บทที่ 70 การรับมือ

สัตว์กลืนเงา คือสิ่งมีชีวิตกึ่งโปร่งแสงที่เลี้ยงชีพด้วยการกัดกินเงา พวกมันจะกลืนกินแสงสว่าง และตัวที่แข็งแกร่งที่สุดสามารถกลืนกินเปลวไฟจากเชื้อไฟได้ มีอาณาเขตของผู้เอาชีวิตรอดจำนวนมากที่ถูกสัตว์ร้ายชนิดนี้ตีแตกพ่าย

ในวินาทีนี้นี่เอง ลู่เสวียนเหอเข้าใจอย่างลึกซึ้งแล้วว่า ป่าคำอธิษฐาน ที่เขาเคยอยู่นั้นคือเขตคุ้มครองมือใหม่อย่างแท้จริง

เมื่อเทียบกับยามราตรีที่เคยนับว่าปลอดภัยก่อนหน้านี้ หลังจากนี้เป็นต้นไป ค่ำคืนของเขาคงเต็มไปด้วยการโจมตีที่หลั่งไหลมาไม่ขาดสาย

เอมิล่าและมอร์เมื่อพบว่าสัตว์ร้ายเข้าจู่โจมอาณาเขต ก็รีบตะโกนก้องให้ชาวบ้านทุกคนรีบหนีกลับเข้าสู่อาณาเขตทันที

ทว่าน่าเสียดายที่ระยะเวลาที่พวกครึ่งอสูรและมนุษย์เหล่านี้ได้ฝึกฝนวิชาการต่อสู้นั้นสั้นเกินไป แม้จะขยันฝึกฝนร่างกายอยู่เสมอ แต่ต่อหน้าสัตว์ร้ายแห่งความมืดมิดเช่นนี้ พวกเขาไม่มีความได้เปรียบเลยแม้แต่น้อย

มนุษย์แมวคนหนึ่งถูกฉีกกระชากร่างขาดเป็นสองท่อนในทันที

หอคอยป้องกันถูกเปิดใช้งานในช่วงเวลานี้นี่เอง

เดิมทีสัตว์กลืนเงายังอยู่ห่างจากอาณาเขตพอสมควร แต่การโจมตีทรัพย์สินภายในอาณาเขตได้กระตุ้นกลไกการโต้กลับของหอคอยป้องกันทันที

เอลเซนซึ่งกำลังดูแลเมล็ดพันธุ์ของเขาอยู่ เมื่อได้ยินเสียงความวุ่นวายก็ลุกขึ้นยืนในทันที

เขาทะยานตัวขึ้นยืนกลางอากาศ นำธนูที่สะพายอยู่ด้านหลังมาถือไว้ในมือ พลางน้าวสายยิงศรออกไป เพียงลูกเดียวก็สังหารสัตว์กลืนเงาได้นับสิบตัว

ทว่าภายใต้ความมืดมิด สัตว์กลืนเงาเหล่านี้กลับมีจำนวนมหาศาลจนดูเหมือนไม่มีวันหมดสิ้น

รัศมีการโจมตีของหอคอยป้องกันก็แคบเกินไป ในช่วงแรกจึงเป็นการสิ้นเปลืองพลังงานแร่ผลึกไปโดยเปล่าประโยชน์

ลู่เสวียนเหอรีบสั่งการให้มอร์ไปประจำการที่หอคอยป้องกัน ปัจจุบันมีหอคอยเพียงแห่งเดียว มอร์คนเดียวก็จัดการได้

ส่วนตัวเขาเองนั้นถืออาวุธและ วารีมณี ขึ้นไปยืนบนกำแพงพฤกษาเถาอสรพิษ

ความสามารถของวารีมณีในที่สุดก็ได้ใช้ประโยชน์สูงสุดในช่วงเวลานี้

ด้านหลังของหมู่บ้านทะเลลึกคือมหาสมุทรที่ถูกปกคลุมด้วยหมอกเทา วารีมณีทำหน้าที่ประดุจวาฬยักษ์ที่สูบน้ำจากมหาสมุทรขึ้นมาอย่างไม่ขาดสาย ก่อนจะซัดสาดไปยังเหล่าสัตว์กลืนเงาที่กำลังสูบกินแสงสว่าง

เนื่องจากมหาสมุทรถูกปกคลุมด้วยหมอกเทา แม้แต่น้ำทะเลชั้นผิวก็ยังแปดเปื้อนละอองหมอกเทามาไม่น้อย

ด้วยเหตุนี้ การลงมือของลู่เสวียนเหอจึงเป็นไปอย่างระมัดระวังยิ่ง เพราะเกรงว่าจะส่งผลเสียที่คาดไม่ถึง

เขาใช้วารีมณีสร้างกระแสน้ำ ควบคุมให้สายน้ำตกลงบนร่างของสัตว์กลืนเงาอย่างแม่นยำ ไม่ยอมให้หยดน้ำเล็ดลอดออกไปด้านนอกแม้แต่หยดเดียว

ความสามารถในการควบคุมที่แม่นยำจนน่าหวาดหวั่นเช่นนี้ นอกจากเขาแล้ว เกรงว่าคงไม่มีใครทำได้อีก

แม้แต่เอลเซนที่มีเลเวลสูงกว่าเขามากก็มิอาจทำได้เช่นกัน

สัตว์กลืนเงายังคงถาโถมเข้าใส่หมู่บ้านทะเลลึกอย่างต่อเนื่อง ทว่ากลับถูกศรของครึ่งเอลฟ์และน้ำทะเลที่ปนเปื้อนหมอกเทาสกัดกั้นไว้ที่แนวหน้าสุดอย่างแน่นหนา

พวกมันถูกกั้นไว้จนห่างจากกำแพงพฤกษาเถาอสรพิษเป็นระยะทางที่ไกลโข

เมื่อน้ำทะเลหมอกเทาตกลงบนร่างของสัตว์กลืนเงา สัตว์ร้ายเหล่านี้กลับส่งเสียงกรีดร้องโหยหวนบิดเบี้ยว ร่างกายของพวกมันพุพองเน่าเปื่อยก่อนจะสลายหายไปโดยสิ้นเชิง

ความคิดเดิมที่เพียงแค่อยากลองดู กลับกลายเป็นว่ามีพลังทำลายล้างมหาศาลขนาดนี้ ในเมื่อมีน้ำทะเลให้ใช้ก็ต้องใช้ให้คุ้มค่า

ไม่อยากจะคิดเลยว่า หากน้ำทะเลหมอกเทาตกลงบนพื้นดินจะก่อให้เกิดผลลัพธ์ที่ย่ำแย่เพียงใด

โชคดีที่สำหรับลู่เสวียนเหอผู้ได้รับพรแห่งทะเลลึก การควบคุมน้ำทะเลนั้นง่ายดายเหลือเกิน หากไม่ใช่เพราะกังวลว่าการใช้น้ำทะเลหมอกเทาโดยตรงจะไหลผ่านอาณาเขต เขาแทบไม่จำเป็นต้องใช้วารีมณีเป็นสื่อกลางด้วยซ้ำ

และด้วยความสามารถในการเรียกคืนและควบคุมที่ละเอียดอ่อนถึงขีดสุดนี้ น้ำทะเลหมอกเทาแม้เพียงหนึ่งในหมื่นส่วนก็ไม่ได้ตกลงสู่พื้นดิน แต่ถูกระเหยหายไปในอากาศจนหมด

เอลเซนมีความแข็งแกร่งที่ทรงพลังยิ่ง หลังๆ มาเขาเพียงยิงศรหนึ่งดอกก็พรากชีวิตสัตว์กลืนเงาไปได้หลายสิบตัว

ทว่าเขากลับมองเจ้าอาณาจักรด้วยสีหน้าตกตะลึงอย่างที่สุด เพราะนี่คือวิธีการที่เขาไม่กล้าแม้แต่จะจินตนาการถึง

ถึงขั้นมีคนสามารถใช้ประโยชน์จากน้ำทะเลท่ามกลางหมอกเทาได้เชียวหรือ?

นี่มันความสามารถระดับไหนกัน!

เขาก็แอบกังวลว่าสิ่งวิปริตเหล่านั้นจะตกลงสู่ทุ่งราบ ทว่าหลังจากสังเกตอย่างละเอียดแล้ว เขาก็พบว่าไม่มีหลุดรอดไปแม้แต่น้อย

ดังนั้น ชาวบ้านและทาสที่เคยตื่นตระหนกจึงเริ่มสงบลงท่ามกลางการโต้กลับที่ประหลาดทว่าเงียบสงบนี้

แม้แต่เอลเซนเองก็ไม่ได้สิ้นเปลืองพลังเวทมากนัก ไม่จำเป็นต้องดื่มน้ำจากบ่อจันทราเพื่อฟื้นฟูพลังเลยด้วยซ้ำ

ดูเหมือนจะรับรู้ได้ว่าสัตว์กลืนเงาในบริเวณนี้ตายเร็วขึ้นเรื่อยๆ หรืออาจจะถึงจุดวิกฤตบางอย่าง สัตว์ร้ายแห่งราตรีจากใต้ดินเหล่านี้จึงค่อยๆ ล่าถอยไป

เอลเซนแบ่งสมาธิส่วนหนึ่งโจมตีสัตว์กลืนเงาที่กำลังจากไป พร้อมกับเอ่ยชื่นชมลู่เสวียนเหอว่า

“ท่านเจ้าอาณาจักร ความแข็งแกร่งของท่านทำให้ข้าต้องยอมสยบด้วยความทึ่งจริงๆ ครับ”

“เกรงว่า ต่อให้เป็นตัวตนที่ถูกชูขึ้นสู่บัลลังก์เทพและเลื่อนระดับไปแล้ว ก็คงไม่มีใครกล้าใช้สายหมอกอันวิปริตได้อย่างง่ายดายเช่นท่าน”

คำเยินยอเหล่านั้นลอยผ่านหูไปโดยที่ลู่เสวียนเหอไม่ได้เก็บมาใส่ใจ

อารมณ์ของเขาไม่ได้ดีนัก

เพราะเขาพบว่าอาณาเขตของเขา นอกเหนือจากคนไม่กี่คนแล้ว กลับไม่มีมาตรการตอบโต้ใดๆ เลย

เขามองดูความมืดมิดที่สงบลงพลางขมวดคิ้วถามว่า

“หลังจากนี้จะยังมีสัตว์ร้ายมาบุกอีกไหม?”

มอร์ซึ่งลงมาจากหอคอยป้องกันแล้วดูสุขุมมั่นคงมาก แม้จะเพิ่งผ่านเหตุการณ์เช่นนี้มาเขาก็ยังดูไม่เปลี่ยนไปนัก เขาได้ยินคำถามของเจ้าอาณาจักรจึงก้มตัวลงเกือบติดพื้นพลางกล่าวว่า

“ครับ ท่านเจ้าอาณาจักร”

“โลกภายใต้รหัสศูนย์เป็นเช่นนี้เอง ยามราตรีจะมีเพียงการโจมตีที่มาอย่างไม่สิ้นสุด เว้นเสียแต่ว่าสัตว์ร้ายในความมืดจะตระหนักได้ว่า ที่นี่ไม่ใช่สถานที่ที่จะตีแตกได้ง่ายๆ เมื่อถึงเวลานั้น ค่ำคืนจึงจะผ่อนคลายลงบ้างครับ”

เขาดูลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แต่ก็ยังคงกล่าวต่อไปว่า

“โดยทั่วไปแล้ว มีเพียงอาณาเขตที่เลื่อนระดับเป็น [เมือง] เท่านั้น ถึงจะมีพลังอำนาจขนาดนี้...”

ลู่เสวียนเหอพยักหน้า ก่อนจะกระโดดลงมาจากกำแพงพฤกษาเถาอสรพิษ

“ฉันเข้าใจแล้ว พวกนายไปจัดการเรื่องที่เกิดขึ้นตอนนี้ให้เรียบร้อย กำชับให้ทุกคนต้องตั้งใจฝึกฝน อย่าปล่อยให้เวลาในยามค่ำคืนสูญเปล่า”

“แล้วก็ ฉันไม่อยากเห็นสภาพที่ทุกคนลนลานทำอะไรไม่ถูก หรือแม้แต่ตอบโต้ไม่ทันเหมือนวันนี้อีก”

“ฉันควรจะถามพวกนายดีไหม ว่าเสวยสุขกันมานานเกินไปจนลืมไปแล้วว่าโลกใบนี้แท้จริงเป็นอย่างไร ถึงได้เลิกระแวดระวังแม้แต่ในยามค่ำคืน”

น้ำเสียงของเขาเรียบเฉย ทว่ามอร์กลับคุกเข่าลงทันที

สิ่งที่เกิดขึ้นในคืนนี้ ทำให้เขารู้สึกละอายใจอย่างยิ่ง

แม้แต่ตัวเขาเอง การพำนักอยู่ในอาณาเขตเป็นเวลานาน ก็ทำให้ความระมัดระวังลดน้อยลงกว่าแต่ก่อนมากจริงๆ

“ข้าเข้าใจแล้วครับ ท่านเจ้าอาณาจักรโปรดวางใจ เรื่องเช่นคืนนี้จะไม่มีทางเกิดขึ้นอีกแน่นอน!”

“ข้าจะจัดเวรยามให้เหล่าทาสออกลาดตระเวนครับ”

ลู่เสวียนเหอพยักหน้าหลังจากได้ยินคำมั่นนั้น

“นายกับเอมิล่าไปที่คลังสินค้า เบิกยารักษาไปให้คนที่บาดเจ็บ แล้วจดบันทึกทรัพยากรที่ใช้ไปให้เรียบร้อยด้วย”

“ในสภาวะนี้ สิ่งที่อาณาเขตขาดแคลนที่สุดคือแรงงาน นอกจากการระวังพวกสัตว์ร้ายตอนกลางคืนแล้ว ฉันก็ไม่อยากเห็นความตายที่ไม่จำเป็นเกิดขึ้นอีก”

ลู่เสวียนเหอเก็บวารีมณีไป

“ประเดี๋ยวพวกนายที่ไปในป่ามา มารายงานเรื่องที่เกิดขึ้นตอนกลางวันให้ฉันฟังด้วย”

จากนั้น เขาก็เดินมุ่งหน้ากลับสู่จวนเจ้าอาณาจักรในชุดเกราะทั้งตัว

เอลเซนไม่ได้แทรกคำพูดใดๆ ในระหว่างนั้น เขาเพียงมองตามแผ่นหลังของเจ้าอาณาจักรที่เดินจากไป

แม้เวลาจะผ่านไปไม่นานนัก แต่เขากลับพบว่า เจ้าอาณาจักรมนุษย์ผู้นี้เริ่มดูเหมือนเป็นเจ้าอาณาจักรที่แท้จริงขึ้นเรื่อยๆ แล้ว

เมื่อกลับถึงจวนเจ้าอาณาจักร ลู่เสวียนเหอขมวดคิ้วพลางถอดชุดเกราะอุ่นออกเก็บไว้ในคลังชั่วคราว

จากนั้นจึงหยิบหีบสมบัติพิเศษออกมา

สีหน้าของเขาแปรเปลี่ยนไปมาอย่างไม่แน่นอน สุดท้ายเขาก็ตัดสินใจเปิดหีบสมบัติพิเศษนั้น