่เขาสัมผัสได้เองอย่างเป็นธรรมชาติ ซึ่งมอบความรู้สึกปลอดภัยให้เขาอย่างมาก

“การแยกอาณาจักรให้ลงมาอยู่ใต้น้ำก่อนหน้านี้เป็นการตัดสินใจที่ถูกต้องที่สุดจริงๆ เพียงแต่ว่า โฉนดที่ดินของฉัน...”

เขาหยิบโฉนดที่ดินที่เกือบจะฉีกขาดเป็นสองส่วนขึ้นมาดูอยู่พักใหญ่ และไม่รู้ว่ามันจะส่งผลกระทบอะไรตามมาบ้าง

“ยังมีเรื่องการเปลี่ยนแปลงของป่าคำอธิษฐานอีก ความเปลี่ยนแปลงระดับย้ายภูเขาถมทะเลแบบนั้น... เมื่อกี้ยังไม่ทันได้ดูเลยว่าบนบกกลายเป็นยังไงบ้าง เห็นแค่ทุ่งราบกว้างสุดลูกหูลูกตา สายหมอกมาเยือนแล้ว เชื้อไฟทั่วไปเลเวล 8 บนบกจะทนต่อการกัดกร่อนในยามค่ำคืนได้ไหมนะ?”

ใช่แล้ว ตอนนี้ยังคงเป็นยามค่ำคืน

เขากำลังรู้สึกลำบากใจว่าจะจัดการอาณาจักรอย่างไรต่อ และควรทำอะไรต่อไปดี ทันใดนั้นเขาก็นึกถึงเสียงที่ไร้อารมณ์นั้นได้ รวมถึงรางวัลที่ได้รับหลังจากเข้าสู่สายหมอก

ดังนั้น ภายใต้ต้นเชื้อไฟสีฟ้าอ่อน เนตรนภาสุทธิอัคคี (วัยดรุณ) เขาจึงเปิดคู่มือการเอาชีวิตรอดของตนขึ้นมา

บันทึกสุดท้ายในคู่มือคือภาพความเปลี่ยนแปลงของภูมิประเทศ หลังจากนั้นเขาก็ลืมเรื่องนี้ไปเสียสนิท ทว่าถึงจะเป็นอย่างนั้น ในคืนนี้ผู้เอาชีวิตรอดทุกคนจากโลกมนุษย์ต่างก็นอนไม่หลับ

ชั้นที่ 99: ที่แท้กลางคืนมันน่ากลัวขนาดนี้เลยเหรอ โชคดีนะที่พวกเรามีเชื้อไฟ ไม่งั้นถ้าต้องตากหน้าอยู่ในความมืดคงไม่เหลือแม้แต่กระดูก

ชั้นที่ 237: กลางคืนทุกที่มันน่ากลัวแบบนี้หมดเลยเหรอ? ทำเอาผมอยากออกไปดูข้างนอกบ้างเลยแฮะ

ชั้นที่ 238: ......ชั้นบนโดนสัตว์ประหลาดในเงามืดสิงร่างไปแล้วเหรอ?

ชั้นที่ 344: เอ่อ เพื่อนชั้นที่ 237 ชื่อกลายเป็นสีเทาไปแล้วครับ ความจริงผมอยากถามนะว่า การมีชีวิตอยู่มันไม่ดีตรงไหน? คนแบบนี้รอดจากวิกฤตต่างๆ มาได้ยังไงตั้งนาน

ชั้นที่ 555: เชี่ยยย ไอ้ตัวพรรค์นี้มันตัวอะไรกันเนี่ย นี่คือเงาวิมลสีขาวที่เจ้าของกระทู้เคยโพสต์บอกก่อนหน้านี้เหรอ ขนลุกไปหมดแล้วเนี่ย แหวะๆๆ รู้สึกว่าตาไม่สะอาดเลย

ชั้นที่ 789: ฉันเคยได้ยินคนท้องถิ่นพูดถึงไอ้ตัวนี้เหมือนกัน เห็นว่าเป็นของขึ้นชื่อของโลกภายใต้รหัสศูนย์พอๆ กับความมืดเลย และพอสายหมอกมาเยือน สิ่งวิปริตจะยิ่งเยอะขึ้นเรื่อยๆ จนทุกอย่างพินาศ ว่ากันว่าสิ่งวิปริตฆ่าไม่ตายด้วยนะ

ชั้นที่ 790: ของขึ้นชื่อเขาใช้กันแบบนี้เหรอครับ? ผมถามจริ๊งงง???

ชั้นที่ 800: ไม่ใช่ฆ่าไม่ตายหรอก แต่มันมาแบบไม่จบไม่สิ้นต่างหาก ฆ่าน่ะฆ่าได้ แต่ฆ่าไปก็ไม่มีประโยชน์อะไร ลู่เสวียนเหอไปทำอีท่าไหนถึงโดนไอ้ตัวนี้ตามตื้อได้ล่ะเนี่ย ปกติที่ไหนเชื้อไฟเยอะสิ่งวิปริตจะยิ่งน้อยไม่ใช่เหรอ หรือว่าแถวที่เขาอยู่มีเชื้อไฟแค่ดวงเดียว

ชั้นที่ 838: สรุปเชื้อไฟมันคืออะไรกันแน่ ทำไมถึงทั้งต่อต้านความมืดและขับไล่การกัดกร่อนจากสิ่งวิปริตได้

ชั้นที่ 1000: เชี่ยๆๆๆ เมื่อกี้เจ้าของกระทู้โพสต์อะไรลงไปน่ะ เชี่ย นั่นมันสายหมอกมาเยือนแล้วนี่หว่า

ชั้นที่ 2984: โอ้พระเจ้า นี่สินะที่เขาเรียกว่าการเอาชีวิตรอดในโลกสายหมอกวิปริต ขอเถอะ ผมรอดไม่ไหวจริงๆ นะเนี่ย

ชั้นที่ 5711: ......ไม่ไหวแล้ว ใจคอไม่ดีเลย ดูต่อไม่ลงแล้ว เจ้าของกระทู้รอดมาได้ยังไงเนี่ย

ชั้นที่ 6666: สุดยอดไปเลย สมกับที่เป็นอันดับหนึ่งในตอนนี้จริงๆ

......

ชั้นที่ 11209: พ่อแก้วแม่แก้วเอ๊ย นี่มันตัวอะไรกันนักกันหนาเนี่ย นี่มันโลกแบบไหนกันแน่ แล้วพี่เจ้าของกระทู้ทำยังไงถึงยังมีชีวิตอยู่ได้เนี่ย

มีการถกเถียงกันสารพัดรูปแบบ ในนั้นก็มีข้อมูลที่มีประโยชน์อยู่บ้าง แต่ลู่เสวียนเหอไม่มีเวลามาดูในตอนนี้

เขาแค่เลื่อนดูฟอรัมผ่านๆ แล้วจึงหยิบหีบสมบัติพิเศษของตนออกมา

ส่วนแชทกลุ่มอื่นๆ หรือกระทู้ที่เกี่ยวข้อง เขาทำเพียงส่งข้อความสั้นๆ ไปบอกว่าปลอดภัยดี นอกนั้นเขาก็ไม่มีกะจิตกะใจจะทำอะไรอีก แม้แต่การเปิดหีบสมบัติเขาก็ยังไม่ค่อยมีอารมณ์เลย

ประสบการณ์ในคืนนี้มอบแรงกดดันอันหนักอึ้งให้กับเขาอย่างมหาศาล

ตอนนี้เมื่อความกดดันนั้นสลายไป การได้กลับมาอยู่ในอ้อมกอดของทะเลลึกทำให้เขาอยากจะหลับไปสักงีบก่อน

มีเรื่องอะไร ไว้ค่อยว่ากันพรุ่งนี้