บทที่ 69 การโจมตี

ลานสายลม?

สถานที่ที่ลู่เสวียนเหอเคยสงสัยในช่วงแรกว่ามันคืออะไร กลับปรากฏขึ้นตรงหน้าเขาอย่างน่าอัศจรรย์เช่นนี้

ถ้าอย่างนั้น ไข่อีลันของเขาก็สามารถฟักเป็นตัวได้แล้ว

“ท่านเจ้าอาณาจักร ดินแดนเกิดใหม่แห่งนี้ช่างสมกับคำเล่าลือที่มีพลังอำนาจวิเศษมากมาย ข้าเคยได้ยินมาว่าภายในลานสายลมนั้นมีสิ่งมีชีวิตที่ทรงพลังและเปี่ยมด้วยสติปัญญาอาศัยอยู่มากครับ”

“ข้าเคยแต่ได้ยินเรื่องราวของสถานที่แบบนี้ ไม่นึกเลยว่าจะได้เห็นของจริงกับตา”

“ลานสายลมจะปรากฏขึ้นท่ามกลางเทือกเขาลอยฟ้าเท่านั้น และยังมีตำนานเกี่ยวกับรังมังกรที่อยู่ถัดจากลานสายลมออกไปอีกด้วย แต่ข้าก็ไม่ทราบแน่ชัดว่าเป็นเรื่องจริงหรือเท็จครับ”

ลู่เสวียนเหอทอดสายตามองไปยังเทือกเขาลอยฟ้าเหล่านั้น วันแรกเขาตั้งใจว่าจะยังไม่ถลำลึกเข้าไปเกินไปนัก และวางแผนจะกลับมาสำรวจอย่างละเอียดในภายหลัง

เขาจึงหันไปเอ่ยกับครึ่งเอลฟ์เอลเซนว่า

“พาฉันไปดูที่ที่นายเจอ [แร่ไฮกัมมันต์] หน่อยสิ”

การออกมาครั้งนี้ นอกจากต้องการตามหาเชื้อไฟเพิ่มแล้ว เป้าหมายสำคัญอีกอย่างก็คือแร่ไฮกัมมันต์นี่เอง

จุดประสงค์ไม่ใช่เพื่อสิ่งอื่นใด แต่เพื่อ... การออกทะเล

เขาไม่เคยลืมเลือนพรแห่งทะเลลึกที่เป็นพรสวรรค์ของตน และในเมื่ออยู่ใกล้ทะเลขนาดนี้ เขาไม่มีทางขังตัวเองไว้บนบกแน่นอน เพียงแต่การเผชิญหน้ากับท้องทะเลที่ถูกปกคลุมด้วยหมอกเทา จำเป็นต้องมีแผนสำรองเตรียมเอาไว้หลายชั้น

เดิมทีเขานึกว่าต้องรออยู่บนบกอีกสักพักเพื่อหาวิธีอื่น แต่ก็นึกไม่ถึงว่าเอลเซนจะมอบเซอร์ไพรส์ที่ยิ่งใหญ่ขนาดนี้ให้

ปัญหาเดียวในตอนนี้คือ จะผลิตแร่ไฮกัมมันต์ในปริมาณมากได้อย่างไร

“ภายในแร่ไฮกัมมันต์ไม่มีสิ่งวิปริตครับ ทว่ารอบๆ ตัวมันมักจะมีสิ่งวิปริตรุมล้อมอยู่มากมาย อีกทั้งพลังงานกัมมันต์ในตัวมันเองจำเป็นต้องใช้พละกำลังที่แข็งแกร่งในการสะกดเอาไว้ มิเช่นนั้น... มิเช่นนั้นมันอาจจะหนีไปได้ครับ”

เอลเซนเอ่ยออกมาด้วยสีหน้าที่ดูไม่ค่อยสู้ดีนัก

ลู่เสวียนเหอพยักหน้ารับรู้

เขาเหลือบมองครึ่งเอลฟ์และพบว่าการเดินทางโดยไม่มีพาหนะช่างไม่สะดวกเอาเสียเลย และเขาก็ไม่สามารถขี่ครึ่งพนมักกรได้ คงต้องลองหาดูว่าแถวนี้มีฝูงม้าหรือสิ่งประดิษฐ์จักรกลพิเศษบ้างหรือไม่

จากนั้น ทั้งสองคนก็มุ่งหน้าไปยังสายแร่

ดูเหมือนจะเป็นเพราะกลิ่นอายของเชื้อไฟที่เขามีอยู่ ทำให้ตลอดการเดินทางไม่เจอสิ่งวิปริตมากนัก หรืออาจกล่าวได้ว่าพวกเขาสามารถหลีกเลี่ยงการเผชิญหน้ากับสิ่งวิปริตไปได้เกือบทั้งหมด

ปรากฏการณ์นี้ทำให้เขาค่อนข้างยินดี โดยเฉพาะเมื่อได้เห็นถ้ำแร่ธรรมชาติที่เอลเซนชี้ให้ดู แร่กัมมันต์สีม่วงเหล่านั้นช่างส่องประกายระยิบระยับจับตา

หลังจากเข้าไปในถ้ำแร่และตรวจสอบบริเวณโดยรอบอย่างละเอียดจนมั่นใจว่าไม่มีอันตรายอื่นแล้ว อันตรายเพียงอย่างเดียวก็คือ หลังจากขุดแร่เสร็จจะขนมันกลับไปได้อย่างไร

เขาลองคำนวณระยะเวลาและระยะทางที่เดินทางมาถึงที่นี่ แล้วจึงเริ่มวางแผนในใจ

“เอลเซน ถ้าให้พวกครึ่งพนมักกรถือเชื้อไฟมาขุดแร่ที่นี่ พวกเขาจะนำแร่ไฮกัมมันต์กลับไปได้มากพอในแต่ละวันไหม?”

ความคิดนี้ไม่ใช่การนึกขึ้นมาลอยๆ

แต่เอลเซนที่ได้ยินกลับตกใจยิ่งนัก ไม่ได้ตกใจเรื่องอื่น แต่ตกใจที่เจ้าอาณาจักรยินดีจะมอบเชื้อไฟให้พวกครึ่งอสูรถือครองอย่างนั้นหรือ?

สิ่งมีชีวิตอย่างครึ่งอสูรนั้นแทบไม่มีสติปัญญา ไม่มีพละกำลังใดๆ แม้แต่เครื่องมือก็ยังใช้ไม่เป็นด้วยซ้ำ เรียกได้ว่าด้อยยิ่งกว่าทาสชั้นต่ำสุดเสียอีก สิ่งมีชีวิตเช่นนี้จะถือครองเชื้อไฟได้อย่างไร?

ครึ่งเอลฟ์คิดคำคัดค้านขึ้นมามากมาย แต่สุดท้ายก็ไม่ได้ปริปากออกไป ทำเพียงส่ายหัวด้วยความงุนงง

“ข้าไม่ทราบครับ ท่านเจ้าอาณาจักร”

“ครึ่งพนมักกรอาจจะสะกดแร่กัมมันต์ไม่ไหว... แต่แร่ไฮกัมมันต์เหล่านี้น่าจะเก็บใส่กระเป๋ามิติได้ใช่ไหมครับ”

ลู่เสวียนเหอเริ่มวางแผนขั้นตอนการปฏิบัติอย่างเป็นรูปธรรม

“อุปกรณ์มิติหรือครับ? อาจจะได้ครับ แต่ก่อนจะใส่เข้าไป ยังคงต้องใช้พลังที่แข็งแกร่งพอจะสะกดความกัมมันต์ของมันไว้ก่อน มิฉะนั้นจะไม่สามารถนำแร่ออกไปได้ครับ”

เขาได้ยินคำอธิบายของครึ่งเอลฟ์แต่สีหน้าก็ยังไม่เปลี่ยน กลับยื่นเชื้อไฟในมือให้เอลเซนแทน

“ถ้าอย่างนั้นเรื่องนี้ฉันฝากนายจัดการด้วยนะ”

เอลเซนทำตัวไม่ถูกจนพูดจาวกวนไปหมด

“แต่... ข้า... เชื้อไฟเหล่านี้ข้าไม่สามารถกักเก็บมันไว้ได้ครับ”

“อืม เรื่องนั้นเดี๋ยวฉันจัดการเอง ฉันจะรีบจัดการให้เรียบร้อยที่สุด”

เขาเอ่ยเช่นนั้น ตั้งใจว่าหลังจากกลับไปจะใช้โรงงานหรือลองถามผู้เอาชีวิตรอดคนอื่นดูว่า จะสร้างเชื้อไฟแบบที่คนอื่นสามารถพกพาออกไปข้างนอกได้อย่างไร

มันน่าจะทำได้

ในการออกมาครั้งนี้ ลู่เสวียนเหอได้นำกระเป๋าพับติดตัวมาด้วย อีกทั้งคลังชั่วคราวของตลาดแลกเปลี่ยนผู้เอาชีวิตรอดก็สามารถใช้เก็บแร่ไฮกัมมันต์ได้ บวกกับมีครึ่งเอลฟ์เลเวล 60 คอยคุมเชิงและมีเชื้อไฟอยู่กับตัว ดังนั้นปฏิบัติการต่อเนื่องหลังจากนั้นจึงดำเนินไปอย่างราบรื่นเป็นพิเศษ

“เรียบร้อย”

เขามองดูกระเป๋าและคลังชั่วคราวที่เกือบจะเต็มด้วยความพึงพอใจ

“ตอนนี้ใกล้จะพลบค่ำแล้ว พวกเรากลับกันเถอะ”

เอลเซนปฏิบัติตามคำสั่งของเจ้าอาณาจักรทันที

การเดินทางกลับเป็นไปอย่างราบรื่น

เมื่อกลับถึงอาณาเขต ดวงอาทิตย์ก็เกือบจะลับขอบฟ้าไปแล้ว อุณหภูมิเริ่มลดต่ำลงจนรู้สึกหนาวเหน็บ

พวกครึ่งมนุษย์เสือ ครึ่งมนุษย์แมว และมนุษย์บางส่วนที่ออกไปหาฟืนและแร่ธาตุ ต่างได้รับบาดเจ็บกลับมาไม่น้อย

ภายในป่าดงดิบดั้งเดิมมีสัตว์ร้ายมากเกินไป และการขุดแร่ก็ไม่ได้ราบรื่นเสมอไป

เมื่อกลับมาถึงอาณาเขต สิ่งแรกที่ลู่เสวียนเหอทำคือการหลอมรวมแร่ไฮกัมมันต์ส่วนใหญ่เข้าสู่สิ่งก่อสร้างใหม่ที่ชื่อว่า [สายแร่ไฮ]

สายแร่ไฮขดตัวอยู่บนพื้น แทบจะโอบล้อมจวนเจ้าอาณาจักรและเตาหลอมเอาไว้ก่อนจะแผ่ขยายออกไปนอกอาณาเขต พร้อมกับทอประกายแสงสีม่วงจางๆ

และสายแร่ไฮที่ขยายออกไปนอกอาณาเขตนั้น มีสีม่วงที่ขยับเขยื้อนราวกับสิ่งมีชีวิตอย่างเห็นได้ชัดยิ่งกว่า

เหล่าชาวบ้านพบว่า เพียงแค่วันเดียวผ่านไป ปริมาณฟืนที่เชื้อไฟกัดกินกลับลดน้อยลงเรื่อยๆ

ครานี้เหล่าทาสในหมู่บ้านขุดแร่ที่ได้มาคือผลึกศิลาเลเวล 9 และหินเหนือธรรมดาเลเวล 9

แร่ผลึกที่ขุดได้ส่วนใหญ่ถูกนำไปเติมใส่หอคอยป้องกันเพื่อใช้เป็นพลังงาน

[แร่ไฮกัมมันต์] ล้ำค่าเกินไป ลู่เสวียนเหอจึงไม่คิดจะเสียมันไปกับหอคอยป้องกัน

โฉนดที่ดินชำรุดที่หลอมรวมเข้าไปในโฉนดที่ดินเดิมกำลังค่อยๆ ก่อตัวเป็นสิ่งก่อสร้างใหม่ ซึ่งยังต้องใช้เวลาอีกพักใหญ่กว่าจะเติบโตสมบูรณ์

ส่วนสิ่งก่อสร้าง [สายแร่ขนาดเล็ก] ที่ถูกสร้างขึ้นโดยพ่อมดซึ่งสามารถเติบโตและฟื้นฟูตัวเองได้นั้น ก็จำเป็นต้องใช้แรงงานมาขุดเหล็กดำ 50 ก้อนที่ผลิตออกมาในแต่ละวัน แทนที่จะปล่อยทิ้งไว้เฉยๆ

“ยังมีหีบสมบัติอีกใบที่ยังไม่ได้เปิด”

ลู่เสวียนเหอหยิบหีบสมบัติพิเศษใบนี้ออกมาภายในจวนเจ้าอาณาจักร

เขาลังเลอยู่หลายครั้ง สุดท้ายก็ตัดสินใจว่าจะเปิดหีบสมบัติในทะเลลึกหนึ่งใบ และบนบกหนึ่งใบ

ในขณะที่เขากำลังเตรียมทำตามความเชื่อส่วนตัวโดยการล้างมือเตรียมเปิดหีบสมบัติ ทันใดนั้น เขาก็ได้ยินเสียงการทำงานของหอคอยป้องกันดังขึ้น

ความจริงแล้วหอคอยป้องกันนี้เป็นสิ่งก่อสร้างเลเวล 9 ที่ผสานทั้งรุกและรับ นอกจากการหลอมรวมเข้ากับกำแพงหมู่บ้านเพื่อให้กำแพงแข็งแกร่งขึ้นแล้ว มันยังสามารถยิงห่าธนูออกไปได้ บางคนจึงเรียกมันว่าหอคอยธนู

และในยามนี้ หอคอยธนูเขากำลังส่งเสียง ฟุ่บ ฟุ่บ ฟุ่บ ของการยิงโจมตีออกมาไม่หยุด

ลู่เสวียนเหอรีบวางหีบสมบัติพิเศษลงทันทีและเก็บเข้าคลังชั่วคราว จากนั้นจึงสวมเกราะอุ่น หยิบหอกจินซู่ขึ้นมาแล้วเดินออกไปข้างนอก

ไร่นาในเขตปลอดภัยนอกอาณาเขตถูกบุกเบิกไปได้มากในช่วงกลางวัน เมื่อความมืดมาเยือน ทุกคนต่างก็ทยอยเก็บตัวลดพื้นที่กิจกรรมลงและมุ่งหน้ากลับเข้าสู่อาณาเขต

ทว่าอุบัติเหตุกลับเกิดขึ้นในตอนนี้นี่เอง

ท่ามกลางแสงจันทร์สลัว ภายใต้ความมืดมิด กลับมีสัตว์ร้ายเริ่มทำการโจมตีอาณาเขต

และมันไม่ใช่สัตว์ร้ายชนิดเดิมที่เคยเห็นมาก่อน แต่มันคือ...

ลู่เสวียนเหอรีบเปิดคู่มือการเอาชีวิตรอดแล้วพลิกอ่านในฟอรั่มทันที และเขาก็ได้พบข้อมูลเกี่ยวกับสัตว์ร้ายเหล่านี้จริงๆ

“นี่คือสัตว์กลืนเงาจากใต้ดินงั้นเหรอ? หรือว่าแถวๆ อาณาจักรของฉันจะมีรูถ้ำที่เชื่อมต่อไปสู่ใต้ดินปรากฏขึ้นมากันแน่?”

สีหน้าของเขาเคร่งเครียดถึงขีดสุด